eigenwijs maar kindvriendelijk

 

Annetanne vist op haar blog naar ervaringen rond het kindvriendelijk inrichten van tuinen. Iets waar ik ook wel aandacht aan besteed. In haar eigen stukjes hieromtrent onderscheidt Annetanne drie grote zaken: een eigen plekje, snoepen en dierenleven. Gemakzuchtig als ik ben neem ik die onderverdeling hier klakkeloos over. Há!

gemaaid pad

 

Of nee, wacht, toch niet helemaal! Want rubriek ‘het eigen plekje’ doop ik bij nader inzien om tot het iets ruimere ‘spannende hoekjes’. Hier speelt de grootte van m’n tuin in mijn voordeel. De totale oppervlakte, graasweiden inbegrepen is meer dan een halve hectare, inclusief houtkanten waarin een voltallige kleuterklas zich onzichtbaar kan maken en bovendien grenzend aan een naaldbosje waar het fijn kampen bouwen is. Ondanks het (voorlopig nog) open karakter van onze tuin geeft zo’n oppervlakte toch de nodige kansen voor verborgen hoekjes en kantjes.

Het open grasveld wordt momenteel al wat opgedeeld door enkele spontaan uitbreidende olm- en sleedoornpartijen (spontane ‘verbossing’), al moeten die nog groeien in hoogte en breedte.

het huis is altijd zichtbaarHet gras zelf wordt grotendeels beheerd als hooiland, waartussen met de grasmaaier de nodige kronkelpaadjes kort gehouden worden. Die zorgen voor een spannend loop- en sluipparcours dat van op korte beentjes niet in één twee drie te overzien is. Toch is vanuit elke hoek nog het veilige huis te zien (ook belangrijk voor kleine verkenners).

 

 

Snoepen
Niet alleen onze tuin is – op de fruitbomen na – nog jong, onze kinderen zijn dat ook. Het onderscheid tussen eetbaar en oneetbaar is niet altijd evident. Daarom sta ik niet zo erg te springen om het bessen-snoepen aan te moedigen. Want naast de eetbare druiven, aardbeien en frambozen zijn er in de tuin ook bessen en bottels van vlier, meidoorn, sleedoorn, rode kornoelje, klimop, hondsroos, vuilboom en dergelijke meer te vinden. Het ene al meer of minder eetbaar dan het andere. schommelenBuiten onze tuin groeit nog meer gevaarlijks (taxus bijvoorbeeld). Ik vind het dan ook belangrijk dat ze beseffen dat ze niet zomaar alles kunnen plukken en in hun mond stoppen. Maar samen met papa of mama frambozen of aardbeien plukken is wel party-time natuurlijk. En noten rapen! Of zelf van op de arm van pa of ma een appel/peer/pruim uit de boom plukken. Nog veel leuker is het als er noten / pruimen / appels geplukt mogen worden om in een kistje met bestemming Opa en Oma te leggen: dan wordt er extra ijver aan de dag gelegd.

 

Spelen
Het allerbelangrijkste hierbij: het kan allemaal zo geen kwaad. En daar bedoel ik mee: er mag op het gras gefietst worden, er mag door het hooiveld gelopen worden, madeliefjes, boterbloemen en paardebloemen mogen naar hartelust geplukt worden: fietsen in het grasde tuin is er met andere woorden om te spelen. Een zandbak, een klimrek met glijbaan, een touwladder die in een notelaar verdwijnt, een hangmat tussen twee bomen en een mega grote trampoline zijn leuke extra’s. Een korte maar stevige helling halverwege biedt ook mogelijkheiden om op te klimmen en af te rollen. De gemaaide paadjes tussen het lange gras zijn ideaal om loopwedstrijdjes te houden, maar er zijn ook enkele kortgemaaide veldjes waar gespeeld kan worden met de bal of met de fiets.

Met het oog op de toekomst staat er een paardekastanje met lage vertakkingen die tot de ideale klimboom kan uitgroeien. Er staat ook al een stevige knotwilg klaar om plaats te bieden aan een mooie boomhut. Maar dat is voor later. Wat nu wel al kan (maar nooit moet) is meehelpen als er iets gezaaid, geplant of afgevoerd (maaisel, snoeihout, hakhout) moet worden.

 

Dierenleven:

Het (wilde) dierenleven stimuleren is in feite datgene waar heel de eigenwijze tuin om draait.

padDat gaat ver: het consequent gebruik van streekeigen planten, het aanleggen van hooilandjes, takkenwallen, nestkasten voor kerkuil, steenuil, vleermuizen, wilde bijen, mezen en mussen, boomkruipertjes,… Enkel de grote vijver blijft uit veiligheidsoverwegingen voorlopig achterwege.

Achter in de tuin is er ook plaats voor steenstapels en een ernstige brandnetelhaard, niet onmiddellijk kindvriendelijke locaties, maar ze worden als vanzelf gemeden…

 

Respect voor de dieren is prioritair: sprinkhanen vangen mag, maar ze worden weer vrijgelaten. Pissebedden en kriebelbeesten zoeken onder stenen is één van de favoriete bezigheden, maar we plaatsen zowel stenen als beestjes terug. Een loupepotje is hierbij een leuk hulpmiddel dat er ook voor zorgt dat de beestjes niet platgenepen worden. Zelf gruwel ik half als ik ze met pissebedden, spinnen of duizendpoten op hun handen zie, maar zijzelf zijn er absoluut niet vies van. Nu goed, kijken en voelen tot daar: zolang de smaakzintuigen er niet aan te pas komen is het voor mij al lang goed. Ook altijd een voltreffer: een verdwaalde pad of kikker eventjes vasthouden en dan aan de houtkant weer vrijlaten.

 

zorg voor dierenOok wat de huisdieren betreft staat het dierenwelzijn hoger dan het entertainment: niet achter de kippen aanlopen, de pasgeboren lammetjes de nodige rust gunnen. Toch hebben onze twee poezen er niet zoveel vertrouwen in en stuiven ze meteen weg van zodra de minimensen buiten komen gestormd. Maar de schapen, kippen, parelhoentjes en kalkoenen weten dat kinderhandjes vaak gepaard gaan met voedsel, dus daar klikt het wel. Eitjes rapen, water bijvullen met de gieter, bijvoederen en de algehele extase bij jonge lammetjes en kuikens: weinig dat er tegen op kan. Doe daarom uw kinderen een plezier en haal een paar dieren in de tuin, al is het een koppel hennen.

 

Dit bericht is geplaatst in in eigen tuin met de tags . Bookmark de permalink.

7 reacties op eigenwijs maar kindvriendelijk

  1. annetanne schreef:

    Plezant Bart!
    En wat dat onderscheid tussen eetbaar/oneetbaar/giftig betreft… Ik durf wedden dat jouw kinderen echt snel in de gaten zullen hebben dat niet alles zomaar geproefd mag worden. Zo ging dat tenminste hier. Beginnend met versjes over vingerhoedskruid, en verhaaltjes waarom wolfsmelk wolfsmelk heet…

    Ik herinner me, dat we samen met zoonlief – toen 5 – deelnamen aan een weekendtocht in de Ardennen met een aantal andere gezinnen met kinderen.
    Tijdens een pauze komt zoonlief plots naar me toe, want één van de (stads)kinderen uit de groep had hele dikke bosbessen gevonden en wilde daarvan eten, maar zoonlief vond dat iets dat er uitzag als een lekkere dikke bosbes uit de fruitafdeling van de Delhaize niet met zekerheid ook een lekkere dikke bosbes was. Enne… zoonlief had gelijk… De kinderen hadden een forse plant wolfskers gevonden (één van de meest giftige inheemse planten, een kleine handvol bessen kan een kind doden….)

  2. speedy schreef:

    Jouw tuin is een aards paradijs voor kinderen.

  3. Pingback: kindvriendelijke tuin: spelen | AnneTannes Kruidenklets

  4. yo schreef:

    Ziet er daar fantastisch uit! En jij kan precies ook goed uit de voeten met het ‘vormgeven met de grasmachine’.
    Wat die bessen betreft: het helpt ook als het eetbaars bij elkaar staat op een duidelijk aaangegeven/afgescheiden plek. Of je kan lintjes aan de goeie bessenstruiken hangen.

  5. Pingback: Weekendlinks | AnneTannes Kruidenklets

  6. gerda schreef:

    Interessant logje, zelf voor mensen die geen kindertuin meer nodig hebben. Zoals gewoonlijk geïllustreerd met fijne foto’s.

  7. Pingback: Kinderen en het buitenleven « Onder de appelboom

Geef een reactie