De eigenwijze tuin

(Willem Vermandere)

chance dat ‘t regent, de koeien hèn dorst
en de vissen kunnen ook nie zonder
‘t is buiten dat ‘t regent mens slaap gerust
de regen is een endelijk wonder
‘t onnozelste beestje of klein sprietje gras
en de kruiden te veel om te noemen
wat ware nen puit zonder waterplas
en de rozen en al d’andere bloemen
wat waren de zeeën zelfs op den deur
nie veel meer dan wat zoute woestijnen
ne wereld ontdaan van geur en kleur
verdroogd alle bronnen en fonteinen
chance dat ‘t regent zo begoste mijn lied
en de zanger moe je nu nie verjagen
de regen is heilig vergeet dat niet
zware wolken moe je nooit nie beklagen
ik ben nie benauwd voor nen waterplas
ik ben verliefd op de striemende regen
ik wentel mie rond in ‘t natte gras
en ik loop langs de kletsnatte wegen
kijk naar die boze blikken achter het raam
van al die loerende mensen
je mag toch nooit in ‘s hemelsnaam
de vruchtbare regen verwensen
de wereld is toch maar nen gloeienden bol
met een dunne beweunbare pelle
giet de putten en de beken maar vol
de druppeltjes gaan we nie tellen
chance dat ‘t regent moeder eerde hèt dorst
en heur kinders kunnen ook nie zonder
met een dak boven mijn hoofd slaap ik gerust
en ‘k beseffe dat endelijk wonder

Annetanne had de oranjetip op haar verlanglijstje staan, ikzelf aasde al jaren op het boomblauwtje. Elk jaar regelmatig te zien in onze tuin, doorgaans gewoon flapperdeflap voorbij komend. Misschien (waarschijnlijk) planten ze zich er ook voor, want met waardplanten als vuilboom, kornoelje, kardinaalsmuts en klimop komen ze in onze tuin zeker aan hun trekken.  Maar ellendig rappe rakkertjes zijn het, die blauwtjes. Want bijzonder argwanend en tevreden met ultrakorte rustpauzes. Vooral veel vliegen ook, en dan liefst nog over en weer van tuin naar weide en weer naar tuin en naar andere weide, zodat een foto maken van een boomblauwtje algauw op een tuinafsluitingen-hordenloop  gaat lijken (wat met vier kilo fotomateriaal al eens durft tegenvallen). Een foto van een boomblauwtje was derhalve nog niet gelukt (na drie keer over een omheining klauteren durft mijn ambitie al wel eens te sputteren).

Maandag had ik er weer eentje in de smiezen. Niet van plan om met mijn voeten te laten spelen wachtte ik gewoon af tot hij weeral zou wegfladderen. Maar het beestje bleef precies toch lang zitten. Veel wind en amper zon, ‘t zal er allemaal wel mee te maken hebben. Allez, mij dan toch maar laten vangen en om mijn fotomarieke geweest  (dat helemaal kant en klaar gereed stond in mijn werkkot, soms ben ik voorzienig in die dingen).

Het zal u niet verwonderen dat de vlinder opvloog van zodra ik dichter kwam (Donderwetter!) :-/

Read more »

Zoals Chelone al zei: dotters zijn er niet lang, we moeten er nu van profiteren. Haar goede raad indachtig heb ik me aan nog een fotografeer poging gewaagd. Nog altijd geen waauw-effect, maar toch al redelijk ok. ( En zo lang ze er staan blijf ik gaan voor die waauw-foto…)

Read more »

Ik vind dotterbloemen gruwelijk moeilijk om mooi te fotograferen. Te geel en te fel om wat genuanceerde kleur uit te krijgen. Blijven proberen…

Gisterenavond nog gauw van het avondzonnetje geprofiteerd om een paar foto’s te maken van de ontluikende pinksterbloemen. In deze periode van het jaar is het licht zo rond half zeven op z’n mooist. Voor de volledigheid: ook zo rond zeven uur ‘s morgens is dat het geval, maar dan zijn er doorgaans andere prioriteiten, zoals op tijd op mijn werk geraken dan wel uitslapen.  Bijgevolg is vooral het namiddag-gebeuren aan mij besteed.

Voila, een pinksterbloem. Elk jaar opnieuw fotografeer ik ze. Neen, dat steekt nog niet tegen wat mij betreft. (Even tussendoor: zoals gebruikelijk zijn de foto’s aanklikbaar voor een groter formaat. Vooral doen, want veel mooier en scherper zo.)

Terwijl ik zo met die pinksterbloemen bezig was zag ik van uit mijn ooghoek dat ook de kruisbessen in bloei stonden. Bij nadere inspectie bleken er ook nu weer 

Read more »

perceel: wortelgewassen | periode: vanaf half april

Pastinaak was vorig jaar, ons eerste moestuinjaar, net als warmoes ‘een fijne ontdekking‘. Lekker pittig van smaak en aparte textuur, vandaar krijgen ze ook dit jaar de nodige ruimte gereserveerd.

Als je ruimte genoeg gelaten hebt tussen de uien en/of sjalotten (dus 40cm in plaats van 25cm tussen de rijen), kan je de pastinaken er tussen zaaien. In het andere geval zaai je op rijen met 30 cm tussen.

De zaadjes komen op ongeveer 4 cm van elkaar,  om later (zo vroeg mogelijk) uit te dunnen tot op 15 cm. Pastinaakjes vragen in het begin wat geduld: de ontkieming is traag (pas na vier weken!) en ze groeien aanvankelijk ook langzaam. Daarom kan je eventueel samen met de pastinaak ook radijs of sla zaaien in dezelfde rij, kwestie van de juiste plaats niet uit het oog te verliezen. Tegen dat de pastinaak goed en wel te voorschijn komt kan je de radijzen of sla al oogsten. Het zaad van pastinaak blijft ook niet lang kiemkrachtig: maar 1 à 2 jaar.

Meer tips voor de beginnende moestuinier vind je bij de beknopte handleiding tot de Eigenwijze Moestuin.

Een knalblauwe hemel, zonder ook maar één vliegtuigstreep. Hebde’t ook gezien? :-)

Het zal ongeveer anderhalve maand geleden geweest zijn. Zelf zat ik in bad te soppen toen  – het moet ongeveer 22 uur geweest zijn – er aangebeld werd. De eigenwijze madam, niet schrikachtig van aard, ging opendoen. Op de stoep stond Ilke, buurmeisje van iets verderop, met in haar armen een flink uit de kluiten gewassen konijn. Zonet voor onze deur op straat gevonden, met de vraag of het misschien ons konijn was? Neen dat was het niet, maar gelet op het late uur wilden we het wel tijdelijk onderdak geven, vanzelfsprekend (Ilke was met haar vriendje op weg naar ergens waar flink uit de kluiten gewassen konijnen niet zo van pas kwamen).

Warme badje verlaten (*zucht*), beestje in een vacante kooi genesteld, en de volgende dag van wat naderbij gekeken. Het konijn (Piet Konijn gedoopt door onze kroost) zag er niet te goed uit: mager, gewond aan zijn achterwerk (kat?) en niet zo kwik noch flupke. Amper eten, amper drinken… het heeft maar een goeie 48 uur geduurd voor Piet wijlen was, tot groot verdriet van eerder genoemde kroost. *zucht*. En op zo’n moment zegt een mens domme dingen natuurlijk. Zoals daar zijn ‘In de paasvakantie krijgen jullie dan wel een nieuw konijntje.’ Want kroost vergeet dat niet natuurlijk. En gezien vandaag de laatste dag paasvakantie was waarop konijntjes kunnen aangeschaft worden…

Derhalve ging het groepsgewijs naar broeierij Schouppe in Haaltert, onze vaste leverancier van pluim- en pluisvee. Goeie broeierij, gezonde beesten en vriendelijke mensen. Behalve konijnen waren er ook nieuwe kuikens van doen (Brahma’s!), en terwijl we er toch waren ineens ook een trio parelhoenenkuikens, want die zijn toch zo lekker! euh.., dinges, euh… parelhoenachtig. Dus bereid u voor, beste lezer, op een gigantische portie cuteness overload. Laat vooral uw kinders niet kijken, noch uw weekhartige partner, of ge kunt ook om pluis rijden!  *zucht*, ik had u nochtans gewaarschuwd…

Read more »

perceel: bladgewassen | periode: april

Warmoes zaaien mag al begin april, en heb ik eigenlijk vorig weekend al gedaan. Maar je mag warmoes ook nog in mei of zelfs in juni zaaien.  Warmoes wordt op rijtjes gezaaid, met 25 cm tussen de rijen. Om de 5cm zaai je een zaadkluwen waarvan je eerst uitdunt tot 1 sterk plantje per 5 cm (uit elk zaadkluwen komen meerdere plantjes) om dan later uit te dunnen tot op 30cm. Je mag oogst verwachten vanaf begin juni (als het blad ongeveer 15 cm lang is). Best niet te laag bij de grond afsnijden, dan schiet de plant makkelijker weer uit en heb je drie weken later opnieuw oogst.

Warmoes was vorig jaar(ons eerste moestuinjaar) dé ontdekking. Heel lekker, en (als de bladluizen niet te veel tegenwerken) een makkelijke teelt. Dit jaar heb ik wel maar 1 rijtje gezaaid, met de gigantische opbrengst van de twee rijen vorig jaar in het achterhoofd :-).

Meer tips voor de beginnende moestuinier vind je bij de beknopte handleiding tot de Eigenwijze Moestuin.