to be or not to be (a gardener)

Ceçi n’est pas un jardin, zo staat hier rechts te lezen. En inderdaad, onze halve hectare houdt eerder het midden tussen een natuurgebiedje en een stukje boerenlandschap. Een wilde houtkant, een hoogstamboomgaard, lang gras met boter- en-nog-wat-ander-bloemen, graasweiden, knotwilgen en een paar hagen,… bepalen het algemeen uitzicht.
Het is (en was) ook uitdrukkelijk niet de bedoeling om dat allemaal naar  een klassieke tuin om te vormen, dat zou trouwens qua workload niet te behappen zijn, laat staan dat ik dat zou willen. Maar toch, niets menselijks is mij vreemd, de drang om toch maar in die tuin te froetelen is moeilijk te weerstaan. Het begint met een beetje plantjes bijzetten, met het uitstrooien van maaisel om bloemen in de hooiweide te introduceren,… dan wordt er een vijverke gegraven, een moestuin(tje) begonnen, … en voor dat ge’t weet staat er plots een serre en zit je onkruid te wieden van tussen iets wat zo halfslachtig op een border lijkt.

Daar zijn twee redenen voor: enerzijds omdat het simpelweg plezant is, in de aarde wroeten en met planten en dieren bezig zijn. Anderzijds omdat het anders wel heel erg lang zou duren om vanuit de overbemeste weide waarmee we begonnen zijn tot een soortenrijker geheel te evolueren. Vandaar dat er ingegrepen wordt, maar oppassen dat we de pedalen niet verliezen, en dat het geen corvé wordt dat al te veel tijd gaat opeisen.

Want eigenlijk is destijds het een voor de hand liggende, maar ook fundamentele keuze geweest om – behalve dan in de groententuin – vooral niet teveel te gaan tuinieren. Dat gaat af en toe wat verwateren (een terraske hier, een ‘borderke’ daar, een beetje extra maaien links en wieden rechts,..), en dan schrik ik een beetje: ben ik niet aan het overdrijven? Dreigt de kern van de zaak niet te verwateren? Ba nee, besluit ik tot nu toe elke keer weer. Want het is tenslotte geen natuurgebied, wel een natuurlijke tuin. En in een tuin mag wel wat getuinierd worden. Dus ja, Verbena bonariënsis mag hier groeien, vlinderstruiken mogen er staan, de kinderen mogen hun lelijk blauw zwemdingk hebben. En als het mij te bar wordt dan mag ik de brandnetels en de distels te lijf gaan. Al zal daar bij voorkeur geen gespuit aan te past komen. Dat de donkergroene medemens het dan geen écht natuurlijke tuin meer vindt en dat jan-met-de-met het überhaupt zelfs geen tuin vindt? Tja… ne mens mag toch een beetje pragmatisch zijn hé.


En moest de hele tuin er de hele zomer lang uitzien zoals op de foto hierboven, dan zou ik voorwaar geen vinger meer uitsteken. Maar dat is dus niet zo. Derhalve zit ik te broeden op alweer een klein projectje, een écht tuinierprojectje zelfs. Maar ben ik wel een tuinier, of ben ik het niet? Voor ik er daar zelf helemaal uit ben zwijg ik er voorlopig over in alle talen. Zie dat ge mij nog probeert te beïnvloeden, gij sloeber! :-)

Dit bericht is geplaatst in in eigen tuin. Bookmark de permalink.

15 reacties op to be or not to be (a gardener)

  1. onderdeappelboom schreef:

    Sja Bart, hoe herkenbaar kan je zijn?
    Dat pragmatische, en het besef dat een natuurlijke tuin niet hetzelfde is als een natuurgebied, is iets wat ik bij veel eocbloggers terugvind (het zijn dan meteen ook de ecoblogs die ik graag lees; liever geen donkergroene ecofascisten als je ’t mij vraagt). En daaruit volgt wellicht ook die stijgende lijn van ‘tuinierschap’: je wil in je tuin toch wel graag de bloemen die je het liefste ziet. En in tegenstelling tot een natuurgebied, wil je er ook geen uur in geen wandelen. Nee, die tuin moet ontspanning bieden. Je wil er leuke hoekjes met voor elk wat wils. En als dat dan allemaal in één tuin moet, al is die een halve hectare groot, sja, dan ben je al gauw echt aan het tuinieren. Maar is dat zo erg? Zolang je dat wieden als enigszins ontspannend ervaart en je niet de slaaf wordt van de hang naar of maatschappelijke verwachting van een ‘propere’ tuin, dan heeft niemand er toch last van? (enfin, look who’s talking :-))
    En wanneer mogen we weten wat dat tuinierprojectje is?

  2. AnneTanne schreef:

    Tja, onze zandtuin lijkt verdorie hard op dat stuk klei van jou als ik het zo lees… Wat meer bos misschien (Mens, wat heb ik de bomen gemist toen ik jaren geleden drie maanden voor een stage in de West-Vlaonders woonde), en wat minder bloemenwei (gelukkig, want je kent mij houding tov bosmaaiers en aanverwanten)…

    Ik heb momenteel niet meteen tuinprojectjes, maar manlief droomt hardop van een zwemvijver…

    Wat wieden betreft: het wieden van onze oprit vind ik eerlijk gezegd een heerlijk meditatief karweitje

  3. Joris schreef:

    Ik ben alvast fan van jou “getuinier”! Ik hoop dat ik onze tuin een beetje in jou richting kan duwen. Foto’s als die hierboven halen de ideeën naar boven. Bedankt daarvoor.
    Mijn doel is de aanleg van een (prairie-)border met de uitstraling van een “boomgaard-wilde-bloemenweide” benieuwd of ik op termijn daar in zal slagen. Tips en ideeën zijn welkom.

  4. Angelika schreef:

    Hoe je het ook noemt, wat mij betreft is het een Paradijs!

  5. J. schreef:

    Zolang het simpelweg plezant is doe je het goed, toch!
    En oh wat verlang ik naar de lente als ik zulke prachtige groene plaatjes zie :).
    Ben trouwens ook wel benieuwd naar het tuinierprojectje…

  6. willem schreef:

    En zijn die foto’s deze week getrokken ?

    Hmm … een geheim tuiniers-projectje, wat mag dat dan wel zijn ?? Je hebt al een boomgaard, bos, vijver, serre, … Wat schiet er dan nog over ? Een koebeest ? een voliere ;o) ? boomhut ? Ik ben benieuwd.

  7. madame boerenerf schreef:

    Ben ook benieuwd naar het tuinprojectje. Het is in elk geval niet altijd makkelijk om een evenwicht te vinden in alles op zijn beloop laten en toch een bordertje hier en daar. Maar zolang je er zelf content mee bent…

  8. Robin schreef:

    “En als het mij te bar wordt dan mag ik de brandnetels en de distels te lijf gaan.”

    Je laat toch nog wat brandnetels staan voor de vlinders hé ?

  9. Tineke schreef:

    Of iets voor klein beestjes? Je houdt de spanning er mooi in.
    Of in het bosstukje een tapijt van stinzenplanten?
    Even afwachten nog maar.

  10. natuurlijk-rijk schreef:

    Als ik bij andere mensen zie wat die ander tuinieren verstaan; al het ongewenste verdelgen, het gras milimitreren, de buxushaagjes herschapen tot kunstwerkjes, … nee geef me dan jou manier van tuinieren maar. Pakweg 50 jaar geleden had waarschijnlijk niemand het heel bijzonder gevonden omdat het zo gewoon was; bloemenweides, hagen en heggen, boomgaard, zag je overal. Maar nu is het gewoon super!
    Ik gok er trouwens op dat je een prairie borderke gaat maken! Ben benieuwd.

  11. Loko Tosh schreef:

    tuinier? ik beschouw mezelf als een selectieve snoeier, soms ook een selectieve grazer als het niet ronduit alleseter is, en bij wijlen een selectieve verzamelaar, maar geen tuinier, neen, dank u.

  12. bart schreef:

    @Allemaal: sorry voor het late reageren, de voorbije week en weekend waren weer van het overbezette soort. Maar nu ben ik er weer helemaal! :-)

    @Onderdeappelboom: tja dat wieden. Zolang het een beetje bijgehouden wordt valt het wel mee. Maar owee als je achterstand oploopt, dan is het toch wel even op de tanden bijten soms. En ondertussen heb ik de knoop doorgehakt, dus zeer binnenkort in geuren en kleuren het nieuw dingk!
    @Annetanne: een zwemvijver staat hier ook nog op het programma. Liefst zou ik ‘m met de hand uitschuppen, zoals Muggenbeet-Ludo het gedaan heeft. Al dat kraangeweld resulteert in veel te veel bodemverdichting. Hopelijk heb ik binnen een paar jaar moed genoeg verzameld om er aan te beginnen. :-)
    @ Joris: Fijn! Bedankt voor de appreciatie. Een boomgaard-wilde-bloemenweide is ook hier de ultieme droom. Voorlopig nog meer boomgaard-gras-boterbloemen combinatie, maar we werken er aan.
    @Angelika: dat durf ik, zwevend tussen notelaar en appelboom, ook wel eens denken. Maar dan blijkt mijn Westmalle alweer leeg en vertikt de eigenwijze madam het om zich te laten zien zodat ik haar om een nieuwe kan sturen! Moet ik alsnog uit de hangmat! :-)
    @ J. : inderdaad, de lente mag nu wel gaan komen. Al vrees ik dat we er nog langer op zullen moeten wachten dan op de onthulling van dat tuinierprojectje.
    @Willem: die foto’s zijn van gisteren, of daar omtrent :-) Ook uw geduld zal dra beloond worden :-)
    @Madame boerenerf: Ik vraag me bovendien af of die grens om ‘er content mee te zijn’ niet ook beetje bij beetje opschuift, naarmate het evolueert. Djutoch, en ik die dacht geen last te hebben van ambitie! :-)
    @Robin: ik mag een zomer lang brandnetels de duvel aandoen, er zullen er altijd genoeg blijven staan voor de dagpauwoogjes en co. Wees dus gerust!
    @Tineke: kleine beestjes zullen er sowieso danig aan hun trekken komen, hoe kan het ook anders!
    @ Natuurlijk-rijk: daar zeg je het. De term ‘onkruid’ is een relatief recente uitvinding. Vroeger was een gazon altijd inclusief madeliefjes, paardenbloemen en brunel. En nu mag dat blijkbaar niet meer overal :-/ Place your bets! :-)
    @ Loko Tosh: en wat vindt madamme Loka Tosha daar allemaal van, van uw selectieve bezigheden? :-)

  13. Loko Tosh schreef:

    @Bart: na regen komt zonneschijn :-)

  14. AnneTanne schreef:

    @Loko Tosh: en na zonneschijn komt regen…

  15. Loko Tosh schreef:

    @Bart: bovendien ben ik gezegend met selectieve doofheid, gekoppeld aan specifieke vergetelheid; iets in de genen …
    @AnneTanne: recht naar m’n hart, life is no long fleuve tranquille

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.