het rode gevaar

Slechts weinigen zijn bekend met het bestaan van de uiterst zeldzame halfparasitaire rooftomaat. Nochtans was deze soort reeds gekend in de tijden van Plinius de Oude, die er in het (helaas verloren gegane) manuscript “Aenghaende die eedele moeschgewashen ende hunne aenverwante schepselen” een vrij gedetailleerde -zij het niet geheel correcte- beschrijving aan wijdt.
Het enige externe kenmerk waarmee deze rooftomaten zich van gewone tomaten onderscheiden is hun lokorgaan, vergelijkbaar met de extremiteiten van diepzeehengelvissen waarmee ze echter niet verwant zijn. Deze nachtactieve rover zoekt kleinschalige serres op waar hij zich tussen gewone tomaten nestelt. Middels een buisvormig orgaan, nagenoeg niet te onderscheiden van een tomatensteel, vergroeit hij met zijn gastheer waaraan hij enkel water onttrekt, enigszins vergelijkbaar met hetgeen een maretak doet. Zijn eigenlijke voedsel verzamelt hij echter niet door fotosynthese, maar door argeloze insecten te verschalken die middels de ‘hengel’ gelokt worden: muggen, bladluizen, motjes en ander nachtelijk gewriemel. Deze worden specifiek tot de hengel aangetrokken omdat daar, door verhoogde celactiviteit, de temperatuur enkele graden hoger ligt dan de omgeving. Van zodra een nietsvermoedend insect zich te dicht waagt hapt de rooftomaat toe en wordt de prooi opgeslokt.
Deze onopvallende rover blijft, gezien zijn nachtelijke levenswijze en zijn ver doorgedreven gelijkenis met een gewone tomaat, doorgaans onopgemerkt door de groententeler. Ze worden dan ook zelden in (moes)tuinboeken vermeld. Gelukkig zijn ze door de band genomen ongevaarlijk voor de tuinier, al zijn er gevallen bekend waarbij onoplettende personen bij het dieven gebeten werden, soms met verlies van een vingerkootje tot gevolg. Dit laatste is vooral een risico bij de roofvleestomaat, een aanzienlijk grotere variant van de gewone rooftomaat. Nochtans is het zeer twijfelachtig of bij deze incidenten gerichte agressie aan de orde is. Eerder dient dit beschouwd te worden als een verdedigingsreflex van de rooftomaat die zich in het nauw gedreven waant. Niettemin dient bij rooftomaten steeds de nodige omzichtigheid in acht genomen te worden.

Foto: een volwassen rooftomaat in rust. Bemerk de opvallende gelijkenis met een diepzeehengelvis (onder).

Dit bericht is geplaatst in moestuin. Bookmark de permalink.

7 Responses to het rode gevaar

  1. supermasj schreef:

    :-D
    Zie ik dat nu goed en heb je die binnen gezet? Ben je zelf niet aangevallen of gebeten door die rooftomaat? Is dat wel veilig?

  2. Zem schreef:

    Aha, dan was mijn bizarre tomaatje van mijn blogje van 10 september dus een oergevaarlijk carnivoortje met zelfs twee lokorganen. Had ik de bioloog maar geraadpleegd…
    We hebben hém echter opgegeten in plaats van hij ons ;-)

  3. Loko Tosh schreef:

    Je eigenste triffid, proficiat :)

  4. Jan schreef:

    Op zo’n moment besef je toch weer dat Armand Pien te vroeg is gestorven. Anders deze avond na de straalstroom, zeker ook de rooftomaat op den TV ;-)

  5. bart schreef:

    @supermasj: living on the edge!
    @Zem: geluk gehad! Voor hetzelfde geld…
    @Loko Tosh: niet kijken als er vreemd licht komt!
    @Jan: dat is toch echt een gemis, die moestuincreaturen die niet langer de nationale televisie halen :-(
    @meneer boerenerf: serieuze tomaten die daar zo komen aanrollen :-)

  6. En daarom kweek ik nu geen tomaten zie!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.