iepiepoera!
Enige tijd lang heb ik stilletjes mijn hart vastgehouden, bezorgd dat de vrieskou van de voorbije winter mijn glorieuze oleander genekt had. Want – we zouden het met de temperaturen heden ten dage vergeten – de voorbije winter was het zodanig ijzeberekoud dat het tot in mijn werkkot goed gevroren heeft. En laat dat net de plaats zijn waar ik mijn vorstgevoelige planten laat overwinteren, ondermeer dus de oleander. Niet zomaar een plantje van bij de plantenboer. Neen, een oleander van een tiental jaar oud, die mijn vader eigenhandig gestekt en met liefde opgekweekt heeft, en mij vervolgens kado gedaan heeft toen het al een flink uit de kluiten gewassen exemplaar was.
Maar toen ik hem dit voorjaar terug buiten plaatste zag je hem zienderogen achteruit gaan: verdorrende en afvallende bladeren à gogo. Het ging echt volledig richting afgrond. Mijn wilde gok is dat z’n wortels een flinke deuk gekregen hadden door de vorst, en niet meer genoeg omhoog konden pompen om de dorstige blaadjes van voldoende water te voorzien (ik gaf hem, vanzelfsprekend, voldoende water). Mijn aansluitend wild reddingsplan was algehele kaalslag: alle takken er af. ‘t was dat, of laten verdorren. En zie, ruim twee maand na datum is hij opnieuw uitgelopen en staan er alweer tientallen blaadjes aan. Het duurt nog wel een paar jaar voor hij weer in zijn volle glorie hersteld zal zijn, maar dat hij nog leeft, daar ben ik wreed content van.
Comments
Comment from marjan
Time: 25/08/2009, 09:51
Dat vind ik nu echt een schoon verhaal, zo op dinsdagochtend. Merci!
Comment from Loko Tosh
Time: 25/08/2009, 12:58
zelfde historie bij onze twee laurierstruikjes, toch ook al met een diameter net boven de grond van zowat 5 cm
Comment from AnneTanne
Time: 25/08/2009, 13:03
Ik blijf de veerkracht van de natuur verbazend vinden…
Ik heb zo een myrthe-struikje in mijn kruidentuin, waarvan ik al jarenlang elk voorjaar vreesde dat het de winter niet had overleefd. Maar zo ergens halverwege mij begon het dan stillekesaan toch uit te lopen.
Maar dit voorjaar was ik zodanig zeker dat het toch echt de pijp uit was, en ik heb niet eens meer gekeken of het nog uitliep – zelfs mijn reusachtige roosmarijnstruik was immers gedecimeerd door de vorst, dus dit struikje was zeker wijlen.
Tot ik ergens in het begin van de zomer aan het wieden was… en merkte dat het struikje er weer even glorieus bijstond als elke voorgaande zomer.
Comment from Menck
Time: 25/08/2009, 19:24
Met zulk een broskoppie wordt dat komende winter zeker duchtig afschermen geblazen.
Comment from Thea
Time: 25/08/2009, 21:48
Gefeliciteerd !! De wonderen zijn de wereld nog niet uit ! Je staat er telkens weer versteld van.
Comment from Marta
Time: 26/08/2009, 08:49
Weeral hèèl mooi stukje om te lezen en te bekijken, dank!
Comment from chelone
Time: 26/08/2009, 22:21
Dat die oleander nu pas weer tot leven komt; die moet ferm afgezien hebben deze winter. Kreeg hij bij je vader misschien wat meer bescherming?
Nieuw leven na een schijndood, die foto doet deugd!
Comment from Yayamarieke
Time: 27/08/2009, 13:12
Waauuuwww! Blij voor jou en voor den “Olé” Ander :-)). Wat mijn dom koppie niet vatten kan: ik bekijk zo die foto en zie ik eigenlijk een afgeknotte boomstam… Klopt dat wel ? Ik dacht dat die olé-anderkens struiken waren ? Wel prachtige bloemen zeg! En hartverwarmend zo’n erfstuk dat blijft leven! Da’s echt om er ene op te drinken : -)). Mijn olijfboompje – geen erfstuk – presteerde hetzelfde. Probleem is nu dat ik binnenkort verhuis naar iets waarschijnlijk zonder tuin, geen idee of een terrasje zal bevallen, hij – ik ?? – dat overleven…
Comment from Yolanda Elizabet
Time: 27/08/2009, 16:52
Poiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiing, dat was de veerkracht van je Oleander. Fijn dat hij het weer doet!
Comment from tijdtussendoor
Time: 27/08/2009, 19:44
Das heerlijk, van zoiets kan ik nu ook zo blij worden ;)
Comment from boer Thomas
Time: 29/08/2009, 10:39
Veel planten zijn echt ijzersterk. M’n kiwibes plantje heeft wat last gehad van de droogte, maar toch volop vruchten. Eigelijk zou ik beter de vruchten plukken, want nu steekt de plant al z’n energie in de bessen, maar ik wil toch eens een mini kiwibesje eten. Kiwibes kan tot -20°, dus die zal de winter wel overleven.
Comment from J.
Time: 25/08/2009, 09:13
Je foto’s zijn fantastisch, maar je taalgebruik is ook altijd een vreugde om te lezen! Probeer mij nu voor te stellen hoe een wortel met een deuk erin eruit ziet :). Gefeliciteerd met deze wederopstanding.