vriendschap

“Heb je daar vriendschap van? Van zo’n schaap?” vroeg mijn tante mij. “Niet echt” was mijn antwoord. “Schapen zijn geen knuffelaars. Argwanend en ze voelen het instinctief als je iets ‘van plan’ bent. Dan blijven ze vooral ver uit je buurt.” Dat was helemaal in het begin van ons nieuwe huis, onze nieuwe tuin en onze nieuwe dieren. Ondertussen 20 jaar geleden.
Kort daarna kwam Betty. Op het Eigenwijze Erf geboren en met een blind vertrouwen in haar goede herder (moi!). Later kwamen ook de eigenwijze kindjes, en ook bij hen liet Betty alle achterdocht achterwege. Betty was een schaap waar je gewoon op af kon stappen om haar onder haar kin en achter haar oren te krabben. Dat vond ze leuk. Soms kwam ze gewoon zelf langs voor een krabbeurt. Ja, voorwaar, van Betty kreeg je vriendschap.

Als ik vandaag op de wei stap komt Betty niet meer aangehobbeld. Betty heeft, hoogbejaard, vorig weekend stilletjes haar laatste adem uitgeblazen op het weiland waar ze haar hele leven gesleten heeft. Mieke, ons ander bomma-schaap, blijft een beetje verweesd achter. Argwanend als ze was laat ze zich nu ineens wél zachtjes benaderen voor een krabbel achter de oren. Misschien heeft ze ook een beetje vriendschap nodig nu.

Bewaren

Bewaren

Dit bericht is geplaatst in dieren met de tags . Bookmark de permalink.

9 reacties op vriendschap

  1. Menck schreef:

    Het ga je goed Betty, daar in de wolhemel. Geef mo sjette!

  2. Een goed schapenleven zal dat geweest zijn daar op die eigenwijze weide.

  3. ludorutten schreef:

    Zo zou elk dier het loodje mogen leggen, mooi verwoord Bart.

  4. De Fruitberg schreef:

    Betty heeft volgens mij een schoon leven gehad. Rip Betty

  5. natuurlijk-rijk schreef:

    ochere, dat is al het derde overlijden dit jaar op ’t eigenwijs erf dan, wat ik me dan ook nog praktisch afvraag, bel je dan naar ’t vilbeluik of …

  6. onderdeappelboom schreef:

    Dat is best wel oud, niet? Ook bij de buren twee jaar lang een lief oud schaap zien zitten. Alleen maar zitten want het beestje kreeg zichzelf nauwelijks nog op de pootjes. Op een dag zat het er niet meer. Maar kijk, Betty heeft toch maar een mooi eigenwijs leventje gekregen!

    • bart schreef:

      ’t is zelfs stokoud, voor een schaap. :-) En we hebben er hier nog zo eentje: Mieke krasselt hier nog, stijf van de artrose, van de ene ligplaats naar de andere, ’t schaap.

Geef een reactie