close encounters
Een winterkoninkje had zich een weg weten te banen tot binnen in mijn kot. Maar -oh dear- de weg naar buiten niet terug gevonden. Geen idee hoe lang het daar al zat toen ik het vond, vruchteloos proberend om doorheen het raam naar buiten te geraken. Beetje in paniek natuurlijk, toen ik daar binnen kwam. Beetje uitgeput ondertussen ook precies? Of was het gewoon van de stress dat ik het vrij makkelijk kon pakken? ‘t Moest in elk geval precies wat bekomen.
Tijd genoeg voor wat natuurbeleving van de bovenste plank voor de juniors. Misschien zullen ze het binnen vijfentwintig jaar nog weten, net zoals ik mij die huismus herinner die ik ooit (ik zal veertien jaar of zo geweest zijn) van langs de straatkant opraapte en op mijn hand liet bekomen. Misschien ook niet. Maar hun oprechte vreugde toen het vogeltje na enkele minuten ineens weg fladderde om in de haag te verdwijnen gaf mij een goed gevoel. ‘t komt wel in orde met die twee, denk ik dan.
Comments
Comment from Eef
Time: 09/11/2009, 13:38
Ik heb zo’n herinnering aan een steenuiltje. Door een domme discussie (het was ne fazant dat daar lag – nee, volgens mij niet), de auto gekeerd en gaan kijken. Een KO steenuiltje dat een half uur later weer vrolijk wegvloog in de tuin ver weg van de drukke straat waar we het vonden. Het blijft je bij, zeker weten.
Comment from onderdeappelboom
Time: 09/11/2009, 14:57
Sjonges, ik smelt gewoon bij die gezichtjes. De oudste zoon zo ernstig, en de jongste zoon met van die lieve kinderhandjes, daar laat ik nu even alle schaamteloze o-wat-vreselijk-schattig-reacties bij los.
Comment from Loko Tosh
Time: 09/11/2009, 15:02
boerenzwaluw groggy na contact met glazen deur, op een takje gezet en vijf minuten later riebedebie
Comment from rob
Time: 09/11/2009, 22:33
Ja ook ik weet nog heel goed hoe ik een gehavende kerkuil vond. Ik stond hem zelfs een stukje vlees van mijn avondeten af, niet dat hij ervan gegeten heeft. Met het beestje is uiteindelijk alles nog goed gekomen.
Comment from Thea
Time: 10/11/2009, 01:27
Geweldig toch!! En die gezichtjes zijn zeker de moeite waard! Dat zullen ze idd niet snel vergeten.
Prachtig vogeltje!
Comment from FotoAnna
Time: 10/11/2009, 19:03
Ik weet ook nog mijn eerste musje die de kat had gepakt… en nog leefde… dat zijn van die momenten die nooit van je leven vergeet… wat was ik boos op die lieve kat van mij… :-)))))) Je hebt het heel mooi vastgelegd… prachtig hoe de juniors er naar kijken !!
Lieve groetjes van Anna
Comment from bart
Time: 10/11/2009, 23:05
@the666bbq: ik zoude mijn huidige geliefde woonkwartieren nooit als ‘mijn kot’ bestempelen, meneer! De tijd toen ‘mijn kot’ de plaats was waar ik sporadisch studeerde, at en (nog sporadischer, want mijn lief had een veel groter ‘kot’) ook sliep ligt ondertussen nagenoeg twintig jaar achter mij, i’m affraid. Heden ten dage is ‘mijn kot’ wel degelijk een werkkot, volgestouwd met toys for boys. ;-)
@Eef: een fazant had het wellicht niet overleefd? ;-)
@Onderdeappelboom: onze oudste krijgt overigens even veel eten als zijn jongere broer: zoveel als ze op kunnen! (‘t ventje ziet er op de foto ochere danig ondervoed uit!)
@Lokotosh, rob, Thea en FotoAnna: ergens vermoed ik – hoop ik – dat zo’n momenten de kiem kunnen leggen voor de toekomst. Ze moeten voor mijn part geen bioloog worden, maar een zekere liefde voor plant en dier zou ik zeer verwelkomen. (en eerlijkheidshalve: daar geven alle drie mijn kinderen wel al blijk van)
Comment from onderdeappelboom
Time: 11/11/2009, 21:31
Ma nee, gewoon een smal gezichtje. En wat ik nog vergat te zeggen: het aller-aller-mooiste vind ik die vuile nageltjes. Dat maakt deze foto tienduizend keer puurder en waardevoller dan alle natuurfoto’s die ooit prijzen wonnen. (PS Je zou de mollige knuistjes ten huize hier onderdeappelboom eens moeten zien :-))
Comment from veerle
Time: 16/11/2009, 23:35
Natuurlijk herinneren ze zich dat!
Comment from the666bbq
Time: 09/11/2009, 10:55
en het hele huis onder de poep ? dat is zowat het eerste wat er uit mijn herinneringendozeke (label ‘nodig eens een eenzame vogel uit op visite’) springt. Die vogelkes zijn wel komiek genoeg voor een sterke herinnering later denk ik, van die vliegende bollekes (wij maar fantaseren hoe we kunnen vliegen en zij doen het bijna zonder staart of vleugels)…