De eigenwijze tuin

Groot was mijn vreugde: de gele dovenetel die ik vorig jaar bij Ecoflora aanschafte (ééntje, ja. ‘t schijnt dat gele dovenetel woekert dus geeft el cheapo er maar het strikte minimum aan uit) heeft van voorzichtige uitbreiding gedaan en is voorwaar zelfs aan het bloeien geslagen. Het spreekt vanzelf dat het plantje gesoigneerd wordt. Derhalve zaterdag het oprukkende kleefkruid en de omringende brandnetels handmatig verwijderd, zodat het plantje alle ruimte krijgt om ernstig te gaan koloniseren. Want ik zie dat bijzonder graag, gele dovenetels, dus ze mogen voor mij part de halve houtkant monopoliseren. Door dat getuinier van mijnentwege kwam de bloeistengel pas mooi tot zijn recht, mijn fotomarieke gaan halen dus, en in de luwte van de houtkant was het voldoende windstil om er een scherpe foto van te maken. Schoon schoon.

Het plantje kwam zelfs zodanig mooi tot zijn recht dat ook onze jongste het opmerkte. Meer bepaald terwijl hij op zondag ijverig boterbloemen en paardenbloemen aan het plukken was voor zijn groots moederdagboeket. Maar wetende dat niet alle bloemetjes er zijn om geplukt te worden heeft hij niet nagelaten om netjes te vragen of het bij deze wel mocht. Weliswaar pas nádat hij ‘m geplukt had, deze enige bloeiende gele dovenetel in de hele tuin. Snik. Snok. Kinders, ‘t is een eindeloze bron van vreugde zeg ik u…