all’s well that ends well

(dit bericht wou ik gisteravond posten, maar belgacom deed blijkbaar niet aan ADSL in mijn straat gisteravond: ik geraakte aan geen kanten meer op het internet.)

Aan wie vertrouwd is met de avondrush bij thuiskomst van school & werk met een nest kinderen moet ik het wellicht niet uitleggen. Voor wie daar niet zo in beslagen is: al wat dan van de routine afwijkt is als een emmer zand in een goed geoliede machine. De kinderen willen hun verhaal kwijt, zijn moe, hebben dorst en honger, het brood moet gebakken, de boekentassen geledigd, de aardappels geschild, het vlees gebakken, het huiswerk gemaakt, de groenten klaar gemaakt, de brooddozen en drinkbekers afgewassen… Wee de televerkoper die me op dat uur durft opbellen ;-). Daarom ook dat ik, in de winterperiode, eerst langs huis passeer om op tien minuten tijd de dieren van eten en drinken te voorzien vooraleer ik de kinderen van school ophaal. Dan hebben de schapen, kippen en poezen hun gerief vóór donker, en kan ik me helemaal aan mijn kroost wijden tot de eigenwijze mama anderhalf uur later thuis komt en ik mijn handen weer wat vrij heb.

Zo ook vandaag. Onmiddellijk gezien dat één van de schapen (‘de halve’) niet aan het hekje klaarstond om me blijgezind toe te mekkeren. Madam stond enigszins aarzelend rond te drentelen aan het sparrenbos. Joepiejei, denk ik dan: die heeft gelammerd. Maar zie: uiteindelijk kwam ze toch op de bieten af.Ikke gaan kijken aan heb bos: niks te zien. Hmmm… misschien zijn de lammetjes nog op komst? Terug naar de schapen… ojee: 1 pootje steekt van onder de staart uit. 1 pootje is niet goed: 1 pootje wijst op verkeerd liggende of gekneld zittende lammetjes. Bovendien was het een koud pootje. Wie weet hoe lang dit al aan de gang was. Lammetjes dood, was mijn eerste gedachte. Maar hoe dan ook moesten ze er uit, anders ging ons schaap er ook aan.

Omdat de ooi nog heel vlotjes op haar poten stond kon ik haar zonder probleem (en mét een beker krachtvoer) de stal in lokken. En dan voor het eerst gedaan wat nu eenmaal gedaan moet worden in zo’n situatie (ik heb de veearts bij vorige gelegenheden goed in de gaten gehouden): pootje terug geduwd, en tot aan mijn elleboog het pootje mee gevolgd naar binnen. Dat ging, tot mijn verbazing, heel erg makkelijk. Ik voelde twee pootjes, maar geen kopje. Die twee pootjes kwamen vlot weer mee naar buiten, want ze had heel stevige contracties. Maar het bleef daarbij: de rest zat op één of andere manier klem binnen in de baarmoeder. Ondertussen tikte de tijd. Die lammetjes moesten er zo snel mogelijk uit, maar de kinderen moesten ook afgehaald worden van school, want de opvang stopt om half zes. Nog een paar voorzichtige pogingen van mijnentwege leverden niks op. Ik voelde wel dat ik de pootjes van één lammetje vast had (soms zitten twee lammetjes in elkaars weg en raken ze er daardoor niet uit), maar wist niet of het nu de voor- of achterpoten waren. Het zagen er voorpootjes uit, maar waar was die kop dan? Bon, knopen doorhakken Bart! De veearts gebeld, de situatie uitgelegd, de poort open gelaten en in spoedtempo om de kinderen. Ergens tussenin heb ik ook nog mijn handen gewassen ;-).

Een klein kwartier later , toen ik met drie overbenieuwde spruiten weer thuis kwam stond de auto van de veearts al op de oprit. Snel naar de stal, waar Norbert goed nieuws voor ons had: twee broertjes, gezond en wel. Blijkbaar zat er eentje met zijn nek naar achter geklapt waardoor hij het geboortekanaal blokkeerde. Ze zouden er niet vanzelf uit geraakt zijn, en had ik harder aan de pootjes getrokken, dan had ik ‘m waarschijnlijk gedood. Wat heb ik dan wel verkeerd gedaan? Wel, ik had niet tot aan m’n elleboog, maar tot ongeveer aan mijn oksel (!) moeten terugduwen om het kopje naar voor te kunnen krijgen. Weten we weeral voor volgende keer. Maar hey, die twee lammetjes daar zien staan, die afgelikt worden door hun mama: mijn dag was goed zeg ik u.

En daarna kon de avondspits beginnen…

de eerste lammetjes van 2009

in de rapte nog een snapshot van de nieuwe aanwinsten.

Dit bericht is geplaatst in dieren met de tags . Bookmark de permalink.

13 reacties op all’s well that ends well

  1. AnneTanne schreef:

    Wow… amai… En daarna zou jij – indien Belgacom had meegewerkt – dit verhaal ook nog hebben kunnen posten?

    Mij levert je verhaal een déja-vue op: tijdens mijn stage kindergeneeskunde kreeg ik van mijn stagemeester een keer de vraag om tijdens zijn afwezigheid ‘sheep-sitter’ te spelen, want een paar van zijn ooien gingen lammeren.
    Ik herinner mij niet meer precies wat ik op een bepaald ogenblik verdacht vond, maar wel dát er iets was dat me niet aanstond, en dat maakte dat ik toch even opbelde. Wat mij de eeuwige dankbaarheid (toch gedurende een paar dagen) – en goeie punten voor mijn stage – opleverde, want uiteindelijk is aan die bevalling ook op het nippertje een dierenarts te pas gekomen.

  2. AnneTanne schreef:

    En nog vergeten te zeggen dat je nieuwe aanwinsten er knappe rammetjes uitzien…

  3. J. schreef:

    Wat een avonturen! En dat tijdens de avondspits!
    Fijn dat het goed is afgelopen.

  4. Godelieve schreef:

    Een hectische en spannende avond! Met prachtig resultaat!
    Tijdens het lezen van je verslag kwam mijn man eens kijken waarom ik hardop begon te lachen :) Leuke vertelstijl heb je!

  5. Buikberg schreef:

    Dag Bart,

    fijn dat het bij jullie beter is afgelopen dan bij ons! Goed gehandeld zou ik zo zeggen, proficiat! Wij ook weeral wat bijgeleerd (tot aan de oksel dus ;-)), en toevallig of niet: onze veearts zei zelf ook na het drama van maandag: ‘vanaf nu hebt ge genoeg ervaring om zelf te voelen hoe ze liggen (kop, stuit, …), dan weet ge al beter of ge het zijn gang kunt laten gaan of niet’. En op mijn aarzelend gemompel: ‘och meiske, binnen tien jaar gaat ge u nog verbazen over alle (verlossende) handelingen die ge intussen gedaan/geleerd hebt en dat ge voordien nooit had kunnen denken’ :-)
    ps: heb jij zo lange handschoenen, en waar heb je die gehaald?

  6. tijdtussendoor schreef:

    Wat een verhaal…proficiat met de kleine spruiten!

  7. Miguel schreef:

    Ewel, Bart, net als Time denk ik dan: hoe doet ‘ie dan nog eens die blog ook? En hoe?!
    ‘k Zit al tijd te denken om ook een blog te beginnen van onzen eigenwijze tuin en z’n bezoekers, maar euch… ik denk tijd (en kennis) (en zo goeie verhalen uit m’n mouw schudden) ontbreekt me.
    Blij toch ook dat die kleine bleiterkes op hun pootjes staan!
    Miguel

  8. bart schreef:

    @Annetanne: om negen uur zat ik al in mijne zetel gisteravond. Dus zo’n prestatie is het nu ook weer niet. :-) Zeker niet als ik het vergelijk met het hoge tempo waarmee jij steekhoudende artikels post.
    @J. : de timing van dergelijke dingen is zwaar onderhevig aan de tweede wet van Murphy.
    @Godelieve: dan moest je me eens meemaken als natuurgids :-)
    Als m’n groep een beetje mee wil dan krijgen ze een vrij ‘ongewone’ boswandeling. Er bestaan al saaie natuurgidsen genoeg die kinderen een afkeer bezorgen voor al wat naar natuur ruikt.
    @Buikberg: lange handschoenen zijn voor mietjes! Mijne veearts gebruikt dat ook niet! :-) (maar je veearts heeft overschot van gelijk voor de rest).
    @Tijdtussendoor: bedankt. Hopelijk binnenkort nog een succesverhaal, als nummer twee (de zwarte) lammert.
    @Miguel: ik ben niet zo’n TV-kijker, dus elke avond spaart me dat enkele uren uit. Over dit stukje heb ik ongeveer een half uurtje gedaan, maar meestal neemt het maar tien à vijftien minuten in beslag hoor. Vergeet niet dat deze blog over meer dan vier jaar gegroeid is. Als je zin hebt om een blog te beginnen: zeker doen! Al is het maar als ‘naslagwerk’ voor jezelf. WordPress.org is een goede startplek (en helemaal gratis).

  9. janus schreef:

    mooi verhaal! en wat een doortastend optreden allemaal niet kan redden! the A team had het niet beter kunnen doen!

  10. Gert schreef:

    Nauw!
    Wat een schoon beestjes?
    Toen ik eens in Limburg was (Schulensmeer), noemden puberige aanwezige JNM’ers het lammetje “Kebab”. Hebben die van jou een (mooiere) naam?

  11. bart schreef:

    @janus: en net als bij het A-team kon ook hier iedereen onmiddellijk weer rechtkrabbelen!
    @Gert: elk jaar mag onze kroost de namen kiezen. Derhalve worden de eerste twee lammetjes elk jaar zonder verpinken ‘Pitou’ en ‘Minou’ gedoopt :-)

  12. jan schreef:

    Klinkt allemaal behoorlijk druk, helemaal niks voor mij denk ik dan. :-)

    Misschien niet het moment om het te vragens, wegens het mogelijk minder sprookjesachtige antwoord ;-), maar wat doe je met al die lammetjes ieder jaar?

    En nog een tweede vraag die me te binnen schiet, is er eigenlijk een reden waarom je niet raszuiver kweekt (want al je ooien waren toch raszuiver als ik me niet vergis) ?

  13. bart schreef:

    @Jan: Vroeger hadden we een raszuivere Zwartbles ram. Maar (en dat is een algemeen kenmerk voor ‘melkrassen’, zoals de zwartbles) die had een heel vilein karakter. Uiteindelijk heb ik hem moeten laten slachten omdat er geen huis meer mee te houden was ( ik moest met een pallet als schild op de wei, hij beukte betonnen (!) weidepalen kapot, enz. ). Deze ram is een mengeling van Rouge de l’ouest en melkschaap: braaf karakter (hij heeft me nog maar één keer letterlijk liggen gehad) en toch geen al te zware lammeren (dat is dan weer het nadeel van ‘vleesrassen’: die lammeren moeilijker). Aangezien alle lammeren elk jaar in oktober-november de grote reis naar de diepvries maken is het geen bezwaar dat ze niet raszuiver zijn. Het slachten van de lammeren is niet mijn favoriet moment, om het zacht uit te drukken, maar aan vlees eten zijn nu eenmaal bepaalde consequenties verbonden waar ik mijn kop niet voor in het zand wil steken.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.