Ik heb dan ook niet lang getwijfeld toen de vriendelijke mensen van uitgeverij Van Halewyck beleefd informeerden of ik misschien geïnteresseerd was om eens naar hun nieuwe uitgave te kijken en daarover op het internets te rapporteren. ‘t Zal wel zijn! Want niet alleen zijn er de tips-and-tricks aangaande tuinieren die mij interesseren, er is ook het fenomeen Bartel. Ever since hij op Ketnet, nadat hij zat te worgen op een regenworm, besloot met de gevleugelde woorden ’Maar ja, overleven is niet altijd plezant of lekker. We hebben weeral wat vitamientjes binnen.‘ kan hij bij mij op het nodige krediet rekenen. Ook in het daar op volgende ‘Groenland’ (TV1, zondag op een onmogelijk uur maar gelukkig bestaan er digicorders) zag en zie ik hem graag bezig. Valt natuurlijk nog te bezien of die mens ook in boekvorm te smaken is, maar hij krijgt alvast het voordeel van de twijfel!

En ziet! Vorige week is ‘Groenland’ dan eindelijk in de brievenbus geland.

Wat me als eerste opvalt: het is een behoorlijk dik boek: 240 bladzijden in totaal, dat geeft hoop voor enige inhoud. Duidelijke indeling ook: elk hoofdstuk met een eigen kleurke, korte inleidende paragraaf, dan op elk blad duidelijke titels die zeggen waar het over gaat, tekst mooi in behapbare blokken verdeeld. Zeer overzichtelijk. Mooie foto’s ook, niet te veel en niet te weinig. Dus wat de verpakking betreft: I like!

En de Inhoud, vraagt u? Wel, even per hoofdstuk bekijken:

Hoofdstuk 1 (Tuinkot) geeft een opsomming van het essentieel tuingerief. Essentieel mag je letterlijk nemen: geen overbodige zaken, gewoon de basics die je nodig hebt om te tuinieren. Met aandacht voor kwaliteit, maar zonder ne mens op nodeloze kosten te willen jagen. Leuke weetjes er bij (dat er verschillen zijn tussen Belgische, Franse en Duitse kruiwagens bijvoorbeeld), plaats voor wat persoonlijke appreciatie (“Ik hou van oud materiaal: er kleeft altijd wel een of ander verhaal aan vast, een stuk geschiedenis.” … “Wat is er charmanter dan hout klieven met de bijl van bompa zaliger?”). Handige tips ook: een emmer wit zand met smeerolie erdoor gemengd om je tuingerief roestvrij te houden, reken maar dat dat er komt alhier.

Hoofdstuk 2 (kleur) is op mijn lijf geschreven: een plantenwijzer met aandacht voor hoe je ze kiest, welke moeilijke zijn en welke makkelijker zijn, hoe je ze moet planten, vermeerderen … Problemen worden niet uit de weg gegaan (aaltjes, slakken, schaduwtuinen,…) Ik heb dit (vrij uitgebreid hoofdstuk) nog niet in detail gelezen, maar heb me voorgenomen het zeker, en zeer aandachtig, te doen. Hier ga ik bijleren.

Hoofdstuk 3 (Behaaglijk) behandelt – o verrassing- hagen.  Tot mijn grote vreugde ook ruimte voor inheemse haagplanten en er wordt zelfs uitgebreid ingegaan op gemengde hagen. Ook het planten zelf van de haag en het snoeien komt aan bod.

Hoofdstuk 4 (Bomen). Nochtans zegt Bartel het in zijn inleidend tekstje zelf: “probeer zeker ook eens een boom ‘van bij ons’ “, maar bij de daaropvolgende suggesties blijven onze inlandse soorten, inclusief fruitbomen volledig buiten beeld. Djutoch! Wel interessant vind ik de suggesties voor bomen in pot. Wou dat ik die twee jaar geleden had gehad, toen ik op zoek was naar een boompje voor op de binnenkoer.

Hoofdstuk 5 (Gras). Er wordt voorzichtig gesuggereerd dat mos in het gazon geen ramp is. Er wordt een lans gebroken voor de mol. Er wordt op gewezen dat niet al het gras kort gemaaid hoeft te zijn. Dat lijkt allemaal voor de hand liggend, maar in een boek dat op een breed publiek mikt zie ik het heel graag staan.

Hoofdstuk 6 (Relax). Mwah. Mij niet helemaal duidelijk welke richting dit (heel korte hoofdstuk) uit gaat, of wat de bedoeling is. Lijkt me een hoog Flairgehalte te hebben, derhalve zeer diagonaal bekeken. Maar wie weet staat er iets zinnig in.

Hoofdstuk 7 (Groensels). De moestuin voor beginners. Van vierkante meter moestuin over teeltplannen tot een volwaardige moestuin. Nogal beknopt en basic, ideaal voor wie misschien overweegt om er mee te beginnen, al zal die ook snel naar meer gespecialiseerde lectuur moeten grijpen vermoed ik. Al staan er ook tips in die ik nog niet kende, zoals ‘de slatruc’ (zie hier onder). Ook in dit hoofdstuk is de aandacht voor ecologisch tuinieren een constante.

Hoofdstuk 8 (snoepen) over bessen en Hoofdstuk 9 (gekruid) over kruiden geven een klassieke opsomming, maar wel met wat ‘nuttige wenken’ zowel qua verzorging als qua gebruik. Ook eens aandachtig lezen, me dunkt.

Hoofdstuk 10 (Water)  op tien bladzijden van minivijver tot zwemvijver behandelen, veel verder dan wat smaakmakers geraak je natuurlijk niet dan.

Hoofdstuk 11 (Mijn groene land) geeft wat suggesties voor te bezoeken tuinen en (vreemd genoeg) ook voor natuuruitstappen. Dat laatste verwacht ik eerlijk gezegd niet in/van een tuinboek.

Besluit? Absoluut positief is de constante aandacht voor de ecologische aanpak van tuinieren, zonder drammerig te worden. Een boek dat zowel basisprincipes uit de doeken doet als bruikbare praktische tips geeft. Een boek dat bruikbaar is voor de beginnende tuinier zowel als de gevorderde. Geschikt voor zowel kleine als grote tuinen, zowel voor wie er veel energie en tijd in wil steken als voor wie het liever wat luier houdt.
De laatste hoofdstukken lijken (lijken zeg ik!) een beetje vlug afgehalspeld en blijven mij net iets te oppervlakkig om echt bruikbaar te zijn. Het laatste hoofdstuk (de uitstapjes) is er zelfs wat met de haren bijgesleurd. Door dit weg te laten zou er ruimte geweest zijn om, verspreid in het boek,  wat door te verwijzen naar gespecialiseerde internetadressen, want dat is iets wat ik toch wel mis. Of wat uitleg over een (hoogstam)boomgaard, ik zeg maar iets. Maar ondanks die klein minpunten is dit boek naar mijn bescheiden mening een aanrader. Voor de prijs (nog geen 20 euro) moet je ‘t alleszins niet laten. Ik heb veel duurder boeken liggen die veel minder bruikbaar bleken te zijn. En ik vermoed van u hetzelfde. :-)

Het is alweer een week geleden dat, bij het al te zwierig oppikken van die grote linkse kuip daar in beeld ( ze was leeg!), het gareel in mijn rug weer van sjoelbak deed. Zomaar! Onaangekondigd! Ligamenten spokten naar links, een tussenwervelschijf wipte naar rechts, twee wervels kwamen ineens een stuk dichter bijeen te zitten dan de bedoeling was. Hetgeen op zich geen onoverkomelijk bezwaar vormt, ware het niet van die ene zenuw die daar nog ergens tussen gesossisseld zit, waar ze au fond niet hoort te zitten. Lumbago, again. De zoveelste op rij. En behalve dat ik mij dan mag laten soigneren door die keischone kinesiste is daar verder niks leuks aan. Ik word dat behoorlijk beu, namelijk, onderhand. Beetje sukkelachtig rondsloffen, plat liggen (want zitten deed/doet te veel zeer daar linksonderaan), niks substantieels kunnen doen terwijl er zo veel te doen valt (kijk maar naar die steentjes die daar liggen te lachen).

Gelukkig zijn daar Dick en James, en meerbepaald hun fijn boek ‘Overleven op je eigen km²’. Al was ik bijna afgeknapt op de titel. Wegens nét iets te post-apocalyptisch naar mijn goesting. Iets te veel ‘hongerwinters overleven-’tisallemaalnietplezant‘ gehalte. Neen, dan is de -oorspronkelijke- Engelse titel ‘ Practical Self Sufficiency‘ een stuk aangenamer, en raker. Want het is een fijn, een warm, een mooi boek. Ideaal om -bij gebrek aan mobiliteit- ideeën op te doen en plannen te smeden voor als die rug zich weer naar het initieel bouwplan voegt. Bijzonder mooie fotografie ook, alleen daarvoor al zou ik het boek aanschaffen. Dik 300 bladzijden vol. Van sokken stoppen over kaas maken tot een waterslagpomp opzetten . Ziet van hier dat het niet allemaal tot in de puntjes uitgelegd kan staan. Maar het is een heel grondige basis om van te vertrekken, en op het interwebs vind je genoeg om verdere vragen opgelost te zien. Goed boek. Echt. En je hebt écht geen vierkante kilometer nodig om er iets uit te halen.

Een Westvlaming die in Singtamangsbèèrgh woont en links legt naar ecologische tuinblogs en naar een hobbybrouwersforum, dat kan niet fout gaan, ik voorspel het u. Aanmoedigen die handel: http://reginaldwarnefordstraat.wordpress.com/!

‘t was eind augustus, toen bovenstaande parelstuifzwammetjes in de tuin opdoken. Gefotografeerd, maar nooit op den blog geraakt, wegens eigenlijk geen goede foto. En vorige week nog, toen ik in de tuin aan het froetelen was: geregeld grote troepen kramsvogels die over kwamen gevlogen (en vinkjes, en kneutjes en meer van dat klein grut). Een piekdag voor de najaarstrek, zo leek het wel. Maar ook hier: op zich niet de moeite om daar een blogpostje aan te wijden. En zo zijn er veel kleine dingen (nog eens een steenuiltje gehoord, een egeltje gezien, de eerste pastinaak geconsumeerd, …) die nooit tot op deze blog geraken.

Maar ziet, facebook to the rescue! Vanaf nu kan ik dat allemaal kwijt op de eigenwijzetuin-pagina op facebook. En als je zelf een facebook-account hebt dan kan je je daar op abonneren zodat al die korte mededelingen netjes tussen al je andere onzin berichten terecht komen. Simple comme bonjour.

Het was een schoon edoch ietwat onregelmatig gebruik om hier af en toe een linkje naar webpagina’s met mooie foto’s te posten. ‘Linkje van de maand’ heette die schone traditie, al ware ‘linkje van de onregelmatige tussentijd’ een iets accuratere omschrijving geweest. Tijd om een en ander aan draadjes weer op te nemen! En wel met een link naar de site van de gebroeders Godfroid, waar vooral de insecten van Boris zwaar de moeite zijn. Gaat dat zien!

Kijk’keer hoe modern wij nu wel zijn, hier in de Eigenwijze tuin. Lid van communities en al. Helemaal web2 en mee met onzen tijd zelfs, naar ‘t schijnt. Mijntuin.org, een soort twitter / facebook- achtig dingk van voor en door tuinliefhebbers. Gratis en voor niks en op ‘t eerste zicht zelfs ecologisch tuinierig van inslag. Zou wel eens tot iets interessants kunnen uitgroeien. Derhalve heb ik mij gelijk aangemeld zie, je kan mij vinden/volgen onder bart@eigenwijzetuin.be. A zo bangelijk hip da’kik ben jong!

Een (heide)libel op de schommel. Meer ga ik niet schrijven, want de juff(e)r(ouw) van Onder de Appelboom heeft een onwaarschijnlijk mooi stukje geschreven dat je zeker moet gaan lezen.

‘t Was dus van Velt-ecotuindagen dit weekend, u had het ongetwijfeld al ergens opgevangen. In het naburige Steenhuize-Wijnhuize stelde Laurence Machiels haar tuin open, met de nodige randanimatie: rondleidingen, terras en proevertjes,  een infostand van VELT en een kruidenwinkeltje van Yo Duizendblad. De moeite om eens langs te gaan dus. Maar vanzelfsprekend wel gewacht tot de drie uur durende malse regenbui achter de rug was, a jaaa!

Bijzonder mooie tuin in elk geval, opgedeeld in een vormelijk deel dicht bij het huis, daarna een stuk(je) gazon met een vierkante waterpartij, aansluitend een (naar mijn maatstaven) behoorlijk grote moestuin en dan geleidelijk via een hooiweide (rechts op de bovenste foto), een stuk prairietuin (links op de bovenste foto) en de paardenweide perfect aansluitend op het landschap. Knap gedaan, die opbouw.

Foto hierboven: Een kijk op een stukje van de formele tuin. Gevarieerd samengesteld met passende verhardingen. Heel mooi, maar geen spek voor mijn bek, want ik vermoed hier toch wel een behoorlijk arbeidsintensieve toestand.

Veel volk ook, wat het niet altijd makkelijk maakte om foto’s te maken waarop je meer van de tuin ziet dan van de mensen die er in rondwandelen.

Ha, hier stond iedereen naar de uitleg van de compostmeesters te luisteren, goed zo! Kon ik toch een fotootje maken zonder volk in beeld! Moestuinperkjes afgeboord met leifruitboompjes notabene. Heel geslaagd.

Hier nog een kijkje van op het grasperkje, over de moestuin naar de achterliggende hooiweide en consoorten. Wat me wel een beetje verwonderde is dat de hooiweide (nochtans rijkelijk voorzien van gestreepte witbol) nog niet gemaaid was. Niet echt strategisch als je op termijn een bloemenweide wilt, maar misschien zo gedaan omwille van de open tuindag (zo’n geschoren stuk staat nu eenmaal behoorlijk mal). De prairietuin stond nog niet in bloei, dus daar was nog niet zo veel te zien. Maar het concept is wel leuk en helemaal niet arbeidsintensief (gewoon 1x per jaar alles maaien). Misschien iets om te overwegen hier met een stukje eigenwijze tuin.

De moeite van een bezoekje waard in elk geval, fijn ook om een aantal oude bekenden tegen het lijf te lopen, en om heel kort ook kennis te maken met Laurence zelf. Wie meer wil weten over de tuin kan overigens terecht op haar eigenste tuinblog.

ps: wie geen lid is van VELT (foei!) maar wel geïnteresseerd is in de zadenlijst kan deze downloaden op de Velt-website.

Maar de zomer inspireert ook een paar mensen tot (her)nieuw(d)e blogavonturen: Andy van de Pontstraat heeft zich voorwaar op de bijen gesmeten. Ikzelf en ongetwijfeld nog wat volk kijken al uit naar de avonturen aldaar. En in het exotische Belsele is boer Thomas van start gegaan met een wildetuinblog. Dus alle leeshongerigen daarheen!