De eigenwijze tuin

Aan de voet van het sparrenbosje, vlakbij de takkenwal, zijn dit jaar naast de Roodbruine schijnridderzwammen ook een hele hoop witte trechterzwammen opgedoken. Nu bestaan er wel eetbare paddestoelen die er ongeveer net zo uitzien, de ‘Grote molenaar’ bijvoorbeeld. Maar er zijn kapers op de kust: een aantal van die witte trechterzwammetjes zoals de Giftige weidetrechterzwam en de Kleine en de Grote bostrechterzwam doen allerlei fijne dingen met een mens. Al een paar minuten na het opeten van zo’n paddestoel heb je prijs en gaan de kranen open: tranende ogen, lopende neus, zweten als een rund, een niet te stuiten speekselstroom, kans op braken en diaree,… maar ook -iets gevaarlijker- ademhalingsmoeilijkheden door overvloedig vocht in de longen, verlaagde bloeddruk en zelfs een vertraging van het hartritme. Een te grote dosis paddestoelen (zo vanaf 300 gram) kan dodelijk zijn.
En dat is allemaal de schuld van één simpel chemisch stofje, muscarine, dat sterk op acetylcholine lijkt. Acetylcholine is een belangrijke signaalmolecule in ons zenuwstelsel, vandaar dat de muscarine danig roet in het eten kan gooien. Ik blijf er dus wijselijk af, van de paddestoeletjes. Maar ik wil wel graag weten welke soort het precies is, dus als iemand een idee heeft…