klein geaderd witje

Witjes zijn zowat de enige reden waarvoor ik überhaupt kolen zou telen. Want kolen zijn (op broccoli en een miniem bloemkoolroosje na) simpelweg jukkie, we hoeven daar als volwassen mensen onder elkaar niet over te discussiëren.
Maar aangezien witjes allesbehalve een zeldzaamheid zijn in de Eigenwijze Tuin, ga ik er van uit dat ze waardplanten genoeg vinden en hoef ik derhalve geen kostbare vierkante moestuinmeters op te offeren aan het vetmesten van hun rupsen. Nog eens zo handig.

De volwassen vlinders hangen vooral rond in de buurt van het boerenwormkruid en de wilde peen. Zo bij het vallen van de avond zoeken ze er ook hun slaapplaats, en dan zijn ze niet meer geneigd om bij het minste geringste op te vliegen. Als je met andere woorden niet al te opzichtig beweegt, en op ’t gemakske dichterbij kruipt, kan je behoorlijk dichtbij komen.

Al moogt ge daar niet te lang in kijken, zo van dichtbij, in van die vlinderogen. Ge wordt daar een beetje ongemakkelijk van, vind ik. Vooral de combinatie met die harige kop en romp suggereert een onbestemd psychedelisch Tita Tovenaar gevoel. Maar voor de rest: schone beestjes.

Dit bericht is geplaatst in dieren met de tags . Bookmark de permalink.

4 Responses to klein geaderd witje

  1. zapnimf schreef:

    Dan denk ik : die Bart ligt daar uren op zijn buik in zijn wild weike. Formidabel.

  2. natuurlijk-rijk schreef:

    Geweldig psychedelisch!!!

  3. Pingback: Slijmerig… | AnneTannes Kruidenklets

  4. bart schreef:

    @zapnimf: meer dan een half uurtje weet ik er doorgaans niet af te knijpen, helaas. ‘Uren’ is voor als ik op pensioen ben.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.