De eigenwijze tuin

Red mij! Of mijn baas vreet mij op! Voor 5 euro losgeld per stuk red je ons van een gewisse dood en mag je mij met mijn vrienden en/of vriendinnen afhalen. Wij zijn allemaal gezonde brahma’s of zilverbrakels van zo’n drie maand oud. Bij de zilverbrakels kunnen meneren en madammen al onderscheiden worden, bij de brahma’s is ‘t nog een beetje gokken.
Help ons! Want wie overschiet gaat richting vol au vent!

edit 28/9 : de zilverbrakel hennen zijn allemaal de deur uit. Nog drie zilverbrakel hanen ter beschikking. Ook nog een tiental brahma’s.

De grote keizerlibel is een beetje de hummer onder de libellen. (met de nauw verwante blauwe glazenmaker als burgeruitvoering van het militair vehikel)  Groot en lawaaierig (je hoort zelfs het geritsel van hun vleugels als ze plots van richting veranderen), en allebei met een dodelijk koetswerk. De één voor de kansloze fietser/voetganger, de ander voor de al even ten dode opgeschreven vlieg of mug, vlinder of juffer. Ze zijn ook allebei moeilijk te parkeren blijkbaar, want probeer maar eens een stil zittende glazenmaker te betrappen, laat staan dicht genoeg te benaderen voor een foto.

Read more »

Agrimonie. ‘t Is een schoon plantje. Er een schone foto van maken is een ander paar mouwen. Ik heb al geprobeerd. Vele  anderen hebben al geprobeerd. Maar al bij al ben ik niet onder de indruk, noch van het een noch van het ander.  Zelfs bij de übernatuurfotografen valt mijn mond niet open, eerlijk gezegd.  Volgens mij is’t gewoon een saai plantje, op fotografisch vlak dan. Maar we blijven proberen. Bovenstaande foto is mijn beste poging tot nu toe. Nog altijd geen spektakel, I’m affraid. Volgend jaar herkansing, als’t wil bloeien tenminste.

Soit, even ter geheugensteunsel: agrimonie is een plantje uit de rozenfamilie. De bloemen produceren geen nectar, dus zijn ze niet zo aantrekkelijk voor insecten. Geen erg, want om enige zelfbestuiving zit agrimonie niet verlegen. De rijpe zaden klitten aan de vacht van zoogdieren en raken zo verspreid.
Er zijn twee sterk gelijkende soorten in omloop: de gewone agrimonie verkiest een zonnige standplaats op vrij droge en kalkhoudende grond. De welriekende agrimonie (met op de stengel en op de onderzijde van de bladeren kliertjes die een appelgeur produceren) verdraagt meer kalkarme en vochtiger grond dan de gewone, en kan ook op leem of kleigrond voorkomen. ‘t Zal u ongetwijfeld niet verwonderen dat ik geen idee heb welke van de twee soorten op het eigenwijze erf  voorkomt.  Mijn legendarisch slecht reukvermogen laat nu eenmaal geen determinaties op basis van olfactorische kenmerken toe, eilaas.

Goh, dat was me nogal eens een mooie zonsopgang deze morgen. Ideaal om wat fotootjes te maken in de tuin.

Read more »

‘t Is wonderbaarlijk wat er zo allemaal uit dat pakketje blijft tevoorschijn komen. Na de honderden korenbloemen en de klaprozen kwamen  blaassilene,  dille, komkommerkruid, goudsbloemen, duizendblad en ‘k weet niet wat nog allemaal. In bescheidener aantallen, maar daarom niet minder mooi. En de insecten, die blijven ook komen. Momenteel is vooral het koolzaad van op de foto (tenminste, ik denk dat het koolzaad is) erg in trek. Toen ik de foto maakte was het evenwel nog veel te vroeg voor veel va et vient; een beetje insect is op dat ogenblik nog druk doende met opwarmen in de eerst zonnestraaltjes van de dag. Zoals deze pyjamawants die zich op de watermunt genesteld had.

Pyjamawantsen zijn in principe planteneters. Met hun zuigsnuit zabberen ze sapjes uit stengels van (in hoofdzaak) schermbloemigen. Al durven ze zich naar ‘t schijnt wel eens ‘vergissen’ en een ander beestje op het menu zetten. Hun opvallende kleur moet, met de boodschap dat ze behoorlijk onsmakelijk zijn, dan weer verhinderen dat ze zélf op het menu komen van andere gegadigden. Pyjamawantsen zijn nog niet zo heel erg lang algemeen in onze contreien. Afkomstig uit warmere streken (middellands zeegebied) zijn ze vooral op droge en warme plekjes te vinden. Beetje pech dus voor de pyjamawants, dit jaar.

Niet alleen de bloemetjes van het Juffertje in’t groen zijn uitzonderlijk Kulderzipken-compatibel, ook de zaaddoosjes lijken wel rechtstreeks uit de Efteling geïmporteerd. Fotootje van kunnen maken, maar djutoch, zo winderig de laatste dagen! Tout bouge autour de moi! En dat is miserie in macrofoto-land. Maar niet getreurd, dan maar de links (rechts!) wat opgekuist. Behoorlijk wat stilgevallen blogs er uit gechareld, ge moet mij verexcuseren (‘t is een beetje gelijk defrienden in facebook). Edoch niet getreurd, dat schept weer plaats voor nieuw leesvoer. Zoals de fotoblog van Ilse bijvoorbeeld. Maar ongetwijfeld zit er nog van alle moois verstopt op het interwebs, dus mocht je in de overtuiging zijn dat ook jouw blog daar in dat rijtje rechts thuis hoort, laat het weten.

Ik was ze lichtjes over het hoofd aan het zien, mijn boontjes. Kan je al eens hebben met nateelten natuurlijk: eigenlijk heb je de oogst van dat perceeltje al binnen (berber-patatjes in dit geval), dus al wat daarna nog komt is eigenlijk gewoon meegenomen. Bovendien staan tussen de bonenstruikjes wat slaplantjes, die wegens het overmatig hemelwater enige extra aanmoediging behoeven en derhalve met alle aandacht gingen lopen. Maar blijkbaar geldt dit jaar in de moestuin een soort omgekeerd evenredig rendement in verhouding met de bestede aandacht: hoe meer zorg je aan iets besteedt, hoe zieltogender het plantje er bij gaat staan. Hoe meer je iets verwaarloost, hoe uitbundiger de oogst. ‘t Kan ook iets zeggen over mijn groene vingers, natuurlijk…

Soit, toen er aanwijzingen waren dat er vanavond gecaremeliseerd lamsgebraad met kroketjes op het menu stond, leek dit het uitgelezen moment om eens na te gaan of er tien bonen te verzamelen zouden zijn. Het bleken er een stuk meer te zijn, zelfs. En wees maar gerust dat ze gesmaakt hebben, zo met een glaasje Roodeberg (dus toch íets uit Afrika…).

Kent ge dat ook, als ge zo onder uwen appelboom staat? Die frustratie om de mooiste blozende appels daar te zien hangen, helemaal aan de periferie van de boom, waar je er nét niet bij kunt. Waar je zonder halsbrekende waaghalzerij met onstabiele ladderconstructies zelfs in geen uren in de buurt kan komen, wegens veel te ver af van enige tak van betekenis waar je een ladder zou kunnen tegen zetten, laat staan beklimmen. Djutoch! En zo blijven de schoonste zonbeschenen appels (blozend, rood, en o zo appetijtelijk) onbenut hangen, en moet je je noodgedwongen tevreden stellen met de tweede keus van de kern van de boom (die geen zon gezien hebben en dus fletsgeel zijn, en -zo redeneert ne mens dan- lang niet zo lekker kunnen zijn als die onbereikbare exemplaren). DJUTOCH!

Read more »

Moete nu wa weten? Mijn notarisappelboompje denkt dat het lente is. Tsssss. Er zijn geen seizoenen meer, meneer en madam!

Vorige zomer hadden we al een behoorlijke opbrengst van onze pas aangeplante fertile de septembre, en ook dit jaar zag het er aanvankelijk veelbelovend uit. Maar perziken zitten hier echt wel op het randje van hun kunnen, en de voorbije ‘zomer’maanden zijn er duidelijk te veel aan geweest. De wind en regenvlagen van de laatste twee dagen gaf de genadeslag. Dus toen de Eigenwijze Madam deze avond op strooptocht ging op zoek naar fruit kwam ze wel terug met appels, peren, druiven en frambozen, maar voor de perziken kwam ze te laat: allemaal op de grond, en allemaal al rot. Een flutse dus, dit jaar. Och wel, volgend seizoen beter zekers? En ten anderen, ik lust dat toch niet, perziken, dus geen erg, geen erg.