De eigenwijze tuin

Dat Kalkoenen niet van de snuggerste zijn, dat was mij ondertussen al wel meer opgevallen. Vooral als het er op aan komt in- of uitgangen terug te vinden om aan hun slaapplaats / eten / drinken / legbak te geraken blijkt er één en ander aan te schorten. Paniekerig heen en weer peddelen langs het kippengaas, in plaats van een halve meter verder eens een kijkje te nemen, op de plaats waar ze daarnet nog door het poortje gekomen zijn. Dat soort dingen.

Maar dat de kosten-baten verhouding bij hun domesticatie zodanig in het nadeel van hun elementair zelfbehoud doorgeschoten is dat ze zelfs vriend en vijand niet uit elkaar kunnen houden, daar val ik van achterover. Bijna letterlijk, want als ge daar een beetje afwezig uw kommetje kippenvoer staat uit te delen aan het braaf pluimvee verwacht je niet dat er ineens vijf kilogram kalkoen tegen uw linkerbil aanknalt. Dan neigt ge ei zo na uw evenwicht te verliezen, zelfs. De nozem! De HOOLIGAN! Hebben ze die beesten dan nooit bijgebracht dat ze de hand die hen voedt vooral niet moeten bijten!? Hij mag blij zijn dat hij nog voor nageslacht moet zorgen, of hij zal al met een een halve kilo farce van gehakt, noten en paddestoelen in zijn gat onder de grill, de ellendeling.

Nee maar serieus! Al goed dat hij mij te grazen had en niet één van mijn gasten, want hij is toch zo’n tachtig cm hoog tegen mij opgesprongen (een ket van een blauwe plek is het resultaat). SLE moest gevarenpremies subsidiëren, gedimme!

Hij is natuurlijk te dom om het oorzakelijk verband te snappen, maar wegens zijn wangedrag is hij nu, samen met zijn harem, verbannen naar een afgesloten ren (een vorig jaar aangeplante houtkant met een weelderige gras/kruidenlaag en deels beschut door het naaldbos) mét geïmproviseerd schuilhok, dus te klagen hebben ze niet. En daar peddelen ze nu, heen en weer langs de afsluiting, op zoek naar een poortje, als neurotische tijgers in een slechte zoo. Maar dom als ze zijn weten ze binnen enkele dagen waarschijnlijk niet beter of het is altijd zo geweest, en settelen ze zich netjes in hun nieuw verblijf. Et en avant!