Ik ging iets onnoemlijks interessant schrijven, met schoon foto’s en al. Maar ik ben te moe. Te veel met cement, zand en karellekes gesleept, ge kent dat. Volgende keer beter. Ondertussen moet ge’t doen met een foto van een pyamazweefvlieg op een blom. Mieux que rien moet ge maar peizen. En als ge mij nu wilt verexcuseren, mijnen Duvel wacht.
Soms lijkt Betty toch wel een beetje een vreemd schaap.
Bladluizen. De viezeriken zitten weer massaal te lurken aan allerlei planten. Hun kont in de lucht, hun slurf in de stengel geploft en slurpen maar, als kleine vampiertjes. Vooralsnog laten ze de moestuin links liggen en zabberen ze in hoofdzaak aan kaardebol en boerenwormkruid. Ze doen maar. Leven en laten leven, weetwel. Gewapende vrede, dat soort dingen. Maar niet van harte.
Read more »
Ja hoor, ik heb het weer vlaggen. Die blik alleen al… Een kieken met een ernstige hoek af. Mind you, lang niet het eerste en ‘t zal ook niet het laatste zijn in onze pluimveestapel, maar ne mens vraagt zich toch stilaan af of dat op een ander ook voorkomt, zo van dat geschift pluimvee.
Read more »
‘Konijn met krieken’, zo was de suggestie van L1 bij mijn vraag naar inspiratie voor het wegwerken van de grote kriekenoogst dit jaar. En dat leek mij geeneens een slecht idee, ik neem mijn lezers nu eenmaal erg au sérieux. Dus aan de slag! Nu zijn de enige instant beschikbare konijnen hier op het Eigenwijze erf de dwergkonijntjes van de kroost, dus moest daar maar even snel een Chinese vrijwilliger gekozen worden. En het moet gezegd, de combinatie konijn-kriek was een klein succes.
Read more »
‘Kriekenvodka, zou dat nikske zijn?’ zo vroeg ik mij op een onbewaakt moment af. Want ik stond op een boom vol rijpe krieken te kijken, mij onderwijl bedenkend dat ik (in jenever) opgelegde krieken eigenlijk niet zo lekker vind. En een taartenman ben ik ook al niet, dus veel alternatieven blijven er dan niet over om die krieken te verwerken. Of ‘t moest zijn dat gij nog een subliem recept hebt, ge moogt u altijd laten gaan hier onderaan in de commentaria.
Read more »
Veel regen is het niet geweest, hier in de Eigenwijze tuin. Sporadisch gedruppel, heel af en toe iets wat met enige welwillendheid als ‘buitje’ bestempeld zou kunnen worden, maar doorgaans droog. Ach wel, beter dat dan mijne kelder onder water zoals in Luik zullen we maar denken. Maar die beloofde 11 liter is er toch niet door gekomen, dien ik streng te constateren. ‘t Zal al goed zijn als we er een derde van gekregen hebben hier. Dus, geacht KMI, die overenthousiaste voorspellingen bleken weer vééls te rooskleurig (‘t is ver gekomen als regen als rooskleurig ervaren wordt), maar daar verschieten we eigenlijk allang niet meer van want de geplogendheden in het naar de kust lokken van heelder volksstammen goedgelovige zonnekloppers op hopeloos verregende zomers heeft al menig ontgoocheld nat weekendje-aan-zee opgeleverd, en het vertrouwen in de hoopgevende stemmingmakerij van het KMI navenant gekelderd.
Maar wat veel erger is: ook buienradar is absoluut niet te betrouwen, zo blijkt proefondervindelijk. Noch bij de ‘drie-uurs-verwachting’ voorspelling, noch (!) bij de actuele toestand (!!!). Want daar waar buienradar bijwijlen vrolijke blauwe wolkjes boven mijne lochting laat zien, daarmee milde regen insinuerend, blijft in werkelijkheid alles kurkdroog. Tsssss! I declare shenanigans!
Met tientallen zijn ze, de grasmotjes. Verspreid over de hooiweide fladderen ze weg als je wat te dicht in de buurt komt. Maar vanavond zullen ze een beetje boos op mij zijn denk ik, want ze zullen moeten samenhokken op de nog overblijvende stengels in de periferie van de weide, want hun biotoopje is onder de maaier verdwenen (en ondertussen al twee keer gekeerd). Nu nog hopen dat het voor zondagmiddag niet begint te regenen, tot ik het hooi droog binnen kan halen (u hoort het goed: ik hoop op géén regen, toch gedurende enkele dagen, jaja, ik durf nogal) of al’t werk is voor niks geweest. Enfin, we zemme zien.
