De eigenwijze tuin

De restjes van een vuurjufferlarve hangend aan de restjes van een Dotterbloem. In feite niks meer dan het achtergelaten pantser van de larve, die na een klein jaar onder water de grote stap gewaagd heeft en met een laatste vervelling de vijver verlaten heeft. Nu snort ze ergens rond in de omgeving, wachtend tot het paartijd is om dan weer water op te zoeken: deze vijver, of een andere. Wie een beetje uitkijkt vindt (bij natuurlijke vijvers, zonder vis)  geregeld dergelijke vervellingen. Veel moeilijker is het om de beestjes zélf te betrappen op hun moment-suprême, want op dat ogenblik zijn ze volkomen weerloos en bijzonder kwetsbaar. Ze houden het met andere woorden zo kort mogelijk en vliegen weg van zodra dat enigszins mogelijk is.

Maar zie, deze geniepigaard had prijs, want zijn poging om heimelijk te vervellen onderaan een dotterbloemblad viel danig in duigen: ik had ‘m gezien! En hij mij ook! Ha! Maar hij kon geen kant uit en moest er maar het beste van hopen.

Ik daarentegen kon uitgebreid misbruik maken van de situatie en met mijn grote lens werkelijk énorm dicht bij het beestje z’n smikkel komen. Of hij nu aan het dreigen was van ‘pazzop of ik ga bijten!’ of dat de boel monddelen gewoon nog eventjes moest uitdrogen weet ik niet, maar op onderstaande foto kan je in elk geval de hele ‘couvert’ zien van labium tot maxillen en maxillipeden met de hele kwik palpjes en tandjes (flashback naar eerste kan bio!). Nice.

Overigens is zijn grote vervellings-avontuur (dat al bij al een klein uurtje geduurd heeft) goed afgelopen. Ik heb het beest vanzelfsprekend niet aangeraakt en ‘m rustig zijn vleugeltjes laten oppompen. En toen ik terug kwam van pistoleetjes-eten (op zondag pleeg ik al graag eens ne pistolet te eten) was de juffer gaan vliegen. Maar toen was er alweer ander fotogenieks te ontdekken, waarover binnenkort meer op deze blog (u kijkt toch ook?).