De eigenwijze tuin

Voorspoed alom, daar in die knusse warme stal. Ik had het eerlijk gezegd niet durven hopen deze morgen toen ik dat verkleumd hoopje lam van de wei opraapte.
Maar zie, zowel Pitou (♂) als Minou (♀) (*) stellen het zo te zien wonderwel, drinken voor zover in te schatten valt behoorlijk goed en worden daar door Moeder Mieke bemoedigend bij toegemekkerd. Meer moet dat niet zijn.

En waar aanvankelijk enige onduidelijkheid bestond over het vaderschap (Mieke verhuisde naar ons erf toen ze zich in een ‘beslissende fase’ bevond), kan na de worp niet echt meer getwijfeld worden. De chaotische verspreiding van witte vlekjes op niet-zwartbles-geeïgende-wijze wijst overduidelijk in de richting van De Witte van Moerbeke, die onverdroten zijn rasvermenging verder zet. De raszuivere  Marcel van Buikberg kwam er niet aan te pas, zo blijkt. Ze zullen bij SLE weeral niet content zijn.

Maar allezjoep, zo ver zijn we al. Nu Betty nog, en we zijn weeral compleet voor dit jaar. De close-shave van deze nacht indachtig heb ik haar voor de zekerheid maar op stal gezet voor de nacht. Als’t niks blijkt te zijn mag ze morgen weer buiten spelen.

Betty is er helemaal klaar voor

(*): Traditioneel worden de namen van de lammetjes door onze kroost gekozen. Even traditioneel worden de twee eerstgeborenen ‘Pitou’ en ‘Minou’ gedoopt.

Zie, ik ben er niet gerust in hé! Mieke loopt nu al een paar dagen met een volle uier rond, en deze avond neigde ze tot afzondering. Iets wat mogelijk kan wijzen op op til zijnde lammertoestanden. Ik dus gepoogd om, gelet op de vriestemperaturen en koude oostenwind, madam binnen te lokken in de warme knusse stal.  Normaal gezien komt ze dan blindelings aangemekkerd om zich op de aangeboden korrels te storten, ge moet u reppen dat ze u niet onder de voet loopt. Maar zo niet vandaag natuurlijk: alledrie zo argwanend als wat. Die beesten hebben dat gedikke altijd direct in het snotje als je iets van plan bent… En nu zijn ze gedrieën richting verste uithoek van de weide getrokken, om daar te gaan maffen. Pestkoppen!

Straks nog eens gaan loeren vooraleer ik ga slapen, maar ik wil ze ook niet te veel opschrikken, want dat  is ook allemaal niet aangeraden.
Morgen om zes uur gaan kijken als eerste werk! Spanneuund!

update 8/10: ‘t was van dadde: twee lammetjes (mannetje en vrouwtje) geboren in de vriezekou op de wei. Moeder en kroost om kwart na zes verhuisd naar de stal, ééntje (het vrouwtje) leek het zwaar te hebben en heeft van een half uurtje haardrogerwarmte mogen genieten en van een spuitje biestmelk in ‘t kelegat (ooien melken, ‘t is altijd een belevenis). Tegen dat ik naar mijn werk vertrok stonden ze alle twee goed recht en zag het er al veel beter uit. Mieke heeft in elk geval overvloedige melkproductie en ze is ook zorgzaam voor haar twee spruiten. Maar ‘t is een kalle dat ze gisterenavond niet binnen in de stal gekomen is!

Ha, kijk, deze hebben die verderfelijke jagers toch niet te pakken gekregen. Zat met zo’n 15 vriendjes en vriendinnetjes van baltsken te spelen rond en onder de oude meidoornhaag. Ze gingen er natuurlijk pijlsnel van door van zodra ze me in het snotje kregen, derhalve pover fotoresultaat. Maar toch leuk om eens een behoorlijke troep patrijzen te zien. Dat was al bijzonder lang geleden.

Hierzie, daarzie, deze had ik geheel onbedoeld over het hoofd gezien bij mijn vorige zoektocht naar gallen. Toen stonden er nog wat meer blaadjes op de bomen, wellicht daardoor… Dus toch Ananasgallen (veroorzaakt door Andricus foecundator,  een galwespensoort) op mijn zomereikjes, wat het aantal tot nu toe ontdekte soorten gallen in mijn tuin op zes brengt. Op naar meer!

In een zee van wit is het zoeken om te overleven. Twee keer per dag gaat er derhalve een flinke schep gemengd graan, zonnebloempitten en aardnoten ter grote van een halve alpro-bakken-en-braden-vloot richting tuin. De respons is indrukwekkend. Continu vliegen merels, ringmussen, vinken, kool- en pimpelmezen en een roodborst af en aan. Hun argwaan moet het af leggen tegen de honger. Geen behoefte aan koude schuiltentjes deze winter, ik kan ze open en bloot vanuit mijn warme living fotograferen. In de buurt zoeken groene spechten, grote bonte spechten, eksters, boomkruipers,vlaamse gaaien, de bleke buizerd en een grote gele kwikstaart naar iets eetbaars. Zij zijn nog lang niet hongerig genoeg om zich zo dicht bij het huis te wagen. Als ik hen op foto wil, zal ik wél een paar uur in een koud tentje moeten liggen…

De cultus van het lui tuinieren hoeft zich naar mijn bescheiden mening niet enkel in de moestuin te manifesteren. Neen, ook in de nestkastbouw vermoed ik diverse mogelijkheden. Dus toen ik mij na aanschaf van zes flessen edel druivensap eveneens in het bezit van een houten wijnkistje wist, ging ik strategisch te werk om een nestkast in 3 stappen te organiseren. Met een beetje geluk komt er een winterkoningkje of een roodborstje in wonen. (of een merel, of een grauwe vliegenvanger, of een kwikstaart, of  wellicht nog iets helemaal anders (als het een giervalk is trakteer ik!). )

Bon, 3 stappen dus:

1) verwijder (slechts!) de helft van het deksel van de wijnkist.

2) verwijder alle flessen en bijhorende kartonnetjes/moeskes.

3) vijs de wijnkist tegen een muur op een regenvrije plaats (onder een afdak bijvoorbeeld).

Voila,  een nestkast voor half-holenbroeders in drie stappen. Als er volgend jaar iets in komt broeden verneem je er hier alles over.

Net als de voorbije jaren huizen er ook deze winter twee buizerds in het sparrenbosje. Schuwe beesten, die er van door gaan van zodra ze mensen in het snotje krijgen. Ik kan ze geen ongelijk geven, met die nozems van jagers die in de buurt rondhangen. (Maar ik mag vooral niet over jagers beginnen want dan wind ik mij veel te veel op en dat is slecht voor van alles aangaande mijn persoonlijke gezondheidstoestand en gemoedsrust.)
Soit, schuwe buizerds dus, wat het niet makkelijk maakt om er een foto van te maken. En ik ben dan sowieso al geen vogelfotograaf. Vogels fotograferen is bij mij een kwestie van geluk, en om goede foto’s van vogels te maken moet je daar nu net niét op rekenen;  je moet gewoon urenlang liggen verkrampen in een veel te klein schuilhutje bij -5°C. Dus behalve die ene winter toen ik mijn tentje buiten gezet had om wat tuinvogels bij een voederplaats te fotograferen is het mij veel te veel gedoe en vooral veel te weinig comfort. We moeten daar niet flauw over doen.

Maar ziet, dit weekend had ik geluk en kon ik de bleke buizerd die hier al een kleine maand vertoeft vastleggen. Verre van een topbeeld: niet scherp genoeg, lelijke sparren op de achtergrond en al, maar toch plezant. Nu nog proberen om de andere (een donkere) te verschalken, dan kan ik volgend jaar kijken of het dezelfde zijn die terugkomen of niet. Want ne mens is daar toch kerjeus naar, niewaar.

Poekie vond een muis

en de muis vond van niet.

Het was Annetanne die een een poos geleden een belletje deed rinkelen. Want zoals ze zelf zegt: het is pas als je er op let dat je gallen ook daadwerkelijk zíet. Nu had ik vroeger wel al gallen opgemerkt in de tuin, maar nog niet als ik op fotojacht was. Ikke dus met fotomarieke richting houtkant getrokken, en jawel hoor: tientallen -  nee, honderden – gallen. Eens je ze gezien hebt kan je er niet meer naast kijken. Vooral de appelgallen, met een doorsnede van ruim een centimeter vallen op. Ze worden veroorzaakt door Cynips quercusfolii, een heel algemene galwesp. Dikwijls zijn er meeëters van de partij; andere wespenlarven die mee aan de galappel knabbelen. Of nog erger, larven van staartwespen die aan de cynips-larve en/of andere meeëtende larven zitten (die er dan vanzelfsprekend het leven bij in schiet). En zelfs als Cynipsje er in slaagt om het ondanks de concurrentie tot pop te schoppen loopt hij het risico om door een tweede generatie staartwesp alsnog opgepeuzeld te worden. Ambiaanse! Een hele thriller die zich binnen zo’n claustrofobisch galappeltje afspeelt.

En die Cynipswespjes  zijn maar één van de meer dan veertig soorten insecten die bij de eik gallen kunnen veroorzaken. Op mijn eikjes heb ik nog vier andere soorten ontdekt. Geen ananasgallen maar wel talrijke rode erwtengallen (van Cynips divisa), een hoop knikkergallen van Andricus kollari, één enkele lensgal van Neuroterus quercusbaccarum en heel beperkt aantal napjesgallen van Neuroterus albipes. Wellicht vallen er in de loop van een kalenderjaar nog wel enkele soorten te ontdekken, dus wordt misschien wel vervolgd…

Een winterkoninkje had zich een weg weten te banen tot binnen in mijn kot. Maar -oh dear- de weg naar buiten niet terug gevonden. Geen idee hoe lang het daar al zat toen ik het vond, vruchteloos proberend om doorheen het raam naar buiten te geraken. Beetje in paniek natuurlijk, toen ik daar binnen kwam. Beetje uitgeput ondertussen ook precies? Of was het gewoon van de stress dat ik het vrij makkelijk kon pakken? ‘t Moest in elk geval precies wat bekomen.

Tijd genoeg voor wat natuurbeleving van de bovenste plank voor de juniors. Misschien zullen ze het binnen vijfentwintig jaar nog weten, net zoals ik mij die huismus herinner die ik ooit (ik zal veertien jaar of zo geweest zijn) van langs de straatkant opraapte en op mijn hand liet bekomen. Misschien ook niet. Maar hun oprechte vreugde toen het vogeltje na enkele minuten ineens weg fladderde om in de haag te verdwijnen gaf mij een goed gevoel. ‘t komt wel in orde met die twee, denk ik dan.