De eigenwijze tuin

laat ons bij wijze van uitzondering eens beginnen met een streepke muziek, kwestie van in de stemming te komen.

Want Spiderman is always hungry wist Robert Smith al lang. Arachnofobie is hem dan ook niet vreemd. Mijzelf (ik geef het niet graag toe, want het is slecht voor mijn stoer imago) ook niet. één van mijn vroegste herinneringen is dat ik gillend uit mijn bed naar de living stormde omdat ik een dikke spin in mijn bed meende gezien te hebben. Het is beter geworden: heden ten dage begin ik niet meer te gillen als ik er één zie, sommige exemplaren vind ik zelfs ronduit mooi. Maar ze moeten vooral geen aanstalten maken om lijfelijk contact te gaan maken, dan ga ik meppen. Hoe het komt? Geen idee. Mijn kinderen bijvoorbeeld zijn er in het geheel niet bang voor en doen niks liever dan spinnen pakken en buiten zetten. Zelf heb ik daar een glazen bokaal voor nodig. Ik besef: ik ben een mietje. Edoch alles voor de fotografie: mijn oerangst geheel en al opzij zettend heb ik vandaag mijn lens zowat ín het web van een kruisspin geduwd, de eigenaar had mij onmiddellijk in het snotje.
(Arachnofoben moeten zich nu vooral niet op ‘meer’ klikken).
boe!

Dit moet zowat het laatste zijn wat een vlieg te zien krijgt als ze in een spinnenweb beland. Ne mens zou er bijna compassie mee krijgen.