le dynamique c’est fantastique

Bemerk het verschil tussen de foto voor (links) en de foto na (rechts). Het scheelt algauw 1000 kilo boterbloemen.

veel boterbloemen gemaaid

Een goeie acht uur maaien verspreid over vier shifts (met een Stihl FS 350, t.a.v. Yo), bijeenharken en afvoeren hebben de klus geklaard. Zonder goeie bosmaaier onbegonnen werk. Met bosmaaier hard labeur, maar doenbaar.

Udaar, kritische lezer, zal ongetwijfeld op de foto rechts nog de nodige restanten boterbloemen-gras-mengsel bemerken op de achtergrond. Dat is niet te wijten aan een tekort aan ijver mijnerzijds. Neen, dat is volledig in de schoenen te schuiven van Rollin, die vorige week meende te mogen beweren dat we best een beetje slordig tewerk gaan bij het ontplooien van enige beheersactiviteiten. Dat zou zelfs voor de nodige dynamiek moeten zorgen. ruige rand rond hooiweideDat laatste vooral als we niet elk jaar hetzelfde patroontje volgen (inleven in een rund, zo stelde hij: die eten ook willekeurig). Hij had er zelfs allerlei mooie schemaatjes voor, die ik in één van de komende postjes alhier zal transponeren op de situatie in mijn eigenste tuin, jazeker. Want ik ben nu eenmaal een watje als het op mooie schemaatjes aankomt. Het resultaat is een cirkelvormige kom hooiweide, omgeven door wat moet uitgroeien tot een ruige bosmantel-boszoom. Gradiëntsituaties! luwtes en zonnige hoekjes! Habitatjes voor de meest gespecialiseerde niche-zoekertjes onder de westeuropese fauna! Ik zie het alweer helemaal zitten.

Dit bericht is geplaatst in in eigen tuin met de tags . Bookmark de permalink.

14 reacties op le dynamique c’est fantastique

  1. Mme Zsazsa schreef:

    Wat doe je dan met al dat maaisel?

  2. yo schreef:

    Een stukje laten staan heeft ook voordelen voor de beestjes die van de bescherming van lang gras of ruigte houden en zo niet helemaal dakloos hoeven te zijn. In de buurt van tuinen is er niet altijd een geschikte plek om heen te vluchten.

  3. Geert schreef:

    nu nog de zeis en de wetsteen en hoera je hoort de vogeltjes weer fluiten en de bijtjes weer zoemen terwijl je werkt. geeft ook geen noemenswaardig verschil in liters zweet.

  4. AnneTanne schreef:

    @ Geert: ja, maar als je bij het wetten van de zeis die strekel iets te hoog vasthoudt… Ik heb het geweten gisteren.
    Ik maai gewoonlijk het hooi met een handzeis, en manlief en zoonlief met een gewone zeis. Gisteren wilde ik dus bewijzen dat ik – net als elf-jaar-oud-en-drie-duim-hoog – ook met de grote zeis kon maaien.
    Maar ik moet Geert gelijkgeven: maaien met een (hand)zeis in niet vermoeiender dan met een bosmaaier, maar je hebt een stuk meer (oog en) oor voor je omgeving.

  5. yo schreef:

    intussen ben ik ook van de zeis-fanclub (een gewone manshoge, wat is een handzeis? een sikkel?), maar tien jaar geleden, toen er hier veel meer te maaien was vond ik het toch zwaar labeur. Achteraf gezien hadden de buren misschien toch gelijk dat het geen werk was voor een vrouw in mijn toestand (‘k heb ooit nog zeven maand zwanger staan maaien, een klein stuk en op ’t gemakske he, maar niettemin spraken ze er schande van)

  6. AnneTanne schreef:

    Een handzeis lijkt wel op een sikkel, maar het mes van een sikkel is een halve maan, en dat van een handzeis, tja, zoals een zeis. Maar het heeft dus een kortere steel. Werd vroeger meestal gebruikt in combinatie met een pikstok. Met die pikstok werd een bundeltje aren bijeengenomen, die dan met de handzeis werden afgeslagen. De handzeis werd vooral gebruikt om graan mee te maaien, omdat je door combinatie van handzeis en pikstok mooie ‘busseltjes’ aren had. Als je met een grote zeis maait, valt alles meer door elkaar…

  7. bart schreef:

    @Mme Zsazsa: ik gooi alles op een grote hoop aan de rand van de tuin. Momenteel is die hoop zo’n vier kubieke meter groot, maar binnen een jaar is alles nagenoeg verdwenen.
    @Geert: i call shenanigans! Ik heb een zeis, waarmee ik de eerste jaren gemaaid heb. Halflang afgeslagen stoppels, opengehakte molshopen en bovenal een afgrijselijk eindresultaat waren het gevolg. Zeisen vereist blijkbaar enige vaardigheid waarover ik niet beschik. Met mijn bosmaaierke zweef ik als een luidruchtige bromvlieg over mijn boterbloemenakkertje en leg in één beweging het maaisel netjes op rijtjes die vlot bijeen te harken zijn. Het lawaai neem ik er maar bij. ’t is in elk geval beter voor mijn humeur.

  8. Menck schreef:

    Het oogt in ieder geval zeer fraai, vind ik. Je enthousiasme werkt bovendien aanstekelijk!

  9. Andries schreef:

    Mooi resultaat Bart! Bovendien weer super geschreven.

  10. Pingback: Maaien | AnneTannes Kruidenklets

  11. onderdeappelboom schreef:

    Bart, ivm bloemenweides en verschraalde grond, kan je me eens zeggen of ik het nu juist begrepen heb: (1) wilde bloemen ‘pakken’ beter op arme grond. Op vruchtbare grond krijg je vooral netels. (2) Vruchtbare grond is grond met veel bodemleven (en dus diertjes) Als je plantafval laat liggen, verrijk je de grond, want daar komen diertjes op af; om grond te verschralen moet je alle afval dus wegvoeren. Klopt dat?En welke rol speelt water daarin? Zorgt veel water in de grond automatisch voor rijke grond? Bij voorbaat alweer bedankt!

  12. bart schreef:

    Op vruchtbare grond krijg je inderdaad in hoofdzaak opportunisten als brandnetels, distels en kleefkruid en algemene kruiden zoals scherpe boterbloem. Op rijke bodem groeien bovendien grassen als gestreepte witbol goed, die weinig kans geeft aan andere soorten. Rijke bodem bevoordeelt met andere woorden de sterke woekeraars. De wilde bloemen kunnen er doorgaans op zich wel leven, maar ze kunnen de concurrentie met de woekeraars niet aan. Dus als je een meer gevarieerde bloemenweide wenst, met veel verschillende (en minder algemene) bloemen, dan kan je er naar streven om te verarmen. Om dat te doen (de bodem verarmen of verschralen) moet je inderdaad alle plantafval na het maaien wegnemen. Of dat minder bodemleven betekent weet ik niet. Maar in elk geval: hoe gevarieerder je aanbod aan plantensoorten, hoe gevarieerder de dieren die daar op af komen. Elke bloemensoort trekt bepaalde vlinders, kevers, wantsen, wespjes,… aan die op hun beurt weer rovers (spinnen, insecten, vogels,…) lokken.
    Water op zich levert geen voedsel op. Wat je in Vlaanderen wel hebt is dat er met het grondwater en afvloeiend water heel wat voedingsstoffen inspoelen uit omgevende (rijk bemeste) akkers en weilanden. Maar zelfs zonder die instroom met het water komt er via de lucht een enorme hoeveelheid stikstof in je tuin terecht. Verschralen is dus een werk van (zeer) lange adem. Maar op termijn werk het wel (op bepaalde stukken in mijn tuin zie ik wel degelijk al effect).

  13. AnneTanne schreef:

    @onderdeappelboom: rijke bodem is vaak vooral een stikstofrijke bodem. Als je plantafval laat liggen, breekt dat af tot (uiteindelijk) stikstofverbindingen.
    Er is hele arme natte grond (bv de natte heidegronden in de Kempen), en er zijn rijke droge gronden…
    En om het verhaal van Bart even anders uit te leggen: Er bestaan sterke groeiers en trage groeiers. Die sterke groeiers, zoals bv brandnetel, hebben ook veel stikstof nodig om echt hard te groeien. Op een bodem met veel stikstof gaan die sterke groeiers dan ook ‘tot hun volle potentieel’, en geven de anderen daardoor geen kans meer. Op een echt arme bodem zal een brandnetel ook maar een arm schriel plantje worden, terwijl de aanwezige ‘trage groeiers’ wel voldoende voeding vinden om al hun groeikracht te benutten.

  14. onderdeappelboom schreef:

    Bedankt voor de uitleg allebei!
    Bart, met beestjes bedoelde ik het leven onder de grond (afbraak van oud materiaal enzo). We moeten toch even goed nadenken waar we bloemenweide willen, want de weelde aan netels die we dit weekend hebben ontdekt lijkt voor de eerstkomende jaren toch geen mooie bloemenweide te voorspellen…

Geef een reactie