Een bijzonder spéchiaal en ingewikkeld bloemetje, dat juffertje in’t groen. Een plantje met hoog Kulderzipke-gehalte, vind ik persoonlijk (ik maak nu eenmaal bijwijlen vergezochte associaties, elk zijn fouten). Maar zeg nu zelf, dit kan toch zó op Prieeltje’s hoofd? Vindikook!
Die lange magere cayennepeperplant (weet ge nog?) blijft maar in een gestaag tempo moorddadig pikante pepertjes afscheiden. Dat is evenwel niet erg, want dank zij u, mijn bovengemiddeld intelligent lezerspubliek (ongetwijfeld allemaal meerwaardezoekers die alleen maar naar Canvas kijken) beschik ik nu ook over enkele bruikbare afzetstrategieën om er van af te raken. Want het zou zonde zijn om zo’n mooi knalrood blinkend pepertje onbenut te laten, niewaar.
Derhalve is ook het recept van Els (zie de commentaren alhier voor het orthodox recept) in de praktijk omgezet.
Vijf pepertjes (uiteindelijk heb ik er nog een extra groot exemplaar bij gegooid dat hier niet op de foto staat), 3 knoflooktenen, 3 eetlepels whiskey (single malt, want behalve Bushmills heb ik niks anders in huis en Bushmills vind ik lekkerder dan the Glenlivet), citroenrasp, een eetlepel citroensap, een eetlepel rode wijnazijn, een laurierblad, een schepje fleur de sel, en een limonadeglas olijfolie.
Steeltjes van de pepers hakken, de rest in mootjes samen met de knoflook in de keukenrobot fijnhakselen. Dat samen met de whiskey op een laag vuurtje, en daar alle andere ingrediënten bijvoegen (van de olijfolie maar enkele soeplepels, de rest voeg je later toe).
Als de kinderen vanuit de woonkamer klagen dat het stinkt is het tijd om het pruttelpotje van het vuur nemen, beetje laten afkoelen en er de rest van de olijfolie bij gieten. Samen met nog een takje laurier in een flesje gieten en klaar is de Oil of AMAY!
Meer nog, hij is koelbloedig vermoord. De Eigenwijze Madam heeft hem gescalpeerd en samen met een hoop van zijn clanleden (stam der Coeur de boeuf) in de prespot gestampt, in gezelschap van een courgette en nog wat randanimatie. Nog geen half uur later was er soep.
Maar had Armand Pien nog geleefd, ik was met mijn tomaat nu op de nationale televisie, ik zweer het u!
Ik weet niet op welke locatie u doorgaans blogkens leest, gewaardeerde lezer.* Misschien gezellig ‘s avonds in de zetel, onder een knus fleezeke van den Ikea? Misschien in’t geniep, tussen het werk door, op kosten van de baas (groot gelijk! Ze moeten u maar meer waarderen en beter betalen!)? ‘s Morgens aan de ontbijttafel, druk Rice crispies wegmunchend? Tijdens uw middagpauze op kantoor, onderwijl volkoren biobokes met adinda-smeerpaté op uw klavier kruimelend? Mogelijks zelfs helemaal hip waajerless vanop een terrasje, op de trein, op het gemak? Feit is dat ik daar geen flauw benul van heb. Maar omdat ik geenszins het risico wens te lopen uw eetlust in enige mate te remmen is hier een klein woord van waarschuwing op zijn plaats. Dit berichtje gaat immers over kak. En ik wens het u niet aan te doen dat u juist een lichtjes in de melk week geworden chocopop doorslikt als u de volgende foto voorgeschoteld krijgt. Derhalve, geheel op eigen risico: klik hier onder om verder te lezen (en denk vooral niet meer aan die weke chocopop).
Ooit, in een ver en wazig verleden, ben ik dit blogdingk begonnen als een soortement inventaris van al wat leeft in mijn tuin. Een foto van een plant of beest nemen, daar een naam op plakken, en de combinatie op een websiteken zetten. Dit ter handzame cataloog voor mijzelve, voor als ik hetzelfde plantje/beestje nog eens zou tegenkomen, en ik niet meer zou weten wie of wat het was. Een en ander is danig uit de hand gelopen, ik moet het u niet vertellen. Het hoofddoel, de tuin inventariseren, is ondertussen grondig op een zijspoor geraakt. Edoch een zijspoor dat nog steeds bewandeld wordt! Ha!
Derhalve voegen wij heden toe aan de grote inventaris der lieveheersbeesten in de Eigenwijze Tuin: Propylea quatuordecimpunctata, ofte het veertienstippelig lieveheersbeestje.
Vreemd volk huist er in de Eigenwijze Tuin. Moesten ze een slagske groter zijn, ik zou er bang van worden.
Bij gebrek aan echte eieren – Shiva meent nog altijd dat ze moet broeden, ook al ligt er al een week lang niks onder haar kont behalve hooi - wendt ne mens zich tegen beter weten in dan maar tot mogelijke alternatieven, in dit geval de eierplant ofte aubergine.
Read more »
