de hangende tuinen van wouwou

Dé kikker. Trouw op post, zo goed als elke keer dat ik de serre binnen stap. Een soort gatekeeper die ongewenste rondkruipers in de serre systematisch consumeert. Zo heb ik ze graag zie. Alleen jammer dat het beestje zich beperkt tot de begane grond. Al wat zich pakweg tien centimeter hoger weet vast te klampen aan stengels en bladeren zit veilig tot ik ze er zelf eigenhandig uit pluk. Nee, een boomkikker om mijn tomatenplanten rupsenvrij te houden, dat ware ideaal geweest.

Maar pazzop, ik ga zeker niet klagen. Het tomatengeweld is zelfs zodanig buitensporig dat onder het gewicht van de tientallen trossen één en ander aan planten al op de grond gekletterd is. Gelukkig zonder al te veel erg, en na het nodig geknutsel met touwen en touwtjes geraakt alles weer opgehangen aan het geraamte van de serre. Wreed professioneel oogt het evenwel al lang niet meer, de hele mikmak aan koordjes en touwtjes doet bijwijlen denken aan de elektriciteitspalen in Birecik waar ik in mijn jeugdige-jaren-reizen de slappe lach van kreeg. Het eindresultaat is een soort hangende tuin van tomatenplant-marjonetten die aan een netwerk van touwtjes de zwaartekracht trotseren. Het trekt op niks, maar het houdt stand.
Nee, ik ga volgend jaar maar eens investeren in een paar stevige tomatensteunen vermoed ik. Nooit gedacht dat uit zo’n frêle plantjes zo’n gigantische struiken van ruim twee meter zouden groeien.

Twee tomatenrassen zijn nu op kruissnelheid wat afrijpen betreft: de lilliputs (in het mandje, nogal flets van smaak, doen denken aan de trostomaten van dendeleis) en de hellfruchts (in het witte kommetje, lekker! zoet! sappig!). Nieuwe coeur de boeufs en de allereerste lemontrees en pink brandywines zullen voor een van de komende dagen zijn. De paprika’s daarentegen blijven wrang en onrijp voorlopig.

En courgetten of course, die blijven in een belachelijk tempo bloemen en vruchten aanmaken. Vullen met gehakt en feta, in de soep draaien,…  maar dat nieuw recept bij Mme Zsazsa lijkt me ook bijzonder lekker, en deze morgen hoorde ik op radio 1 een recept voor courgettentapenade : courgette in olie bakken, daar op het einde look en een beetje munt (voor een frisse toets) bij en de boel mixen. Zelfs ik kan dat maken, en ik heb nochtans maar 1 jaar avondschool kokdingk gevolgd!

Dit bericht is geplaatst in moestuin, serre met de tags , , . Bookmark de permalink.

6 Responses to de hangende tuinen van wouwou

  1. Mexican Blackbirds schreef:

    wel wel, bart is ook een radio 1 luisteraar! en kijk, ik had het ergens wel verwacht. join the club!

  2. Thea schreef:

    Hoi Bart,
    Je staat er idd versteld van hoe zwaar zulke planten worden. Ook bij mij is dit al eens gebeurd!! Maar de laatste jaren kweek ik alleen nog minitomaatjes, en dan heb je weinig kans dat ze naar beneden donderen.
    Alleen dit jaar heb ik de langwerpige vleestomaat eens gezaaid.Maar tot nu toe geen enkele die rood kleurt!
    Afwachten dus!!

  3. Lotte schreef:

    Dat zijn reuze tomatenplanten! En dat voor uw eerste jaar een kas te hebben niet slecht!

  4. bart schreef:

    @Mexican Blackbirds: ik pendel een beetje tussen radio 1 (overdag) en studio brussel (in de auto en in ’t weekend vooral). Op radio1 is er net iets te veel gepraat op momenten dat ik dat niet wil vrees ik. De muziek op studio brussel is mij dan weer dikwijls iets te boenkieboenk.
    @Thea: wij tuiniers moeten toch over enorm veel geduld beschikken soms :-)
    @Lotte: ’t is inderdaad een waar succes. Alleen al de tomaten maken de serre de moeite waard. Volgend jaar nog meer soorten!

  5. Lotte schreef:

    of een grotere serre? :P

  6. Loko Tosh schreef:

    Eerste Coeur de Boeuf gisteren van de muizenissen gered, met dank aan de milde schenker.
    En voor een radio met minder reklame: KLARA rules en als ze al eens teveel tateren, zoals je al eens aanhaalde Bart, die radio heeft een knop waarmee silence al gauw weer golden wordt.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.