De eigenwijze tuin

Een onvolwassen grote groene sabelsprinkhaan, op stap tussen de verbena. Aan de onvolgroeide vleugels (het bruin schildje op de rug) kan je zien dat dit beest nog niet volwassen is.

(edit: een slimme mens heeft gemeld dat dit een volwassen struiksprinkhaan is, en geen onvolwassen dingk, my mistake!)

Sprinkhanen doen niet aan van die gecompliceerde verpoppingstadia à la vlinder, maar maken sprongsgewijze stappen richting volwassenheid door af en toe te vervellen.  Het dier gaat bij elke vervelling, een vijftal zestal bij deze soort, meer en meer op het volwassen dier lijken. Een onvolledige gedaantewisseling heet zo iets, alhoewel het resultaat op het eind van de  reeks vervellingen net zo volledig is.

(Grote groene sabelsprinkhanen behoren tot de groep van de langsprieten en zijn – in tegenstelling tot de meeste kortsprieten – jagers. Ze eten vooral insecten, onder meer andere sprinkhanen. Het dier op de foto is een mannetje. Als hij er in slaagt om met z’n getsjirp een vrouwtje te lokken kan hij haar in de loop van de 45 minuten durende paring een spermatofoor aansmeren.  Dat is een schuimachtig pakket waarin de zaadcellen verpakt zitten. Die worden door het wijfje opgenomen, maar ook voor een groot deel gewoon door haar opgepeuzeld. Niet dat meneer zich daar veel van aantrekt, want die zit nog geen uur later alweer heftig te tsjirpen om een nieuwe verovering aan de haak te slaan.)

Struiksprinkhanen zijn planteneters. De eitjes worden afgezet op struiken of boompjes, liefst soorten met een zachte schors zoals vlier of esdoorn. Niet dat deze boompjes onmiddellijk opgegeten worden: eenmaal uitgeslopen verhuizen de nimfen van de struiksprinkhaan naar de kruidlaag, waar ze vooral van de bloemen en de zachte blaadjes leven. Naarmate ze ouder worden gaan ze het hogerop zoeken en eten dan wel boombladeren. Struiksprinkhanen kunnen niet vliegen, verpreiding van de soort moet dus via plantenmateriaal gebeuren. Ook een partner vinden gebeurt te voet. Gelukkig wordt dat iets vergemakkelijkt doordat zowel mannetje als vrouwtje geluid maken (korte ultrasone tikjes die wij niet kunnen horen zonder batdetector) om elkaar te vinden.