Annexatie!

Het idee speelde al jaren in mijn gedachten, en nu is het er eindelijk van gekomen: een doorgang naar het doorgeschoten sparrenbos naast onze tuin. Dat bosje staat er al ruim twintig jaar, destijds aangeplant door de eigenaar van dat perceel toen bleek dat hij (o surprise!) op landbouwgrond geen huis mocht bouwen. Sindsdien heeft die mens niks meer van zich laten horen of zien. Resultaat: doorgeschoten sparren, veel te dicht op elkaar geplant en nooit uitgedund. Veel dode bomen ook, deels omver gevallen waardoor zich hier en daar ondoordringbare kluwens gevormd hebben. Een echt speelbos!

Het is dan ook niet verwonderlijk dat het bosje al die tijd gebruikt werd door opeenvolgende generaties plaatselijke jeugd om er kampen te bouwen en kattenkwaad uit te steken. Al is dat de laatste zomers heel wat minder… kinderen mogen niet meer zomaar de hort op newaar.

Maar nu is het dus de beurt aan mijn drie belhamels, want ze zijn groot genoeg om op avontuur te gaan in het grote bos (en toch nog lekker dicht bij de overbeschermende pa en ma, want zo zijn we ook :-) )! Al gebeurt dat momenteel nog schoorvoetend, en liefst nog aan de hand van papa of mama. Maar dat groeit wel…

sparrenbos

En zo zijn bos en tuin weer een stukje meer met elkaar verweven. De grens was al niet meer ‘scherp’ te noemen, want houtkant en bos sluiten al goed bij elkaar aan en bovendien reiken de sparrentakken tot bijna twee meter over de perceelsgrens. Dat is niet erg, want zo ziet het er allemaal wat natuurlijker uit. Het enige wat ik nog moest doen was een metertje takkenril verwijderen (we hebben weer aanmaakhoutjes à gogo), de achterliggende ursusdraad doorknippen en een paar dode sparrentakken afknippen met de takkenschaar (en een beetje opruimen in het bos, o.a. enkele tientallen meter prikkeldraad die daar bij wijze van kampafsluiting achtergelaten was). Resultaat is een spannend wegeltje voor de kinderen tot in het donkere sparrenbos. Het avontuur kan beginnen!

Dit bericht is geplaatst in zonder rubriek. Bookmark de permalink.

8 Responses to Annexatie!

  1. Marta schreef:

    Was ik nog maar klein….

  2. janus schreef:

    volgende stap: annexatie van het bosje zelve?

  3. nico schreef:

    Bart, probeer die eigenaar eens in contact te brengen met de lokale bosgroep: je vindt ze op http://www.bosgroepen.be. Indien je geen gegevens hebt van de eigenaar, kan je mss zelf de bosgroep contacteren en dan zullen zij die hopelijk wel opsnorren. Althans, dat deed ik toen ik er nog voor werkte.

  4. veerle schreef:

    Het achterste deel van onze tuin is ook zo’n speelbos. We noemen het ons oerwoud. ’t Is Zoonliefs favoriete plek. Jouw kinderen zullen vast ook heel veel plezier beleven in ‘hun’ bos.

  5. buikberg schreef:

    Mooi mooi. Wij gaan zelf een poging doen tot speelbosaanleg op ons losse stukje ‘hooiwei’. Maar tegen dat onze boompjes groot zullen zijn, de kindjes waarschijnlijk ook jammer genoeg…

  6. Yolanda Elizabet schreef:

    Mooi zo’n kant en klaar eng bos (want errug donker) om de kinderen lekker in te laten spelen.

  7. bart schreef:

    @Marta: in het bos spelen kan altijd :-)
    @Janus: eerst nog wat sparen
    @Nico: maar dat bosje is perfect zoals het is, daar moet vooral niks aan gebeuren!
    @Veerle: nu zijn ze nog wat jong, maar ik twijfel er niet aan dat ze er binnen enkele zomers ook niet weg te slaan zullen zijn.
    @Buikberg: bwa, met een paar snel groeiende soorten kan je op acht jaar tijd wel iets realiseren hoor (kijk maar eens naar het speibos in Oudenaarde)
    @Yolanda: ja, erg spannend bos! Voorlopig wagen ze zich er nog niet alleen in.

  8. Tokolosh schreef:

    @buikberg: met wilg, vlier en (een beetje) hazelaar ben je op vier jaar al aan een bosgevoel

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.