De eigenwijze tuin

Kijkenu! ‘t is plots herfst!

Ha kijk, vorige vrijdag hadden we het er nog over op het eigenwijs facebook-aanhangsel. En nu komt de Vogelbescherming zelve persbericht-gewijs mededelen dat we best toch beginnen vogelkes voederen vanaf 31 oktober. En jazeker, mijn zelf ineen gevezen voederplank (zie alhier voor een handleiding) staat sinds vrijdag beschikbaar te wezen voor hongerig gevogelte. Ietwat voortijdig met zaad beginnen strooien dus, maar alles blijft nog netjes binnen de perken van het aanvaardbare, newaar.

Ze weten dat zelfs te motiveren, die startdatum:

Vanaf november begint de natuurlijke rijkdom aan voedselbronnen stilaan te verminderen. De dagen worden kouder waardoor vogels meer energie nodig hebben om hun lichaamstemperatuur – die schommelt rond 40° C – op peil te houden, vooral tijdens koude vriesnachten. Wat extra hulp in de vorm van voedselrijke zaadmengelingen en oliehoudende noten komt hen vanaf nu dus heel goed van pas. Door vanaf nu regelmatig vogelvoer ter beschikking te stellen, hebben vogels de tijd om deze plek te ontdekken en te herinneren. Bij een plotse, hevige winterprik hoeven ze hierdoor geen tijd en energie te verspillen aan het zoeken naar geschikte voedselbronnen.

En in 1 moeite geven ze er nog wat basisinfo bij over wat er allemaal op dat voederplankje mag komen, en wat vooral niet.

Mogen wel:

graansoorten (gierst, haver, tarwe, gerst, gebroken maïs), zaden (lijnzaad, koolzaad,…), droge havermout, zonnebloempitten en -kernen, gedroogde rozijnen, in de helft doorgesneden overrijpe appelen en peren, pindacakes en vetbollen op basis van ongezouten rundervet, ongezouten pindanoten, gepelde okkernoten (zodat ze geen energie verspillen aan het stukhakken van de schaal), (vetblokken met) gedroogde insecten

Mag niet:

margarine en boter of vloeibare vetten zoals olijfolie, gezouten voedselresten, brood (geeft vogels een vals gevoel van ‘voldaanheid’. Het vult de maag maar biedt weinig voedingsstoffen. Vers en wit brood gist bovendien gemakkelijk wat darmproblemen oplevert. Af en toe broodkruimeltjes strooien is wel oké als extraatje), kaaskorstjes met plastic randjes

Sla, dat zaai en plant ik elk jaar in overdreven aantallen. Want sla is lekker, en als je wat verschillende variëteiten kweekt dan kunt ge daar genoeg in variëren zodat je daar tot diep in het najaar met smaak blijft van eten zonder dat het je oren uit komt.  Vooral als het mooi malse, frisse en puntgave blaadjes zijn, het oog wil ook wat weetwel. Maar dat laatste was dit jaar niet altijd het geval. Vreemdsoortige boebels verschenen al van in het vroege voorjaar op de meeste slaplanten. Kijk maar bij het kropje hieronder, op de binnenste blaadjes.

Niet dat ze oneetbaar werden; aan de smaak viel niks te merken. Maar het oogt niet, newaar. En ze groeiden precies ook beduidend trager dan andere jaren, zodat er bijlange geen overschotten waren dit seizoen. Alleen de red salad bowl-variëteit bleek grotendeels ongevoelig.
In de boekskes vond ik het niet direct terug, en ook navraag bij bevoegde instanties (de Man van de Markt, en recent zelfs Peter Bauwens) leverde niks concreet op. In de Zottegemse Colruyt vond ik bovendien zo’n trio-van-sla-klont die dezelfde symptomen vertoonde. Ne mens zou beginnen twijfelen aan zichzelf dan. Misschien stelde ik mijzelf maar aan, en zijn dergelijke boebelkes volkomen normaal en heb ik er de voorbije jaren gewoon naast gekeken?

Of heb ik hier toch te maken met  ‘slabobbelblad’, een virusziekte die door de bodemschimmels overgebracht wordt? De symptomen lijken er in elk geval op, zie bijvoorbeeld de nerven van het blad op bovenstaande foto. In dat geval ziet het er niet zo goed uit voor het komend seizoen; ik zie mij niet direct al mijn grond stomen :-) . Toemetoch! En ik eet nog wel zo graag sla!

Hier sproeit men niet. Kikker ziet mij.

Zo’n dikke 13000 foto’s staan er heden ten dage op mijn arte ploate (en dat zijn ze dan nog maar vanaf juli 2009). Geregeld moet ik in dat kluwen op zoek naar een specifiek beeld, waarvan ik dikwijls zelfs bij benadering niet meer weet waar of wanneer ik het gefotografeerd zou hebben, maar waarvan ik pertinent zeker weet dat het bestaat. Veel en langdurig op- en neer gescroll is dan mijn droevig lot vooraleer ik gevonden heb wat ik zocht, áls ik het al vind, ge kunt peizen. Derhalve ben ik sinds enige tijd consequent trefwoorden aan het toevoegen bij het inladen van nieuwe foto’s. Meer nog: geleidelijk aan ben ik ook aan het weerkeren in de tijd om oude foto’s van de nodige trefwoorden te voorzien zodat ik ze in de toekomst subito-presto terug vindt. Af en toe bots ik daarbij op een foto die destijds -voor wat voor reden ook- deze blog niet gehaald heeft, terwijl dat eigenlijk wel gemogen had. Deze foto’s krijg je vanaf nu alsnog te zien, naarmate ik vorder in het doorspartelen van mijn archief. Voorzien van zo’n fancy retrolook-kaderke en al. En als dat kaderke u niet aan staat, dan moet ge gewoon op de foto klikken en ‘t is al weg zie! Allez hop, en avant, met dit lieve kleine wolfspinnetje bijten we de spits af. Ik vind overigens, geheel ter zijde, spinnen hoe langer hoe meer ‘fijne beestjes’. Ik heb er mij zelfs een boek over gekocht recentelijk: ‘spinnen van europa‘, van Heiko Bellman. En volgens dat boek hebben we hier te maken met een tuinwolfspin (Pardosa amentata), wat nog wel eens zou kunnen kloppen ook!

Als het spreekwoordelijk kind in de al even spreekwoordelijke spekkenwinkel, zo voelde ik mij deze morgen, helemaal op mijn eentje losgelaten op de tuindagen van Beervelde. Fotomarieke in de rugzak, stapschoenen en paraplu in de aanslag, maar vooral: de portefeuille op zak (cash? check! bankkaart? check! mastercard? check!), al had ik mij op voorhand een ruime limiet toebedeeld; ne mens moet zich nu eenmaal niet laten meeslepen op zo’n evenementen newaar. Want O de verlokkingen! O ál die mooie planten, oo die leuke ornamentjes (hoe cool zijn die chattering birds wel niet jong!  ) oooo dat mooie en ongetwijfeld praktische tuinalaam (ze moesten waarschuwingsborden zetten rond de stand van de Wiltfang, gedimme!). (hier onder -niet- de stand van de Wiltfang, die was zo cool dat ik niet durfde te fotograferen)

Al had ik mij toch wat beter weer gewenst. Het druilen hield maar niet op, en dat maakt er het fotograferen niet makkelijker op. Ook te bedeesd om open en bloot foto’s te maken van zaken die ik schaamteloos zou willen plagiëren terwijl de standhouder er, in zijn dunbevolkte stand, zo’n beetje zielig doorregend op staat te kijken. Dus vooral gestolen met m’n ogen, en aldus inspiratie op gedaan om een en ander zelf in elkaar te flansen (later, als ik eens tijd heb maak ik mij ook zo’n rij keuns gelijk hierboven). Die druilregen maakte het ook niet zo aanlokkelijk om met heelder plantages aangekochte planten rond te zeulen eerlijk gezegd; klammig en koud weetwel. Dus al bij al viel de aankoopdrang wel in toom te houden (en dat niet alleen bij mijzelve, vrees ik voor de standhouders).

Maar helemaal met lege handen zijn we nu ook weer niet naar huis getogen, daar stak onder meer de stand van de nieuwe tuin een stokje voor. Een vers zakje rucola, veldsla (coquille de louviers) en een wintersalade mix. En met het oog op het komend seizoen ook sheepnose paprika, roma- en saint pierre tomaat en witte echinacea-blommen. En daarnaast nog hier en daar wat snuisterijen, maar daar hebt gijlie allemaal geen zakens mee :-)

Veertien jaar trouwe dienst, maar nu is Ol’Briggs helemaal op. Tot op de draad versleten, met ijzerdraad bijeen gehouden, roest tot op het bot. Maar eigenlijk werkte hij nog. Al duwde je je er wel suf aan, want ‘zelftrekkend’ was hij al lang niet meer. En hield je er de daver aan over, want de messen waren met de jaren danig asymetrisch gesleten dat het geheel daverde en schudderde als een hyperkinetische drilboor met parkinson. Maar de motor draaide nog, although enigszins sputterend.  Ol’Briggs moest dus noodgedwongen vorige zomer z’n plaats afstaan aan een recentere soortgenoot. Want ik word ook een jaartje ouder, en wil ook wel eens met het verstand op nul achter een tevreden snorrend grasmachien aantjaffelen, zonder mij in het zweet te werken. En na een half jaar werkloos in het schuurtje was het nu tijd om definitief te vertrekken, richting containerpark. Voorwaar een droef moment in de annalen van de Eigenwijze Tuin, want ik ben een wussie als het op alaam met een ziel aankomt. Niettemin, een sterkt staaltje zelfbeheersing wist nipt te voorkomen dat ik in een emotioneel Demis Rousoske uitbarstte toen ik ‘m – o ontluisterend einde- in de schrootcontainer diende te werpen. Gelukkig maar, want de mevrouw die zich naast mij van haar afgedankte buggy ontdeed had het wellicht niet begrepen, en meewarige blikken (of erger) waren ongetwijfeld mijn deel geweest. Maar toch, veertien jaar lang door molshopen, lang gras, bergop en bergaf, door kort en lang gras, over gazon en door weidegras; het machien heeft voorwaar goed dienst gedaan. Moge het nog lang over de eeuwige maaivelden snorren, daar waar grasmachienes heen gaan. Schnirf.

Meneer kikker is not amused!

Ook hier was het tijd geworden om de lookteentjes de grond in te duwen. Het is ‘Germidour’ geworden, een Franse, violette lookvariëteit die geschikt is voor ons klimaat. Germidour is een variant van het oudere ras ‘Violet de Cadours’ en is resistenter voor virusinfecties dan het oorspronkelijke ras. Het is een vroeg ras dat vrij snel geoogst kan worden.
Ik heb twee rijtjes van zes gezet, telkens zo’n tien centimeter tussen de tenen en 25 cm tussen de rijen. Vrij diep geplant (9cm raden ze aan in de VELT-bijbel), zodat de wortels niet bevriezen deze winter. De modale tuinier plant z’n look op het perceel van de wortelgewassen, maar omdat het perceeltje koolgewassen in de Eigenwijze Tuin anders stiefmoederlijk leeg blijft (wij blieven weinig koolsoorten alhier), heb ik ze daar maar een plaatsje gegeven.

Allez, als’t goed gaat is’t tot in november, dan komen de blaadjes normaal gezien boven piepen.

Tenzij de woelmuizen er mee weg zijn natuurlijk… (zouden woelmuizen dat lusten, eigenlijk, knoflook?)

Een flink uit de kluiten gewassen berenklauw stak met kop en schouder boven z’n soortgenoten uit. Verdacht! Want naast de gewone berenklauw duikt ook de kaukasische of reuzenberenklauw meer en meer op in de streek. En dat is niet zo’n gezellig plantje (fototoxisch meerbepaald, dat combineert niet goed met spelende kinderen weetwel).
Niet gehinderd door enige relevante kennis wat het trefzeker onderscheiden van beide soorten betreft (ik weet alleen dat de reuzenberenklauw aanzienlijk groter is dan de gewone, en er was ook nog iets ivm die bladeren meen ik mij te herinneren) heb ik mij derhalve volstaan het onderwerp van twijfel met gehandschoende kordaatheid van mijn erf te verwijderen! Na eerst een paar fotootjes gemaakt te hebben, vanzelfsprekend. Was het inderdaad een reuzenberenklauw? Good riddens! Was het alsnog een gewone berenklauw: geeft niet, nog massa’s soortgenoten aanwezig.We moeten dat niet moeilijker maken dan het is.