hoe het begon…

… dat is wat de Mevrouw van Onder de Appelboom zich afvraagt: waar komt het vandaan, die liefde voor de tuin?

Wel, ook bij mij zit het deels in de genen vermoed ik. Beide opa’s hadden een tuin, Parrain een vrij bescheiden moestuintje achter een rijhuis, Pepé een flink uit de kluiten gewassen groententuin inclusief rijen laagstamfruitboompjes, couchebakken en witgekalkte serre achter het huis en vooraan een kleine siertuin. Tuinieren was voor hem serious business. Ik was nog jong toen Pepé stierf, maar ik zie die tuin nog goed voor me, inclusief de knalgroene nestkastjes. En ook het beeld van mijn opa, in de tuin met een pet op z’n hoofd staat me nog voor de geest (al zou dat ook van een foto kunnen komen). Ook mijn pa (dag Pa! *zwaaizwaai* – want Pa leest mee!) heb ik altijd veel en graag in de tuin weten werken, ook nu nog.  Maar behalve enkele jaren aardappelen rondomrond ons huis hebben we nooit een moestuin gehad, enkel siertuin.

Dus ja, wellicht is er sprake van enige voorbestemdheid/inprenting. Maar toch is mijn interesse in tuinieren van veel recentere datum. Want natuur, dat was mijn ding, niet tuinieren! Tuinieren, dat was geraniumbakken-en-gazonnetjes-met-tuinkabouters, dat was onkruid wieden en dingen doodspuiten, dat was voor oude mensen!

Zelfs ons eerste tuintje, van ons huurhuis in de Baliestraat in Gent, hebben we twee jaar lang consequent verwaarloosd. We konden er een barbecue zetten, en meer was voor ons niet van doen. We waren dan ook niet zo zeer op zoek naar een huis-met-tuin, maar naar een huis-met-natuurreservaat, want ik had het boek ‘De Wilde Tuin’ van Johan Wullaert gelezen. Misschien is met dat boek mijn interesse voor tuinieren pas echt begonnen, door het besef dat je met een tuin ook aan natuurontwikkeling (olala wat een duur woord) kan doen. Al die eerste winter hebben we een gemengde haag en flink wat hoogstamfruitbomen aangeplant. Maar voor de rest was het nog niet echt tuinieren,  eerder natuurbeheer.

aanplant van de haag, februari 2005

Heel geleidelijk aan is het dan -voor een deel van de tuin- echt tuinieren geworden, met plantjes aanschaffen , en sinds twee jaar begot (ik verschiet van mijn eigen) zelfs een moestuin! Serious business! Ik wordt stilaan een oude mens blijkbaar.

Maar wellicht is het écht begonnen in november 2004: verbouwingen ‘gedaan’ (niet heus, ik ben nog altijd bezig), eerste bloembollen gekocht, én eerste blogpostje gepleegd. En, by jove, dat staat nog allemaal online zo blijkt. En als je netjes van maand tot maand verder klikt dan kom je hier weer terecht. “It shares the spatial displacement traits of a wormhole” zou Spock daar over zeggen.

Dit bericht is geplaatst in zonder rubriek. Bookmark de permalink.

6 Responses to hoe het begon…

  1. natuurlijk-rijk schreef:

    Geweldig om die oude blogberichtjes te lezen. Dat boek de wilde tuin heeft bij mij ook heel wat ogen geopend en natuurlijk ook jou blog!!!

  2. hilda schreef:

    oooowla!! wat lees ik hier, tuinieren voor oude mensen? toegegeven, op de floraliën was het over de grijze koppen lopen, maar het is echt wel aan ’t veranderen.
    k was onlangs nog eens op bezoek bij mijn aller yuppieste vriend, en hij bleek opeens zijn eigen frambozen te kweken… als die trend zich voortzet, gaan wij groene ridders er nog eens een degout van krijgen :-)

  3. onderdeappelboom schreef:

    Nu ja, ik weet niet of het een troost is, maar ik denk dat veel ‘tuiniers’ jou niet als ‘tuinier’ zouden bestempelen. Jullie tuin is ook wel natuurgebied hé. Dus die interesse heb je misschien wel geërfd van natuurliefhebbers in de familie? Het moeten daarom geen tuiniers zijn… ’t Is misschien ook omdat er steeds minder openbaar ‘wild’ is, dat mensen (en zeker ook jonge mensen) die natuur meer in eigen tuin gaan zoeken?
    Bedankt trouwens voor ‘parrain’ en ‘couchebakken’, vooral dat laatste had ik al in een eeuwigheid niet meer gehoord; zalige woorden :-)

  4. bart schreef:

    @natuurlijk-rijk. Een heel mooi compliment, dat mijn blog je een zetje in de ‘goede richting’ gegeven heeft. Bedankt.
    @hilda: stel je voor, allemaal jonge (en natuurlijk bloedmooie) vrouwen op de open tuindagen van Velt, ik stelde terstond mijn tuin open! ;-)
    @onderdeappelboom: nochtans, ik wied consequent de onkruidjes uit mijn moestuin, sleep af en aan met gieters, leg terrasjes en durft zelfs niet-autochtone soorten te zaaien en te planten! Nu nog een tuinkabouter en ik ben er (iets meer dan een euro in den action!). Natuurliefhebbers zijn in mijn familie niet dik gezaaid, daar ben ik een beetje het buitenbeentje in (onder andere…)

  5. boerenerf schreef:

    Heb altijd al een grote tuin gewild. Van waar dit komt weet ik zo niet. Al sinds we op zoek waren naar een ander huis begon ik ook een zoektocht naar interessante sites over tuinieren en zo kwam ik op jouw blog terecht en begon het helemaal te kriebelen. Ben nochtans een luie meid :-) (Zit liever in de tuin of in mijn zetel met een goed boek) Zelfs al wil ik geen grote siertuin maar alles zoveel mogelijk houden zoals het nu is zullen we toch genoeg werk hebben. En het boek De wilde tuin staat natuurlijk hier ook in de boekenkast.

  6. bart schreef:

    @boerenerf: uiteindelijk bepaal je voor een groot deel zelf hoeveel tijd je er in steekt. Moestuin of niet, wilde haag of geschoren haag, groot of klein gazon,… En gelukkig kan je in de loop der jaren genoeg bijnemen of weglaten.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.