De eigenwijze tuin

Allez jong, nu was ik mij al helemaal aan het opmaken voor de lente, gewagen ze ineens van tien dagen vorst met bijhorende loopneuzen en wintertenen. Djutoch! En mijn plantjes kwamen juist in bloei en al.

Gedichtendag! Derhalve tijd voor Poëzie van Hoog Niveau!

Mieke blijkt een ijdel schaap. Na het gedoe met haar coiffure loopt ze nu te pronken met zotte hoedjes. Als ik niet oppas staat ze volgend jaar mee te mekkeren op Waregem koerse, met de rest van de kudde aldaar. Ik betwijfel nog wie hier de zotste muts is: Mieke met haar extravaganza, of de licht megalomane kip die hier een wel heel groot ei ambieert uit te broeden. ‘k Weet, ik heb het al eerder gezegd, maar ik heb me daar toch een veestapel getroffen…

*voorafgaande waarschuwing: niet geschikt voor vegetarische of anderzijds gevoelige lezers*

Laat u niet vangen aan bovenstaand vreedzaam tafereel, geachte lezer! Zolang er graantjes op te pikken vallen is’t allemaal peis en vree, maar van zodra het laatste tarwekorreltje opgepikt is komen andere primaire behoeften opgedoken en is’t van koekenbak. Negen hanen voor een even groot aantal hennen: vechtpartijen en vrouwonvriendelijk gedrag dat het niet meer schoon is!  En naarmate de dagen lengen wordt het er niet beter op, au contraire! Dus moeten er zeven baan ruimen. Niks aan te doen, want gijlie zijt allemaal alleen maar geïnteresseerd in hennen. Bon, de korte pijn dan maar en deze morgen de plaatselijke man-met-het-mes gebeld, met de vraag of hij van plan was om in’t kort nog eens wat kiekens te slachten. “Maar ik ben just bezig”, kreet de man enthousiast in de hoorn, “steek ze maar direct binnen”. Party time dus: kiekes vangen!

Met de Brahma’s had ik niet zo veel werk; de loebassen zijn danig mak dat ze niet echt wisten wat hen overkwam toen ik hen in een kartonnen doos overbracht.

De zilverbrakels daarentegen keelden traditioneel alsof ze ter plaatse levend aan een roestig spit geregen werden, de aanstellers. Maar ook zij verdwenen gedrieën in een kartonnen doos. Al bestond één van die idioten het wel om halverwege het verzamelen weer uit de doos te krabbelen en nog een extra rondje vang-de-kiek in te lassen. Ik heb mijn lichaamsbeweging weer gehad vandaag.

En zo komt het dat we de komende weken veel vol-au-vent en/of coq au vin dienen te eten. Moest ge nog alternatieve recepten liggen hebben voor haan-aan-de-taaie-kant, ge moogt ze gerust posten in de commentaria.

Hoe cool (wink wink) is dat zeg, ‘t heeft een beetje gevroren vandaag. Veel valt daar voor de rest niet over te zeggen, maar ‘t is wel allemaal bijzonder fotogeniek ineens.

Zoals daar zijn een heus sneeuwklokje (in mijnenof, jazeker!)

Of toverhazelaarblommen. Ik raak daar niet op uitgekeken.

Maar zelfs de -anders zo kleurloze- haagbeukblaadjes zijn ineens de moeite van het fotograferen waard.

Mieke is niet helemaal gelukkig met haar nieuwe coiffure. ‘t Is ook altijd iet met dat vrouwvolk.

Ik zal mij maar best rap in orde stellen, zekers? :-/

Ho kijk, dat zwiepte daar nogal heen en weer vandaag in ons sparrenboske seg. Jammer genoeg geen enkele zeezieke en bijgevolg fotografeerbare buizerd kunnen betrappen, al moet ik bekennen dat ik niet echt gezocht heb; veel verder dan twee meter en langer dan een halve minuut heb ik mij niet in het bos gewaagd. Want naar ‘t schijnt dienden we ons ver van al wat naar bos riekt te houden vandaag, en ne mens moet het nu ook niet zóeken newaar. Maar spectaculair was het wel. Bekijk vooral de tweede helft van bovenstaand filmpje op ‘full screen’ voor de ‘full experience’ :-) . En neen, ik was zat noch bibberig!

Elke keer weer als het zo stormt hou ik mijn hart vast voor mijn dierbare oude fruitbomen. Maar ook deze keer hebben ze het wonderwel goed doorstaan. Ondanks de bedenkelijke staat waarin sommige verkeren: dood hout, aantasting door zwammen, houtworm,… Zoals de pruimelaar op de foto hier boven. Wreed veel stevigheid kan die gruyere-stam toch niet meer bieden peizek? En aan zijn voet staan van die verdachte paddenstoelen. ‘t Zouden breedplaatsrussula’s kunnen zijn, maar misschien ook iets heel anders.

Dat is allemaal wel schoon en goed en wel voor de natuur en de biodiversiteit en al, die paddenstoelen en die holtes en die dode takken, maar dat wijst er toch op dat het einde voor sommige bomen stilaan naderbij komt.  En dat zal toch weer een droeve dag zijn, als één of -God verhoede- meerdere van die oude reuzen neergaan.

Maar allez, deze keer hebben ze het toch maar weer overleefd. Hoera!

Tenminste, daar lijkt het toch stilaan op. Want wuk een vurt were! Op dagen dat mijn gazet in de korte tijdspanne tussen bestelwagen van biepoowst en mijn brievenbwat spontaan naar een vormloze grijze pap neigt te muteren, behoeft het natuurlijk niet te verwonderen dat mijn moestuin zowat de aanblik van een rijstveld in volle moessonseizoen biedt. Niettemin: als er pastinaak op het menu staat, dan dient er pastinaak geoogst te worden. A la guerre comme à la guerre! Luttele -maar daarom niet minder heroïsche- minuten in de gietende regen later is de oogst al binnen, inclusief een kilootje goeie kleigrond. Victory is mine! Vrouw en kinders zullen content zijn! En smullen en al!

Ah? De menu is veranderd? En pastinaak past niet zo goed bij kabeljauw met frieten? Ah bon.