van naalden en hun ogen

Het moet zo rond tien uur geweest zijn toen ik deze morgen, na het consumeren van mijn twee versgebakken pistolets met oud brugge, druk doende was op mijn weide doelloos rond te frutselen. En voorwaar, wat zag mijn lodderig oog? Bij een van de nog drachtige ooien (‘de witte’) was de vruchtzak zowaar naar buiten gezakt en hing één en ander overduidelijk te signaleren van ‘ik ben hier wel aan het werpen é maat’.

Nu is het niet de eerste keer dat een ooi moet lammeren ten onzent, dus gene paniek. Bovendien mooi droog weer, een dikke tien graden, ervaren ooi en al wat ge wilt. Dikke vellen van ongeschoten beren verkopend verkondigde ik derhalve vol vertrouwen aan mijn kinders dat er binnen de kortste keren nieuwe lammetjes zouden staan blinken op onze weide. Joepie jochei: de dag kon al niet meer stuk.

Maar toen de klok 13 uur naderde werd het hoog tijd om richting Bevegemse Vijvers te trekken, alwaar Natuurpunt Zwalmvallei de jaarlijkse lentemaaltijd organiseerde. Geen nood: tegen dat we terug waren van warme beenhespen en vegetarische schotels zouden de versgebakken lammetjes ons verwelkomen, dat spreekt. Aangezien dergelijke festiviteiten altijd plegen uit te lopen (veel bekend volk en al) waren we pas om 16 uur terug, klaar om de pasgeborenen te bewonderen.

Niet dus: nog geen lammetjes. En geen neiging tot enige vordering wat de ooi betrof: behalve de al aanwezige gebroken vruchtzak liep madam rond met een air van ‘ikke, smijten? dat was maar om te lachen zenne.’

Maar wij wisten beter: zes uur is extreem lang voor een schaap. Normaal moet dat op uiterlijk drie uur gepiept zijn. Bijgevolg Steurbaut opgebeld: zowat de beste schapenveearts van Vlaanderen (zoek maar eens op’t interweb!), toevallig in het dorp naast het onze gehuisvest. Nog geen kwartier later zat zijn hand al op onnoemlijke plaatsen; de man had duidelijk geen tijd te verliezen. Maar hij gaf ons weinig hoop: zes uur is veel te lang, er was nauwelijks ontsluiting en de geur van het baarmoedervocht deed hem het ergste vermoeden (die’n mens ruikt daar aan als ware het een glas voortreffelijke bordeaux). Niettemin: dood of niet, de lammetjes moesten er uit of de ooi was ten dode opgeschreven. Twee minuten later, en met behulp van een touw rond de pootjes wist hij het eerste lam er uit te halen. De ooi was niet akoord maar had weinig keuze. Wat toen gebeurde vergeet ik, denk ik, nooit: Steurbaut slingerde het lam als ware het een ouderwetse slazwierder een paar keer van voor naar achter, dompelde z’n kopje in de ijskoude emmer drinkwater, en peuterde de mond open: Het beestje begon voorwaar te ademen! De veearts leek het zelf amper te geloven.

Dan reste nog het tweede, en (gezien de geur) morsdode lam er uit te halen. Omdat het geboortekanaal ondertussen al breder gemaakt was kwam het iets vlotter naar buiten, nog met het nodige getrek maar zonder gebruik van touwtjes. Een stuk zwaarder dan zijn broertje, maar totaal roerloos. Zelfde gezwier, kopje in de emmer , water in z’n oren (!) (blijken ze heel sterk op te reageren)… en …ook nummer twee begon heel voorzichtig te spartelen. Ongelooflijk.

Nog fantastischer was dat onze witte nauwelijks een paar minuten later al op haar poten stond, hevig haar lammetjes aflikkend, ze zachtjes aanporrend om op hun pootjes te staan. Een voortreffelijke moeder.
De dutskes hebben het wel zwaar te verduren gehad, ze hadden het aanvankelijk heel moeilijk om rechtop te raken en te drinken. Maar ondertussen hebben ze alletwee hun eerste slokken melk gehad, en (zo durf ik nu heel voorzichtig te stellen): het ziet er ondertussen behoorlijk goed uit. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Maar het is -denk ik- heel nipt geweest.

Ik hoop morgen een foto te kunnen posten van de twee nieuwkomers in blakende gezondheid. (vingers gekruist houden).

Dit bericht is geplaatst in dieren met de tags . Bookmark de permalink.

7 Responses to van naalden en hun ogen

  1. Aïda schreef:

    Wat een irthuirghzouvf verhaal (om maar te zeggen dat ik er geen woord voor vind). Fijn dat het zo goed afgelopen is. Wonderlijk.

  2. Menck schreef:

    Br, een trok een rilling door me heen bij het lezen van je relaas. Prachtig! En wat een ‘oerechance’ heb je daar gehad.
    Hopelijk komt die foto van de twee nieuwkomers er vandaag, zodat ik weet dat alles in orde is.

  3. Andy schreef:

    Jandadde … over een moeilijke bevalling gesproken. Gelukkig eind goed, al goed. Benieuwd of het ook zoon schoonekes zijn gelijk je eerste paggaders van dees jaar.

  4. AnneTanne schreef:

    Dat verhaal roept herinneringen in mijn wakker… uit de tijd dat ik als stagiair kindergeneeskunde (!) de opdracht kreeg van mijn supervisor om een oogje in het zeil te houden bij zijn schapen die moesten lammeren..
    Dat ik een goed cijfer kreeg voor die stage, had ook te maken met het feit dat ik een gelijkaardig probleem tijdig gesignaleerd had.

  5. Andries schreef:

    Serieus straf verhaal! Ik hoop met u mee dat de lammetjes dik in orde blijven en dat de volgende iets vlotter op de wereld mogen komen.

  6. zeezicht schreef:

    Een heel ontroerend verhaal, gelukkig met een happy end!

  7. Marta schreef:

    Dag,

    nadat ik hier paar dagen geleden zo genoten had van je blogje met Minou en Pitou (hèèrlijk stukje!), kwam ik eens zien of er nieuwe foto’s van hen waren… edoch, dit had ik niet verwacht.
    Gelukkig is er weer nieuw leven, ook al was het verdraaid spannend deze keer, het gaat hen goed, daar in je eigenwijze tuin, dat wenst Marta

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.