De eigenwijze tuin

Als het spreekwoordelijk kind in de al even spreekwoordelijke spekkenwinkel, zo voelde ik mij deze morgen, helemaal op mijn eentje losgelaten op de tuindagen van Beervelde. Fotomarieke in de rugzak, stapschoenen en paraplu in de aanslag, maar vooral: de portefeuille op zak (cash? check! bankkaart? check! mastercard? check!), al had ik mij op voorhand een ruime limiet toebedeeld; ne mens moet zich nu eenmaal niet laten meeslepen op zo’n evenementen newaar. Want O de verlokkingen! O ál die mooie planten, oo die leuke ornamentjes (hoe cool zijn die chattering birds wel niet jong!  ) oooo dat mooie en ongetwijfeld praktische tuinalaam (ze moesten waarschuwingsborden zetten rond de stand van de Wiltfang, gedimme!). (hier onder -niet- de stand van de Wiltfang, die was zo cool dat ik niet durfde te fotograferen)

Al had ik mij toch wat beter weer gewenst. Het druilen hield maar niet op, en dat maakt er het fotograferen niet makkelijker op. Ook te bedeesd om open en bloot foto’s te maken van zaken die ik schaamteloos zou willen plagiëren terwijl de standhouder er, in zijn dunbevolkte stand, zo’n beetje zielig doorregend op staat te kijken. Dus vooral gestolen met m’n ogen, en aldus inspiratie op gedaan om een en ander zelf in elkaar te flansen (later, als ik eens tijd heb maak ik mij ook zo’n rij keuns gelijk hierboven). Die druilregen maakte het ook niet zo aanlokkelijk om met heelder plantages aangekochte planten rond te zeulen eerlijk gezegd; klammig en koud weetwel. Dus al bij al viel de aankoopdrang wel in toom te houden (en dat niet alleen bij mijzelve, vrees ik voor de standhouders).

Maar helemaal met lege handen zijn we nu ook weer niet naar huis getogen, daar stak onder meer de stand van de nieuwe tuin een stokje voor. Een vers zakje rucola, veldsla (coquille de louviers) en een wintersalade mix. En met het oog op het komend seizoen ook sheepnose paprika, roma- en saint pierre tomaat en witte echinacea-blommen. En daarnaast nog hier en daar wat snuisterijen, maar daar hebt gijlie allemaal geen zakens mee :-)

En we zijn weeral een stapke verder: de wanden staan er, met onderdak. Nu rest alleen nog de afwerking: een deur, luiken aan de ramen, het dak zelf en hier en daar wat kieren en spleten dichten. Nog een dagje werk schat ik, maar au fond is ze speelklaar.
En meer dan een overbelaste knie van ladderke-op-ladderke-af, een bloebleine en hier en daar een bloederige kap in mijn vingers heb ik er niet aan over gehouden. Zelfs niet van mijne ladder getottert of niks. Een waar succes!!

Panoramiekske van het interieur – klik er op voor groter

Als nu de Eigenwijze Tuinier op den zevenden dag volbracht had Zijn werk, dat Hij gemaakt had, heeft Hij gerust op den zevenden dag van al Zijn werk, dat Hij gemaakt had.

Read more »

Die boomhut bouwen, dat moet vooral geen egotrip worden voor vader. Derhalve mag elk gezinslid ten onzent dat wíl helpen, dat ook doen. En zo werden, met wisselende bezetting, in stukken en in brokken, met variabele efficiëntie maar bovenal met veel enthousiasme, samenwerking en plezier, zes putten van een halve meter diep gegraven, tussen de boomwortels in, voor de funderingen. 

Read more »

Een boomhut. Het is een van de vele zaken die hier nog op stapel staan. Ge weet wel, van die zaken die systematisch en-bloc uitgesteld worden*.
Maar hoe meer ik onze notelaar bekijk, hoe meer ik besef dat die gewoon om zo’n constructie vráágt. Dat is daar gewoon de perfecte boom voor, zelfs. Zonder boomhut is die boom niet áf, gelijk.

Read more »

Met tientallen zijn ze, de grasmotjes. Verspreid over de hooiweide fladderen ze weg als je wat te dicht in de buurt komt. Maar vanavond zullen ze een beetje boos op mij zijn denk ik, want ze zullen moeten samenhokken op de nog overblijvende stengels in de periferie van de weide, want hun biotoopje is onder de maaier verdwenen (en ondertussen al twee keer gekeerd). Nu nog hopen dat het voor zondagmiddag niet begint te regenen, tot ik het hooi droog binnen kan halen (u hoort het goed: ik hoop op géén regen, toch gedurende enkele dagen, jaja, ik durf nogal) of al’t werk is voor niks geweest.  Enfin, we zemme zien.

Ik moet -tot mijn schande- bekennen dat het járen geleden is dat ik zelf gehooid had. Maaien en vervolgens alles naar een grote hoop afvoeren om daar te laten weggisten was jarenlang de standard procedure, I’m affraid.

Read more »

Tenminste, dat is wat verondersteld wordt momenteel plaats te vinden in de zestien zeventien eieren die sinds deze morgen in een rechte lijn richting kuiken gezet zijn. Oooooh spannend en al! Kuikentjes! Pluis! Veel!

Read more »

Weetge’t nog, dat ik van prairietuin ging doen? Mijn planning was ondertussen al helemaal rond, zeventig planten uitgekozen, verspreid over een tiental soorten. Schoon volgens de aangeraden verdeling van aspect-, structuur-, begeleid- en pendelplanten zelfs. Beplantingsschemaatje opgesteld en al.

Read more »

Wat een fijne dag, vrijdag. De hele dag ‘in het hout gewerkt’, er zijn weinig dingen die bevredigender zijn voor het hobbyboerke in mij. De twee knotwilgen aan de straatkant dienden verder afgewerkt (er stonden nog wat ‘kapstokken’ op die er af moesten), en daarna moesten met de takkenschaar en handzaag de grote en kleine takken opgekuist geraken.

Read more »