De eigenwijze tuin

De grote keizerlibel is een beetje de hummer onder de libellen. (met de nauw verwante blauwe glazenmaker als burgeruitvoering van het militair vehikel)  Groot en lawaaierig (je hoort zelfs het geritsel van hun vleugels als ze plots van richting veranderen), en allebei met een dodelijk koetswerk. De één voor de kansloze fietser/voetganger, de ander voor de al even ten dode opgeschreven vlieg of mug, vlinder of juffer. Ze zijn ook allebei moeilijk te parkeren blijkbaar, want probeer maar eens een stil zittende glazenmaker te betrappen, laat staan dicht genoeg te benaderen voor een foto.

Read more »

‘t Is wonderbaarlijk wat er zo allemaal uit dat pakketje blijft tevoorschijn komen. Na de honderden korenbloemen en de klaprozen kwamen  blaassilene,  dille, komkommerkruid, goudsbloemen, duizendblad en ‘k weet niet wat nog allemaal. In bescheidener aantallen, maar daarom niet minder mooi. En de insecten, die blijven ook komen. Momenteel is vooral het koolzaad van op de foto (tenminste, ik denk dat het koolzaad is) erg in trek. Toen ik de foto maakte was het evenwel nog veel te vroeg voor veel va et vient; een beetje insect is op dat ogenblik nog druk doende met opwarmen in de eerst zonnestraaltjes van de dag. Zoals deze pyjamawants die zich op de watermunt genesteld had.

Pyjamawantsen zijn in principe planteneters. Met hun zuigsnuit zabberen ze sapjes uit stengels van (in hoofdzaak) schermbloemigen. Al durven ze zich naar ‘t schijnt wel eens ‘vergissen’ en een ander beestje op het menu zetten. Hun opvallende kleur moet, met de boodschap dat ze behoorlijk onsmakelijk zijn, dan weer verhinderen dat ze zélf op het menu komen van andere gegadigden. Pyjamawantsen zijn nog niet zo heel erg lang algemeen in onze contreien. Afkomstig uit warmere streken (middellands zeegebied) zijn ze vooral op droge en warme plekjes te vinden. Beetje pech dus voor de pyjamawants, dit jaar.

Morgen 5 september. Toen leek het oneindig veraf, maar vanavond is ook mijn vakantie definitief voorbij. Het zijn voorwaar droeve tijden. Snirf.
Het goede voornemen om dagelijks iets te posten heeft, op 1 inzinkingske ten gevolge van een overdadig familiefeest na, vlekkeloos standgehouden. Aanvankelijk twijfelde ik nog wel of er genoeg inspiratie voorhanden zou zijn, maar dat bleek algauw geen enkel probleem. In tegendeel, sommige berichtjes zijn in de spreekwoordelijke pijplijn blijven steken. Want tijd maken bleek niet altijd evident te zijn, zo met al die andere dingen die om aandacht vragen, dus regelmatig bleef het bij een foto posten.
Soit, het was een mooie zomer, ondanks het bijwijlen minder zomerse weer. Gelukkig is het ondertussen al keihard herfst -inclusief paddenstoelen, vallende blaadjes en langpootmuggen- wat het ‘terug-naar-werk-moment’ toch enigszins draaglijker maakt. Alhoewel.. :-)

In elk geval, bedankt om de voorbije maand langs te komen, en een fijne week gewenst.

En om alvast in de sfeer te komen: de eerste herfstfoto’s.

Rassensegregatie in de de Eigenwijze Tuin! Dat we dát nog moeten meemaken! Edoch bittere noodzaak, geachte lezer, anders zou ik er nog niet aan peinzen! Het betreft hier de noodgedwongen opsplitsing van de in blakende gezondheid vertoevende opkweek van het laatste broedkastexperiment, ondertussen voorspoedig gegroeid en derhalve allemaal samen veels te volumineus geworden om de nacht (*) nog opeengeprest door te brengen in het ‘kuikenkotje’ (2m² groot). Ik zou die mannen van Gaia nog niet op mijn dak willen! Bovendien, ze worden stilaan ouder. Krijgen pubermanieren en al, willen zich al eens stilaan aan seksueel getinte experimenten wagen, dit ondanks mijn vermanende opmerkingen (ze zijn ochére nog zo jong!). En stel u voor dat zo’n breedgeschouderde loodzware brahmahaan valt voor de delicate schoonheid van een frêle zilverbrakelhen? Dat kan toch niet passen in Gods plan, surely? En evenmin als de Gaianezen wens ik hier die mannen van SLE op mijn dak te krijgen, omwille van rassenvermenging en al. Ge weet tenslotte nooit nu, met al die verrechtsing in Vlaanderen (eigen kieken eerst!).

Neeneen, elk in zijn perk, de brahma’s bij de brahma’s, de zilverbrakels bij de zilverbrakels. Al loopt bij die laatste wel nog altijd über-nutcase Napoleon rond, maar die is qua gestalte gewaagd aan de zilverbrakels dus daar verwacht ik voorlopig geen al te grote accidenten mee. Maar ondertussen zijn ze dus wel stilaan groot genoeg geworden om op eigen poten te staan. Dus moest ge geïnteresseerd zijn in zilverbrakels en/of brahma’s aan gunsttarief, laat het vooral weten in de commentaria of zo.

* ‘s nachts wordt al het pluimvee consequent opgehokt, met het oog op al te desastreus vossenbezoek in het verleden.

Ik weet niet op welke locatie u doorgaans blogkens leest, gewaardeerde lezer.* Misschien gezellig ‘s avonds in de zetel, onder een knus fleezeke van den Ikea? Misschien in’t geniep, tussen het werk door, op kosten van de baas (groot gelijk!  Ze moeten u maar meer waarderen en beter betalen!)? ‘s Morgens aan de ontbijttafel, druk Rice crispies wegmunchend? Tijdens uw middagpauze op kantoor, onderwijl volkoren biobokes met adinda-smeerpaté op uw klavier kruimelend? Mogelijks zelfs helemaal hip waajerless vanop een terrasje, op de trein, op het gemak? Feit is dat ik daar geen flauw benul van heb. Maar omdat ik geenszins het risico wens te lopen uw eetlust in enige mate te remmen is hier een klein woord van waarschuwing op zijn plaats. Dit berichtje gaat immers over kak. En ik wens het u niet aan te doen dat u juist een lichtjes in de melk week geworden chocopop doorslikt als u de volgende foto voorgeschoteld krijgt. Derhalve, geheel op eigen risico: klik hier onder om verder te lezen (en denk vooral niet meer aan die weke chocopop).

Read more »

Ooit, in een ver en wazig verleden, ben ik dit blogdingk begonnen als een soortement inventaris van al wat leeft in mijn tuin. Een foto van een plant of beest nemen, daar een naam op plakken, en de combinatie op een websiteken zetten. Dit ter handzame cataloog voor mijzelve, voor als ik hetzelfde plantje/beestje nog eens zou tegenkomen, en ik niet meer zou weten wie of wat het was. Een en ander is danig uit de hand gelopen, ik moet het u niet vertellen. Het hoofddoel, de tuin inventariseren, is ondertussen grondig op een zijspoor geraakt. Edoch een zijspoor dat nog steeds bewandeld wordt! Ha!

Derhalve voegen wij heden toe aan de grote inventaris der lieveheersbeesten in de Eigenwijze Tuin: Propylea quatuordecimpunctata, ofte het veertienstippelig lieveheersbeestje.

Vreemd volk huist er in de Eigenwijze Tuin. Moesten ze een slagske groter zijn, ik zou er bang van worden.

Witjes zijn zowat de enige reden waarvoor ik überhaupt kolen zou telen. Want kolen zijn (op broccoli en een miniem bloemkoolroosje na) simpelweg jukkie, we hoeven daar als volwassen mensen onder elkaar niet over te discussiëren.
Maar aangezien witjes allesbehalve een zeldzaamheid zijn in de Eigenwijze Tuin, ga ik er van uit dat ze waardplanten genoeg vinden en hoef ik derhalve geen kostbare vierkante moestuinmeters op te offeren aan het vetmesten van hun rupsen. Nog eens zo handig.

De volwassen vlinders hangen vooral rond in de buurt van het boerenwormkruid en de wilde peen. Zo bij het vallen van de avond zoeken ze er ook hun slaapplaats, en dan zijn ze niet meer geneigd om bij het minste geringste op te vliegen. Als je met andere woorden niet al te opzichtig beweegt, en op ‘t gemakske dichterbij kruipt, kan je behoorlijk dichtbij komen.

Al moogt ge daar niet te lang in kijken, zo van dichtbij, in van die vlinderogen. Ge wordt daar een beetje ongemakkelijk van, vind ik. Vooral de combinatie met die harige kop en romp suggereert een onbestemd psychedelisch Tita Tovenaar gevoel. Maar voor de rest: schone beestjes.

Bedtijd voor de bijen is voor sommige soorten blijkbaar een signaal om te verzamelen op de beemdooievaarsbek. Verspreid over deze bloemen in het hooilandje zitten een tiental solitaire bijtjes (op ‘t eerste zicht allemaal van dezelfde soort),  voor de gelegenheid ineens wat minder solitair dan ze geacht worden te zijn.  Zitten ze er omdat ze het een schoon kleurke vinden? ‘k peis’t niet. Omdat ze hier ‘s morgens terecht kunnen voor hun eerste suikershot nog voor ze voldoende opgewarmd zijn om te vliegen? Misschien. Voor nog een andere reden? Wellicht, maar eigenlijk heb ik geen idee. Maar zonder enige twijfel is het niet toevallig en levert het hen ergens een of ander voordeel op, anders zouden ze er met zo veel niet zitten. Weer een schoon onderwerp voor een biologisch onderzoekske. De wetenschap heeft mij daar toch een gigantisch verlies geleden de dag dat ik mijn horizonten verlegd heb, en het onderzoek der embryonale nematoden vaarwel heb gezegd. Djutoch voor de wetenschap (niet voor mij :-) ). Ik zat in een rechte lijn voor een Nobel Prize for Improbable Research, heel zekerst.