Ijs en sneeuw leggen een mooi maar venijnig koud laagje over de Eigenwijze tuin. De Brahma’s  are not amused en laten zich eten en drinken aan huis brengen. Ze zetten zo weinig mogelijk poten buiten. (het witte op de grond in hun hok is zaagsel, geen sneeuw).

Frosty, pas een paar dagen oud, heeft in haar prille leventje nog geen omgeving boven de 3°C gekend. ‘t Beestje is gewoon haar vrolijke zelve en trekt zich van de kou niks aan. Maar als ze een tukske wil doen klimt ze wel op de rug van mama en slaapt ze op een bedje van warme wol, met vloerverwarming. Betty ondergaat zonder morren, zolang de aanvoer van bieten, hooi en vers water niet stokt. Geduldig wachtend op betere tijden.

Mieke blijkt een ijdel schaap. Na het gedoe met haar coiffure loopt ze nu te pronken met zotte hoedjes. Als ik niet oppas staat ze volgend jaar mee te mekkeren op Waregem koerse, met de rest van de kudde aldaar. Ik betwijfel nog wie hier de zotste muts is: Mieke met haar extravaganza, of de licht megalomane kip die hier een wel heel groot ei ambieert uit te broeden. ‘k Weet, ik heb het al eerder gezegd, maar ik heb me daar toch een veestapel getroffen…

Laat u niet vangen aan bovenstaand vreedzaam tafereel, geachte lezer! Zolang er graantjes op te pikken vallen is’t allemaal peis en vree, maar van zodra het laatste tarwekorreltje opgepikt is komen andere primaire behoeften opgedoken en is’t van koekenbak. Negen hanen voor een even groot aantal hennen: vechtpartijen en vrouwonvriendelijk gedrag dat het niet meer schoon is!  En naarmate de dagen lengen wordt het er niet beter op, au contraire! Dus moeten er zeven baan ruimen. Niks aan te doen, want gijlie zijt allemaal alleen maar geïnteresseerd in hennen. Bon, de korte pijn dan maar en deze morgen de plaatselijke man-met-het-mes gebeld, met de vraag of hij van plan was om in’t kort nog eens wat kiekens te slachten. “Maar ik ben just bezig”, kreet de man enthousiast in de hoorn, “steek ze maar direct binnen”. Party time dus: kiekes vangen!

Met de Brahma’s had ik niet zo veel werk; de loebassen zijn danig mak dat ze niet echt wisten wat hen overkwam toen ik hen in een kartonnen doos overbracht.

De zilverbrakels daarentegen keelden traditioneel alsof ze ter plaatse levend aan een roestig spit geregen werden, de aanstellers. Maar ook zij verdwenen gedrieën in een kartonnen doos. Al bestond één van die idioten het wel om halverwege het verzamelen weer uit de doos te krabbelen en nog een extra rondje vang-de-kiek in te lassen. Ik heb mijn lichaamsbeweging weer gehad vandaag.

En zo komt het dat we de komende weken veel vol-au-vent en/of coq au vin dienen te eten. Moest ge nog alternatieve recepten liggen hebben voor haan-aan-de-taaie-kant, ge moogt ze gerust posten in de commentaria.

Mieke is niet helemaal gelukkig met haar nieuwe coiffure. ‘t Is ook altijd iet met dat vrouwvolk.

Ronduit schaamteloos, zoals die groen specht zonder enige consideratie gaten kotert in mijn propere gazon! Op klaarlichte dag en plein vu, gaat hij te keer, vlak voor het livingraam. Gat na gat. Mohówzeg!
Nog niet eens zwaar gedérangeerd als ik hem met mijn fotomarieke benader bovendien. Gewoon ongegeneerd gaten blijven steken in mijn tere grasmat. Schaamteloos gevogelte, zeg ik u! De punker! De hooligan! (maar wát een schoon beest!)

November alweer! En ondanks de milde temperaturen is’t toch stilaan gedaan met de grasgroei. Het goede nieuws is dat ik dan mijn pelouze niet meer dien af te rijden. Het slechte nieuw dat er voor de schapen zo onderhand niet meer zo veel te munchen valt. Gelukkig onderhoud ik goed nabuurschap met de omringende boeren, en kan ik jaarlijks bij hen terecht voor een goeie 2500 kilo ‘bétrave’, gelijk zij dat als professional noemen. Ikzelf, slechts een simpel hobbyboerke met Westvlaamse wortels zijnde, noem dat ‘bjitten‘. Volk dat doorgaans nog nooit van ver of dicht een bjitte in z’n handen gehad heeft verwijst er dan weer naar als zijnde ‘voederbieten’. De Nederlandsche taal volgt bijwijlen een vreemde logica.

Soit, een paar dagen geleden gaan ‘bestellen’ en, ondanks dat die’n mens meer dan genoeg te doen heeft, ondertussen al netjes aan huis geleverd. Restte enkel nog de hele hoop te verkassen van de oprit naar het bietenkot, het ideaal moment voor een beetje male bonding op het Eigenwijze Erf.

Vanaf morgen gaan ze -emmer na emmer- op stukjes gehakt naar de schapen, die ze geduldig zullen wegknabbelen,  de volle 2500 kilo. Tot er weer genoeg vers gras beschikbaar zal zijn, ergens in mei. L’histoire se répète…

Allez jong, een merel heeft zich nog maar pas te pletter gevlogen op het woonkamerraam of een woelmuis stort zich domweg vanuit het kelderraam te pletter op de keldervloer. ‘t is hier percies naainielevven! Al goed dat ik een week congé heb om te bekomen van al die emoties! ‘t Is dat chrysanten hier steevast verkommeren, want ik neig gelijk naar een pot kerkhofblommen met al dat dood gevogelte en gezoogdierte!

Ha kijk, vorige vrijdag hadden we het er nog over op het eigenwijs facebook-aanhangsel. En nu komt de Vogelbescherming zelve persbericht-gewijs mededelen dat we best toch beginnen vogelkes voederen vanaf 31 oktober. En jazeker, mijn zelf ineen gevezen voederplank (zie alhier voor een handleiding) staat sinds vrijdag beschikbaar te wezen voor hongerig gevogelte. Ietwat voortijdig met zaad beginnen strooien dus, maar alles blijft nog netjes binnen de perken van het aanvaardbare, newaar.

Ze weten dat zelfs te motiveren, die startdatum:

Vanaf november begint de natuurlijke rijkdom aan voedselbronnen stilaan te verminderen. De dagen worden kouder waardoor vogels meer energie nodig hebben om hun lichaamstemperatuur – die schommelt rond 40° C – op peil te houden, vooral tijdens koude vriesnachten. Wat extra hulp in de vorm van voedselrijke zaadmengelingen en oliehoudende noten komt hen vanaf nu dus heel goed van pas. Door vanaf nu regelmatig vogelvoer ter beschikking te stellen, hebben vogels de tijd om deze plek te ontdekken en te herinneren. Bij een plotse, hevige winterprik hoeven ze hierdoor geen tijd en energie te verspillen aan het zoeken naar geschikte voedselbronnen.

En in 1 moeite geven ze er nog wat basisinfo bij over wat er allemaal op dat voederplankje mag komen, en wat vooral niet.

Mogen wel:

graansoorten (gierst, haver, tarwe, gerst, gebroken maïs), zaden (lijnzaad, koolzaad,…), droge havermout, zonnebloempitten en -kernen, gedroogde rozijnen, in de helft doorgesneden overrijpe appelen en peren, pindacakes en vetbollen op basis van ongezouten rundervet, ongezouten pindanoten, gepelde okkernoten (zodat ze geen energie verspillen aan het stukhakken van de schaal), (vetblokken met) gedroogde insecten

Mag niet:

margarine en boter of vloeibare vetten zoals olijfolie, gezouten voedselresten, brood (geeft vogels een vals gevoel van ‘voldaanheid’. Het vult de maag maar biedt weinig voedingsstoffen. Vers en wit brood gist bovendien gemakkelijk wat darmproblemen oplevert. Af en toe broodkruimeltjes strooien is wel oké als extraatje), kaaskorstjes met plastic randjes

Meneer kikker is not amused!