Waarom ik graag in Woubrechtegem woon
Ilse heeft haar stek gevonden in Gent. Ik kan daar in komen, want Gent is op alle vlakken een droomstad om te wonen. Maar toch: na acht jaar Gent zijn we op een goeie dag verhuisd naar het ons toen onbekende Woubrechtegem. We hebben het ons nog geen seconde beklaagd:
- Een tuin waar het barst van het leven en waar ik ongestoord mijn ding kan doen zonder commentaar van mijn geburen. Een zee van ruimte waar de kinders en hun vriendjes veilig kunnen spelen. Waar ze plantjes en beestjes ontdekken, pasgeboren kuikens en lammetjes. Waar ze avonturen beleven met boze kalkoenen en koppige rammen. Waar ze kennis maken met appels recht van de boom en zelfgekweekte aarbeien en (o dear) lamsvlees. Maar niet alleen voor de kinderen: als ik in mijn tuin kom verveel ik me geen moment.
- Een dorp waar we vanaf de eerste dag welkom waren. Waar dorpsgenoten een goeiedag zeggen zonder dat ze er 25000 euro mee hopen te verdienen. Dorpskermis waar je iedereen (minstens van gezicht) kent.
- Dorpsgenoten die spontaan kaartjes in de brievenbus komen steken als ze vernemen dat je zoon zijn lentefeest doet. Een dorp van 900 inwoners met drie cafés, een slager, een bakker, een taverne-restaurant-paardenmanège, twee coiffeuzes en twee buurtwinkels. Buren waaraan je kan vragen om je planten en beesten te verzorgen als je op reis bent. De parallelle dorpseconomie à la ‘gij geeft mij een vat appels, dan krijgde gij van mij vijftig kilo aardappelen’.
- Een echte dorpsschool met alles er op en er aan, waar de warmte en liefde er zo dik op liggen dat ze bijna tastbaar wordt.
- Een dorp met op fietsafstand de beste buurtwinkel van het palearctisch gebied: ‘bij Rita’. Elke dag behalve vrijdag open van halfacht tot acht uur, ook op zon- en feestdagen. Vers en goed gerief. Who needs een nachtwinkel begot (en zelfs dan: er is er ene op vier kilometer, in Herzele). Specialekes vinden we in de gespecialiseerde winkel op weg naar of van het werk, of in de warenhuizen vlakbij het werk tijdens de middagpauze. Gent en Brussel liggen een half uur rijden, voor als we een goeie kaaswinkel van doen hebben of eens naar de film willen.
- Op gelijk welk uur kunnen thuiskomen en zeker weten dat ik mijn auto vlak voor mijn deur zal kunnen parkeren.
- Mijn vuilniszak al de avond van tevoren kunnen buiten zetten zonder dat hij omver gesjot wordt.
- Mijn voordeur uitstappen en onmiddellijk inpikken op één van de bewegwijzerde wandel- of fietsroutes die daar voorbij komen. Of gewoon op den boef beginnen fietsen en nieuwe hoekjes ontdekken.
En verder nog: Meeleven met de seizoenen, de oogst, de geur van het platteland, de absolute stilte die er zo dikwijls heerst. Het geloei van een koe in de verte. Mijn houtstoof stoken met hout dat uit eigen tuin gekapt is. Een boek lezen met de roepende bosuil op de achtergrond. Het is kneuterig, maar het is zo plezant. Ik zou hier nooit meer weg willen.
|
Langzaam, zei hij, later in de schaduw uit ‘een middag op het land’, Rutger Kopland |
Comments
Comment from Thomas R.
Time: 08/05/2008, 09:20
Bart,
Plezant om te lezen! Het doet ons hoopvol uitkijken om van Gent naar ons stekje in de Vlaamse Ardennen te verhuizen. Toch is het inderdaad zo dat de gedachte om Gent achter te laten niet altijd even makkelijk is – ‘t is werkelijk een prachtstad. Welke twijfels hadden jullie voor de verhuis – en hoe kijk je er nu op terug?
Comment from Ann
Time: 08/05/2008, 13:33
Welwel, ik woon in Gent. Eindelijk weer thuis na bijna 20jaar omzwervingen van Aalst, over Erembodegem naar midden in de polders Kieldrecht. En Woubrechtegem, ik ken dat begot, inderdaad van vele wandelingen door vrienden in de buurt daar. Maar zowel polder/den buiten als Gent-stad hebben hun voordelen. Ik geniet nu met volle teugen van de terrasjes binnen loopafstand, alle winkels in de buurt, volk rond mij… Ach, als ne mens maar content is he !
Comment from Andries
Time: 10/05/2008, 08:53
Amai Bart. Als ik het zo lees is dat daar echt wel het aards paradijs. Ik ben zelf afkomstig van Halle (stadje), maar ik trek er ook heel erg graag op uit hier bij ons in het Pajottenland. Aan de manier waarop je je dorp beschrijft herken ik hier veel van terug in dorpjes zoals Tollembeek, Galmaarden, Gaasbeek, etc… Ik droom er ook wel van om later ‘op den buiten’ te gaan wonen en ik gun het je echt van harte!
Comment from Marta
Time: 10/05/2008, 11:14
Het doet goed om dit te lezen, het ‘contentement’ spat zo van deze virtuele bladzijde.
En dan de naam ‘Woubrechtegem’ alleen al… ik hoorde die nog nooit maar poëtischer had ik het niet kunnen bedenken!
Dank omdat ik mag meegenieten, Marta
Comment from eurica
Time: 18/05/2008, 18:01
Ek is besig om te toer deur die Nederlandse tuine. Pragtig al die groen. Hier op jou nuwe werf by jou nuwe tuiste klink alles fantasties. Vernaam vir die kinders. In suid afrika is dit nog maklik om oop spasies te vind, maar die kriminele neem nou oor. Kinders kan nie meer alleen wees om iets te ontdek nie.
groete en alles van die beste ook aan die kleingoed (kinders)
Comment from Tam
Time: 01/11/2008, 04:03
Spijtig dat Rita haar cremekes niet meer verkoopt. Die waren superlekker. Ze kwamen van ver om die te proeven…wat mis ik die tijd. Onbezorgd ravotten in de velden…
Comment from bart
Time: 02/11/2008, 08:54
@Tam: ‘t is goed voor de diëtende wouwouwers dat die ijsjes er niet meer zijn :-)
Comment from Kristof
Time: 24/11/2008, 14:18
Ik woon zelf ook in Woubrechtegem en ik moet de auteur volmondig bijtreden …
Comment from steven toyota
Time: 23/12/2009, 00:44
ik woon al 12jaar in wouwou , we waren nog aant verbouwen als onzen over buur al kwam zeggen da we op BBQ moesten komen dit na 8 weken er te werken en nog niet te wonen dat vin je nergens , als overgelopen aalstenaar zou ik hier niet meer weg willen , echt een leuk dorp en ook al kom je niet veel buiten iedereen kent iedereen zoals mij kennen ze van mijn toyota oldtimers en den hond die waakt
voor de ijsjes proevers wees gerust ons Rita heeft haar ijsmachien nog hoor dus hoopen we op …………………
doei
Comment from Olivier
Time: 03/03/2010, 11:31
Zo’n 7 jaar terug hebben ook wij onze stek in Woubrechtegem gevonden. The middle of nowhere… Rust, ruimte, groen.
Nu, een half uur naar Brussel, da’s dan midden de nacht: ik werk in Brussel, en zit gemiddeld zo’n 3 à 4 uur per dag in de wagen :?
Maar thuiskomen is een zegen: je rijdt het dorp binnen, je stapt uit de wagen en de stress glijdt van je af. Rust.
Groetjes uit ‘t Porrekens’ Hof (de wel eeuwig lijkende bouwwerf naast de pastorij)
Comment from bart
Time: 03/03/2010, 11:41
Inderdaad Olivier, met de auto rij ik enkel in ‘t weekend naar Brussel (dan zijn we ook doorgaans met z’n vijven). Dan is’t effectief een half uur. Als ik er op een weekdag voor een of andere vergadering moet zijn pak ik de trein.
Plezant om hier reacties te krijgen van dorpsgenoten! En succes met de bouwwerf, langzaam lukt ook :-)
Comment from chelone
Time: 07/05/2008, 23:41
Uit zo een paradijs zou ik ook niet meer weg willen.
Heerlijk voor de kinderen om in zulk een omgeving te mogen opgroeien, een privilège!