verwondering
Om de andere dag schrijft Bernard Dewulf een stukje in de Morgen. Wat hij schrijft is dikwijls zeer herkenbaar, zowel de gebeurtenissen op zich als de gedachten die daarbij opkomen. Hij kan het bovendien steeds weer schitterend verwoorden. Vorige woensdag was het weer goed raak:
Wesp
Ik loop op straat, terug van sigaretten gehaald. Dan ben ik altijd even verdwenen. Niet onrustwekkend, als gedachtekronkel, zoals ook een kat altijd ontsnappingsroutes meedraagt.
Voor mij lopen papa, mama en een kindje. Het kindje loopt achter. Kijk, roept het plotseling. Op dat moment loop ik het voorbij. Op de grond, waar het kind naar wijst, ligt een dode wesp. Nog in pyjama. Het kind hurkt dichterbij en steekt een vinger uit. Ik kijk om, loop in een boog om de opgeroepen moeder. Die loopt terug, ziet het bewonderde lijk en schreewt schril: bèikes. Vies. Afblijven hoor. Kom hier. Nooit meer doen hé. Sommige moeders gillen hun hele panische moederschap lang. Dan sleurt zij de arm van het half zwevende kind mee in haar vooruitgangsgeloof.
Het kind kijkt nog eens om aan de postume wesp. De papa krab aan zijn buik.
Dát.
Die verdwijning. Van de verwondering. Een virus onder ondraaglijk zorgdragende volwassenen. Na de adolescentie, na de barensweeën ziet dat nooit meer een bries in een berk. Fluit nooit meer op een macaroni. Snijdt een rijpe peer doormidden zonder een spoor van herkenning.
Verkrampt in een prozaïsche werkelijkheid.
Hoe gebeurt dit? Al jaren vraag ik het mij af. Wat is het dat onze verwondering diep in de doofpot van onze stijgende dagen stopt? Waarom worden zoveel mama’s en papa’s frigide voor het wonder?
Bureaucraten van de dagen. Overal zie ik het gebeuren, die onrustwekkende verdwijning, en steeds meer denk ik dat het luiheid is. Gemakzucht.
En alsof ze het weten, schieten ze in een levenslange kramp van dagelijkse drukdoenerij, in een razernij van functionaliteit, in een belachelijke ernst, in een verbeten verantwoordelijkheid, met een muggengaas van onaantastbaarheid om zich heen – om toch maar niet meer gestoken te worden door de gevaarlijke wesp van de verwondering.
Bernard Dewulf.
(ik heb dit stuk overgenomen zonder bij de Morgen om toestemming te vragen. Vroegere emails in een gelijkaardig verband werden steeds op een oorverdovende stilte onthaald, Veel zin om het daar te vragen heeft het niet. Bovendien is de Morgen ook lang niet zo consequent als het om auteursrecht gaat. Zo durven ze al eens (bovendien verkeerde) foto’s van het net plukken)
Comments
Comment from Nico
Time: 12/07/2008, 10:24
Aha, mijn stokpaardje: verwondering! Nu staat het nog in ‘zonder rubriek’, mss kan je er een rubriek op eigen benen van maken? Aan de andere kant, in 9 op de 10 van je posts schijnt je verwondering er dwars doorheen… Daarom staat je eigenwijze tuin ook bij mijn Favorieten.
Bedankt voor het stukje, ik geef je meteen een citaatje terug, eentje van Edgar Morin:
“De proza van het leven doet ons doen wat noodzakelijk is om te overleven, om te voorzien in ons ‘onderhoud’. `Echt leven is zo veel mogelijk de proza van het leven weren. Echt leven is poëtisch leven.”
Comment from Andries
Time: 12/07/2008, 12:24
Inderdaad een heel erg goede tekst! Ontzettend herkenbaar en inderdaad super geschreven.
ps.: ook het laatste stukje tekst vind ik trouwens heel erg leuk geschreven :)
Comment from yo
Time: 14/07/2008, 11:42
‘zoveel mama’s en papa’s’ maar gelukkig niet allemaal. Als mijn ventje in een onbewaakt moment ‘de koekoek blaast’ op zijn duimen, dan weet ik dat ik begot niet slecht gekozen heb.
Luiheid? Ik denk dat het doodsheid is of in het beste geval dwaasheid.
En wat nog erger is: heel veel kinderen zijn het ook al kwijt.
En dat van die foto’s is ook bij andere kranten courant hoor. Verkeerde foto’s, verkeerde bijschriften en zonder te vragen gepikt. En teksten? Die mag je toch ook zomaar publiceren? (lang leve de journalistenbond en de JAM!)
Comment from Sam
Time: 14/07/2008, 11:57
Inderdaad een erg herkenbare situatie die beschreven wordt. Ook heel leuk geschreven trouwens.
Comment from chelone
Time: 15/07/2008, 23:51
Welk kind zou nu nog een mier volgen, sleurend aan een piepklein takje tot aan het nest?
Zinvolle tekst! Er zijn er gelukkig nog die het kunnen verwoorden.
Comment from yo
Time: 23/07/2008, 09:56
oeioeioei, ‘t was zeker al laat toen ik die reactie schreef (na tien uur werkt mijn verstand maar op halve kracht) er zijn wat zinnen weggevallen merk ik. Enfin, wat ik wilde zeggen: dat er toch nog papa’s zijn die mieren volgen en wolken kijken en genieten van de wind in de bomen.
En de Jam dat is de journalisten auteursrechten maatschappij, de sabam van de journalisten als het ware.
Comment from Geert
Time: 11/08/2008, 11:28
zeer goeie tekst.
het is geen luiheid of gemakzucht, het is het gevolg van 100 generaties kapitalistische conditionering. dat heeft volgens mij onder andere als gevolg dat als we de contemplatie en het inzicht voorbij zijn, het hoe langer hoe moeilijker wordt om hier iets aan te doen. het leven is een apekot zong vuile mong en ge denkt toch niet dat het tij op twintig jaar gekeerd is, integendeel, we zijn nog altijd full speed op koers, recht de muur in. ecologische voetafdruk en alle verlies aan verwondering ten spijt, blijft de mens aan autonomie inleveren aan god en de staat en wordt dus hoe langer hoe meer afhankelijk van die god en die staat. werk en autonomie gaan duidelijk niet samen! en je wordt er al van kindsaf aan in gesleurd, of dacht je nu echt dat je op school autonoom leerde zijn?
sorry, even diep adem halen, tsal wel overgaan
verwondering? daar heb je volgens mij tijd voor nodig. de drukdoenerij (ook in de media) is er vooral om je te dwingen bezig te blijven … zonder dat je je vragen stelt … en wie (of wat) heeft daar dan belang bij?
Comment from Franka
Time: 12/07/2008, 09:54
Wat een prachtige site heb je, Bart. Ik kwam hier via-via terecht en heb je bij mijn favorieten geparkeerd. Leerzaam en mooi.