(nog van) 3 april
Ik was zo stilaan van plan om iets te schrijven in de trant van ‘waar zijn mijn uilen gebleven?’ Want ineens beseft ne mens dat je al maandenlang geen uilen meer gehoord of gezien hebt. ‘t is zoiets als de boerenzwaluwen die in het najaar verdwijnen. Op een dag constateer je dat ze weg zijn, maar hoelang al? Een paar dagen? Een week of langer?
Tot vanavond dus, toen in de schemering ineens de dansende silhouetten van twee Ransuilen in de boomgaard verschenen. Minutenlang tussen de fruitbomen zwevend, zelfs even uitrustend in de Reine des Reinettes. Van een buitenaardse schoonheid, zoals ze geruisloos op en neer dansen, als waren ze zelf ook blij om ‘terug’ te zijn.
