De eigenwijze tuin

Springstaarten, ik heb er vroeger al mijn beklag over gedaan. Maar -gniffel gniffel- als het buiten maar twee graden celcius is, zijn ze ineens een pak tammer, de watjes. Zelfs Sminthurides aquaticus laat zich dan gewillig fotograferen zonder er als een idioot vandoor te crossen. Ikke van profiteren, dan!

Dit gaat richting ‘de springstaartfoto’s waar ik van droom’, ik ben hier behoorlijk content van.

Voor de techneuten: Nikon D200 met Soligor tussenringenset, 2x Sigma TC en 180mm macro van Sigma. Zijdelings geflitst met 2 nikon SBR200 flitsen. Manueel belicht op 1/250ste seconde, diafragma 9 (mag volgende keer nog wat kleiner toegeknepen worden voor meer scherptediepte). Én ik moet dringend een draadontspanner kopen…

Hurray! Nieuw volk in de ecologischetuinblogniche : de nakedgarden .

* woord vooraf t.a.v. R.V.: go away, hier valt niks relevants te lezen. shew!*

Primeurs op de eigenwijzetuin.be, wij draaien daar onze hand niet voor om! Want, dames en heren, volgend voorjaar is het zover: na het nodige mekkeren van mijnentwege (alhoewel, het viel wel mee!) komt Rollin Verlinde, levende legende in vlaamsch natuurfotografenland en ver daarbuiten zuid-oostvlaanderen verblijden met DE cursus natuurfotografie. Drie theorielessen en een praktijkuitstap van the master himself, voor de ronde prijs van 80 euro; het is een batje zeg ik u. Maar weet: na afloop gooi je wellicht de helft van je oude foto’s in de prullebak wegens niet meer content over. Weet ook: je leert daadwerkelijk betere foto’s maken, ik beloof het u. Nu zijn er nóg goeie natuurfotografen die de nederlandse taal machtig zijn, maar zelden zijn het begenadigde lesgevers. Rollin daarentegen is in zijn ander leven docent bij Inverde. Ik heb hem persoonlijk getest (cursus Bosgids en cursus Faunabeheer) én goedgekeurd. Want zeg nu zelf: een oerdegelijke cursus met een stevige snuif stand-up comedy, wie doet beter? Van zodra de inschrijvingen geopend zijn verneem je het hier (ook). Maximum 30 deelnemers (-1, want ik ga ook), wees er dus snel bij.

Ha, ‘stokjes doorgeven’ heet ‘taggen’ tegenwoordig. Maar het opzet is blijkbaar nog steeds hetzelfde: nutteloos en plezant tijdverdrijf. Ik ben daar helemaal voor te vinden. Derhalve geef ik het stokje van Rudi door aan Annetanne, Madamme Zsazsa,  Yo die te weinig tijd heeft om te bloggen, Jaydot, mijne maat Jan die een boeiend mengsel foto’s produceert en de ecologische tuinier . Voila!

O ja, en nog zes nutteloze weetjes over mijneigen mezelve dus:

• Ik heb een probleem met het onthouden van getallen. Vraag mij niet hoeveel ik maandelijks verdien (te weinig!). Vraag me niet hoeveel een pak jonge kaas kost (genoeg!): ik weet het zelfs niet bij benadering. Jaartallen: idem, ik vergeet ze. Ik kan dat niet onthouden.  Ezelsbrugjes zijn dan mijn redding. Mijn pincode onthoud ik daarentegen vlekkeloos (ha, ik ben niet zot!). Evenals de punten op mijn eerste rapport in het eerste leerjaar (99/100, en gij nu!), evenals de nummerplaat van de VW-kever van toen ik zes was (2RK16!). Maar vraag me niet meer naar de nummerplaat van mijn moto toen ik tweeëntwintig was: die ben ik al lang vergeten.
• Ik ben één van die dungezaaide Vlamingen die nog met een antenne naar TV kijken. Ik ben ook niet van plan om daar iets aan te veranderen: TV1en Canvas volstaan ruimschoots en happen al meer dan genoeg tijd uit de dag. Dat we geen nood hebben aan andere zenders blijkt uit onze weekenduitstapjes waarbij we plots wel over 57 channels (and nothin’ on) beschikken: wij kijken dan gewoon naar canvas, wij.
• Speculoospasta is een vloek voor de mensheid: veel en veel te lekker om goed te zijn.
• Procrastrinatie is een wezenlijk onderdeel van mijn doen en laten.
• ik droom van een ruime en praktische houten schuur/stal waar ik al mijn beesten, hooi, stro, voeder en brandhout kwijt kan. Dat is één van mijn vijfjarenplannen die ik binnen tien jaar hoop af te hebben.
• Sociale druk is mij nagenoeg geheel vreemd. Wat ‘men’ van mij denkt laat mij in wezen koud, mijn naasten en dierbaren even buiten beschouwing gelaten. Dat had ik als kind al, wat mij niet altijd door iedereen in dank afgenomen werd. Ik was dan ook een weinig populair buitenbeentje, maar met een vrijheid die mijn meer conformistische klasgenoten niet hadden. Een vrijheid die ik nog steeds heb.

Net als Chelone kunnen wij deze winter een beroep doen op een extra houtvoorraadje uit lang vervlogen tijden. Het onze is afkomstig van het oude dakgebinte van de garage/schuur/hooizolder/schapenstal dat we vorige zomer noodgedwongen (laten) vervangen hebben. Kurkdroog hout (eik? beuk?) uit een periode dat er van houtbeschermingsproducten nog geen sprake was. Bijgevolg hier en daar aangetast door insecten en schimmels, maar tenminste milieuvriendelijk voor gebruik in de houtstoof.

Onze kelder vormt bijwijlen het verlengstuk van de tuin. Muisjes, insecten, spinnen en kikkers maken er occasioneel gebruik van als het hen buiten om de één of andere reden niet aan staat. Dat is niet echt een probleem, onze kelder mogen ze gebruiken en ze vinden meestal wel de weg terug naar buiten. En anders helpen we hen wel een handje indien nodig. Deze week was het weer prijs:

‘eye iz in ur cellar, guarding ur winez’ zouden ze op lolcats zeggen.

Een kikker had post gevat op een fles wijn. Nu hebben we in het verleden al mogen merken dat de kikkers ten onzent vaak blijk geven van goede smaak (zie alhier), dus eigenlijk was het niet zo verwonderlijk dat deze jongen een fijn flesje Chinon uitgekozen had om zich op te nestelen. Hij leek ook niet echt van plan om zijn fles zonder slag of stoot af te geven, als je zo op onderstaande foto kijkt. Maar een flesje Roodeberg deed het ook voortreffelijk bij het stoofpotje lam-van-eigen-erf, dus hij mocht rustig blijven zitten.

Is het alweer zo ver? Alweer een jaar rond, alweer stilaan alles klaar voor de winter? Sommige jaarlijks terugkerende momenten  maken me ineens weer bewust van de geniepig voortsluipende tijd. Een kot vol bieten is een van die ijkpunten.

2500 kilo bieten liggen vorstvrij in een van de oude stalletjes te wachten om in de loop van de winter stuk voor stuk in de hongerige schapen te verdwijnen. Tegen dat ze op zijn is het bijna weer mei, dromen we alweer van warme dagen en zijn we weeral een half jaar verder. Gelukkig weet ik de winter ook wel te appreciëren. Maar toch: wat is dit jaar snel voorbij aan het glijden. Time flies when you’re having fun. Alleen af en toe de tijd nemen om daar bij stil te staan.

‘ Biologen en kunstenaars lopen rond als kleine kinderen; ik vergelijk ze dan ook met onnozelaars.’ zegt Ramsey Nasr. Hij heeft dat goed gezien. Dat en nog enkele andere rake dingen kan je hier lezen (tweede helft van de pagina) en vooral hier bekijken (haast u zolang het er nog staat!).