zo zot als een kalkoen

Dat Kalkoenen niet van de snuggerste zijn, dat was mij ondertussen al wel meer opgevallen. Vooral als het er op aan komt in- of uitgangen terug te vinden om aan hun slaapplaats / eten / drinken / legbak te geraken blijkt er één en ander aan te schorten. Paniekerig heen en weer peddelen langs het kippengaas, in plaats van een halve meter verder eens een kijkje te nemen, op de plaats waar ze daarnet nog door het poortje gekomen zijn. Dat soort dingen.

een domme kalkoenMaar dat de kosten-baten verhouding bij hun domesticatie zodanig in het nadeel van hun elementair zelfbehoud doorgeschoten is dat ze zelfs vriend en vijand niet uit elkaar kunnen houden, daar val ik van achterover. Bijna letterlijk, want als ge daar een beetje afwezig uw kommetje kippenvoer staat uit te delen aan het braaf pluimvee verwacht je niet dat er ineens vijf kilogram kalkoen tegen uw linkerbil aanknalt. Dan neigt ge ei zo na uw evenwicht te verliezen, zelfs. De nozem! De HOOLIGAN! Hebben ze die beesten dan nooit bijgebracht dat ze de hand die hen voedt vooral niet moeten bijten!? Hij mag blij zijn dat hij nog voor nageslacht moet zorgen, of hij zal al met een een halve kilo farce van gehakt, noten en paddestoelen in zijn gat onder de grill, de ellendeling.

Nee maar serieus! Al goed dat hij mij te grazen had en niet één van mijn gasten, want hij is toch zo’n tachtig cm hoog tegen mij opgesprongen (een ket van een blauwe plek is het resultaat). SLE moest gevarenpremies subsidiëren, gedimme!

Hij is natuurlijk te dom om het oorzakelijk verband te snappen, maar wegens zijn wangedrag is hij nu, samen met zijn harem, verbannen naar een afgesloten ren (een vorig jaar aangeplante houtkant met een weelderige gras/kruidenlaag en deels beschut door het naaldbos) mét geïmproviseerd schuilhok, dus te klagen hebben ze niet. En daar peddelen ze nu, heen en weer langs de afsluiting, op zoek naar een poortje, als neurotische tijgers in een slechte zoo. Maar dom als ze zijn weten ze binnen enkele dagen waarschijnlijk niet beter of het is altijd zo geweest, en settelen ze zich netjes in hun nieuw verblijf. Et en avant!

Dit bericht is geplaatst in dieren met de tags . Bookmark de permalink.

9 reacties op zo zot als een kalkoen

  1. Geert schreef:

    neen niet dom,
    gewoon propvol testosteron
    … of is dat hetzelfde?

  2. zeezicht schreef:

    Ja kalkoenen zijn dom. Mijn vroegere buurman kweekte er, en elke avond had hij ik weet niet hoeveel werk om die beesten binnen te krijgen. Zoals je zegt, ze vonden gewoon het deurtje niet.

  3. chelone schreef:

    Nog humorvoller is je stukje op zich. Erg onderhoudend om lezen.

  4. Andries schreef:

    Weeral schitterend geschreven Bart. Je zou er als het ware zelf kalkoenen door gaan kopen om het allemaal eens in levende lijve te zien! :-D

  5. kibling3 schreef:

    Bart, ik heb een eenzame kalkoenhen zitten die treurt nadat haar wederhelft verleden jaar plotseling de geest gaf. Als ik goed zie heb jij ook de bronsvleugelsoort zitten, heb je mischien een bronstige jonge haan op overschot zitten.Nu heeft hij mischien geen kans maar bij mijn hen zal hij zijn gading wel vinden denk ik.

  6. Aar schreef:

    Een pijnlijke ervaring Bart, maar zoals jij het opschrijft wordt het ook erg grappig…

  7. J. schreef:

    :)
    Yep. Oliedom.
    Wij hadden er ooit eentje die ondanks zeeën van prachtige ruimte altijd verkoos met z’n krasnagels op de motorkap van de nieuwe auto van mijn broer te gaan zitten. Het heeft ‘m de kop gekost.
    Hij smaakte voortreffelijk.

  8. Pingback: agressieve ram | De eigenwijze tuin

  9. Pingback: En toen vergaten ze de Paashaas… « Onder de appelboom

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.