Jazeker! Een automaat die geheel uit zichzelf het kotteke dicht doet als het donker is, en weer opent als het licht wordt. En dat is een gemak! Want niet alleen ontbreekt het mij bijwijlen aan veel enthousiasme om mij vanuit mijn avondlijke zetel richting kippenhok te slepen om aldaar het luikje dicht te maken (plichtbewust doe ik het toch),  het durft eveneens wel eens voor te vallen dat het gevogelte in het weekend enig geduld dient op te brengen alvorens van de frisse buitenlucht te kunnen genieten; ge kunt niet geloven hoe beu het is om speciaal uit uw bed te moeten kruipen omwille van dat pluimvee, maar ik, goede ziel, ik doe dat.
Maar vooral: heel occasioneel valt het voor dat het Eigenwijs Gezin zich groepsgewijs op verplaatsing begeeft voor een weekend of langer. En dan is er niemand om dat luikje toe te doen, hetgeen de lokale vos bijzonder gauw in de smiezen heeft.

Na het recentste drama (Winter werd het slachtoffer van een weekendje Vennenbos dit voorjaar) heb ik dan maar ineens de knoop doorgehakt en het (best wel prijzig) gerief besteld.

Montage was een makkie. De Brahma daar rechts onder was in elk geval niet onder de indruk en liet er zelfs haar eierleg niet voor.

Plankje (van minstens 200 gram en maximum 5 kilogram) tussen 2 geleiders (hier 2 alu-profieltjes) monteren, motortje er boven schroeven (werkt op batterijen) en met het plankje verbinden, de lichtsensor inpluggen en via een gaatje in de wand naar buiten geleiden en klaar is kees. Naargelang je kippen vroege of late slapers zijn kan je het openen en sluiten bovendien wat bijregelen. Maar kijk, het is nu net tien uur geweest, nét donker geworden, en de luikjes zijn zopas helemaal vanzelf naar beneden gegleden. Kipjes veilig voor de nacht, kindjes gerust in hun bedje.

Na een tweetal jaar op het eigenwijze erf is Shiva vertrokken naar de eeuwige scharrelvelden. Ze was al een kleine week een beetsje zieksjes; niet veel eten en binnen in haar kot blijven zitten, hoe is  ne mens een kieken als hij/zij zich niet goed voelt, newaar. Maar een uurtje geleden lag ze morsdood in het hok, ochere. Spijtig want het was een braveke, al had ze bijwijlen last met haar coiffure, zoals hieronder. En ook spijtig dat er straks, bij thuiskomst van school, weer een paar kinderharten een deukje zullen krijgen. Djutoch.

Jethro Tull? anyone? Jazeker, dezelfde Jethro Tull van dit! Om maar te zeggen, ne mens maakt soms zotte associaties, bij het zien van een haas in de tuin.

De voorbije week zat mijn zakdoek-groot-vijvertje vergeven van de bruine kikkers. Sinds gisteren zijn ze allemaal weer ribedebie. ‘t Enige wat ze achterlieten zijn tientallen klodders kikkerdril.

Kijk, hier zijn er drie gezapig aan’t genieten van ‘t zonneke.

En als je denkt ‘jamaar, daar rechtsboven zit er nog ene!’, wel, dan heb je gelijk. Meer dan ene zelfs. Het zit gewoon plein-vol. Maar ik doe geen moeite om te tellen: na amper een halve minuut duiken er ineens weer nieuwe op, als van uit het niets. Gelijk op’t filmpje hier onder.

Maar nu zijn ze dus weg. Allemaal, en op 1 nacht tijd.

Maar binnenkort weer dikkoppen in de vijver. Of kikkervisjes. Of oekedoelekes zoals de Eigenwijze Madam ze noemt. En hoe heten ze bij u?

En zo was het ook met het konijnenhok gegaan: een knaagdierkotje-van-de-lidl met daaraan een zelfgemaakt renneke gebreid, waarbij  het vooral snel, goedkoop en makkelijk moest gaan. U begrijpt dat de esthetiek enigszins in de verdrukking kwam. Bovendien moeilijk te verplaatsen, wat gezien de vraatzucht en keutelpotentie van een konijn bepaald niet handzaam is. Bovendien niet Dorothea-de-Derde-proof, het beest pleegt immers al eens de vrijheid te kiezen. Hoog tijd dus voor een nieuw kot voor keun! Inspiratie genoeg op Pinterest!

Wat heb je nodig (voor een hok van 1,5 op 1 meter):

- schrootjes, zo’n 3m²

- houten latten (2x3x240cm): 12 stuks

- schroeven van zo’n 4cm lang

- nagels van zo’n 2 cm lang

- nietjes

- 5 scharnieren

- 3 grendeltjes

- een wiel

- verf

- een hoop alaam: zaag (een goeie), boormachine, vijsmachine, nietmachine, meetgerief, potlood, schuurpapier, houtvijl, …

Stap 1: latjes zagen. Verzaag de latten in volgende maten: (zaag eerst de langste stukken, en probeer telkens je overschotten te gebruiken vooraleer een nieuwe lat aan te spreken, dan kom je toe)

- 2x 180cm voor de draaglatten

- 3x 150cm voor de bodem en nok

- 9x 100cm,  zes daarvan verzaag je op 30°, voor de opstaande kanten, drie mogen gewoon recht verzaagd worden (zie bij de foto’s hieronder als dit je niet helemaal duidelijk is).

-3x 2cm, voor de assemblage van de nok

- de rest van je latjes verzaag je pas na de assemblage van de basisstructuur, je meet telkens wat je nodig hebt en haalt dat bij voorkeur uit de overschotten van eerder verzaagwerk.

Stap 2: bodem ineenschroeven (altijd voorboren, anders veel kans op splijten): twee latten van 150, twee (op 90° verzaagde) van 100. Rechthoek maken. Makkie.

Stap 3: frezen. In de zes opstaande kanten frees je op 50 cm hoogte telkens een centimeter diep uit, dit over twee centimeter breed. Kijk gewoon naar het prentje hier onder, dan wordt het duidelijk.

Omdat ik zelf niet over een goede freesmachine beschik heb ik gefoefeld met mijn (wel goede) zaagmachine: de zes latten samen gebonden, het zaagblad van de tafelzaag op de goede diepte ingesteld en dan de gewenste breedte in een tiental keer uitgezaag/uitgefreesd.

Ook de twee latten van 180cm moeten gefreesd worden, en wel drie keer: op 15cm van elk uiteinde, en nog eens op 65 cm van één van de kanten (zie foto hieronder).

stap 4: opstaande wanden monteren: schroef de latjes 2 aan 2 aan elkaar vast, met telkens een stukje van 2cm tussen elk koppel.

stap 5 :basisstructuur assembleren.
Eerst de draaglatten verbinden met de opstaande wanden, telkens de gefreesde inkepingen in elkaar laten passen. Een beetje houtlijm kan nooit kwaad.

Dit schroef je vervolgens vast op de eerder gemaakte bodem. Meet na om zeker te zijn dat de opstaande wanden recht staan (afstand tussen de latten bovenaan = afstand tussen de latten onderaan).

Nu pas schroef je de nok (de derde lat van 150cm) vast: die past (als je goed gemeten en gezaagd hebt) perfect bovenin.

stap 6: bodem van het nachthok : de laatste lat van 100 cm schroef je vast ter hoogte van de middelste opstaande wanden, zodat je drie driehoeken bekomt. Verbind de twee dichts bijeen staande bodemlatten met twee dwarsverbindigen (meet na voor de precieze afstand).

stap 6: kotteke maken!
Nagel schrootjes vast om de bodem van het nachthok te maken.

Vervolgens zorg je voor de steunlatten van een schuin aflopend dak en voor een middenwand-met-deurtje.

Beklop de hele hoop op de gewenste locaties met schrootjes. Enige scharnieren zorgen er voor dat het nachthok kan geopend worden om ten gepasten tijde schoongemaakt te worden.

Stap 7 : luikje om keun te pakken.
Het nachthok kan wel open, maar zult altijd zien dat dat beest zich helemaal aan de andere kant van het hok ophoudt als er geknuffeld dient te worden. Dus één van de wanden moet ook open kunnen. Meet op hoe groot het luik moet zijn, laat een centimeter marge zodat het makkelijk open en dicht kan. Schroef ineen en maak vast met drie scharnieren.

stap 8: geef een kleurke!

Omdat onbehandeld hout algauw aangetast wordt is het aangewezen om een en ander in een (milieuvriendelijk) kleurtje te zetten. Ga bij je lokale verfboer te rade welke diervriendelijke verven hij in huis heeft voor buitengebruik. Als je konijn heftige knaagneigingen vertoont (don’t they all), dan moet je op strategische plaatsen na het verven ook wat kippengaas aanbrengen. Dat knabbelt niet zo makkelijk. Ons keun is een immens lui en mak keun dat niet knaagt. Dus  hier (voorlopig) niet vandoen.

Bemerk ook het wiel vooraan gemonteerd. Daarmee kan je kruiwagengewijs het konijnenhok verplaatsen, hoef je niet eens met twee te zijn!.

Rest nog de boel af te gazen (vastnieten is makkelijkst), grendeltjes te voorzien waar de luikjes open/dicht moeten en klaar is kot! Het konijn zelf could not care less, maar de jeugdige eigenares is in de wolken, en meer moet dat vanzelfsprekend niet zijn.

We zijn maar weer mooi de dans ontsprongen, hier in de Eigenwijze Tuin, met al die geniepige virussen. Minstens 166 schapenhouders hadden prijs in België, met doodgeboortes, ontbrekende pootjes (loslatende pootjes zelfs, wák!), misvormde rugjes en andere kommer en kwel tot gevolg. Maar gelukkig dartelen er alhier 3 gezonde exemplaren rond, van mekker mekker en al.

Al blijft ‘gezond’ vanzelfsprekend altijd een relatief begrip in relatie tot onze veestapel. Bij eentje is er alweer duidelijk iets in de kop geslagen (dan toch Schmallenberg?). ‘t Beestje – Frosty – is er van overtuigd dat ze een hen is. Inclusief scharrelen en ‘graantjes pikken’. Ochere. Hetgeen aanvankelijk danig hysterische paniekreacties uitlokte bij haan en hennen: terwijl Frosty krampachtig bij ‘haar’ toom probeerde te blijven stoven die alle kanten op. Ambiance. Af en toe zeeg er een poele neer (I kid you not!) van de danige stress. De Eigenwijze madam meende al drastische scheidingswanden op te werpen. Maar ziet, ondertussen zijn de Brahma’s aan die zotte muts gewend en wordt ze grotendeels genegeerd. Maar ‘t zal wat worden als ze het in haar kop krijgt om te gaan broeden peizek.

Ijs en sneeuw leggen een mooi maar venijnig koud laagje over de Eigenwijze tuin. De Brahma’s  are not amused en laten zich eten en drinken aan huis brengen. Ze zetten zo weinig mogelijk poten buiten. (het witte op de grond in hun hok is zaagsel, geen sneeuw).

Frosty, pas een paar dagen oud, heeft in haar prille leventje nog geen omgeving boven de 3°C gekend. ‘t Beestje is gewoon haar vrolijke zelve en trekt zich van de kou niks aan. Maar als ze een tukske wil doen klimt ze wel op de rug van mama en slaapt ze op een bedje van warme wol, met vloerverwarming. Betty ondergaat zonder morren, zolang de aanvoer van bieten, hooi en vers water niet stokt. Geduldig wachtend op betere tijden.