De eigenwijze tuin

Net als de voorbije jaren huizen er ook deze winter twee buizerds in het sparrenbosje. Schuwe beesten, die er van door gaan van zodra ze mensen in het snotje krijgen. Ik kan ze geen ongelijk geven, met die nozems van jagers die in de buurt rondhangen. (Maar ik mag vooral niet over jagers beginnen want dan wind ik mij veel te veel op en dat is slecht voor van alles aangaande mijn persoonlijke gezondheidstoestand en gemoedsrust.)
Soit, schuwe buizerds dus, wat het niet makkelijk maakt om er een foto van te maken. En ik ben dan sowieso al geen vogelfotograaf. Vogels fotograferen is bij mij een kwestie van geluk, en om goede foto’s van vogels te maken moet je daar nu net niét op rekenen;  je moet gewoon urenlang liggen verkrampen in een veel te klein schuilhutje bij -5°C. Dus behalve die ene winter toen ik mijn tentje buiten gezet had om wat tuinvogels bij een voederplaats te fotograferen is het mij veel te veel gedoe en vooral veel te weinig comfort. We moeten daar niet flauw over doen.

Maar ziet, dit weekend had ik geluk en kon ik de bleke buizerd die hier al een kleine maand vertoeft vastleggen. Verre van een topbeeld: niet scherp genoeg, lelijke sparren op de achtergrond en al, maar toch plezant. Nu nog proberen om de andere (een donkere) te verschalken, dan kan ik volgend jaar kijken of het dezelfde zijn die terugkomen of niet. Want ne mens is daar toch kerjeus naar, niewaar.