De eigenwijze tuin

In 2009 was wilde peen met stip de meest dominante bloeier in de eigenwijze tuin. Dit jaar haalt geen enkele soort echt de bovenhand. 

Read more »

Du jamais vu, zo’n gigantische hoop kersen als er dit jaar aan de boom hangen.

Read more »

Waarde Kameraden, een oprecht woord van dank om het welwillend en aan gunstige voorwaarden ter beschikking stellen van de gewaardeerde lithosfere grondstoffen,

Read more »

Had ik gezegd dat de margrieten het lieten afweten in onze tuin? Welnu, ik had me aanzienlijk vergist, want ze zijn zelfs van uitbreiderke aan het doen.

Read more »

‘groen in je buurt’ is het thema van de ‘Dag van het Park‘ dit jaar. Tegenwoordig moet ik voor een groene omgeving niet meer zo ver lopen, gezegend als ik ben met een grote wilde tuin. Maar ooit was dat wel anders.

Read more »

Organisatie en vooruitziendheid, het zijn – en dat zal u niet verwonderen- niet bepaald mijn sterkste vakken. Procrastineren daarentegen, dat kan ik als de beste.  In die mate zelfs dat het seizoen mij zou dreigen in te halen, en ik niet meer aan aanplanten zou toekomen. Maar ziet, een moment van helderheid heeft mij, blijk gevend van een zeldzame opeenvolging van coherente planning, toegelaten om mijn extra dag congé te laten samen vallen met een fijn voorjaarsweertje én de nodige voorafgaande regelingen te treffen om mijn plantgoed te kunnen afhalen. Ik ben werkelijk trots op mijzelf.

Derhalve beschikte ik deze morgen, naast tien wilgenpoten, ook over onderstaand gerief:

• Hydrangea serrata ‘bluebird’, een soort voor halfschaduw tot schaduw.
• Kruisbes Ribes uva-crispa ‘Hinnonmaeki Rood’ , een rode stekelbes met ronde vruchten, witziekteresistent en rijp begin juli.
• Vlinderstruik Buddleja davidii ‘Black knight’, ter vervanging van het ter ziele gegane exemplaar.
• Vlinderstruik Buddleja davidii ‘ Lochinck’, omdat ne mens nooit genoeg vlinderstruiken kan hebben.
• IJzerhard, Verbena bonariensis (6 stuks), omdat dat een magnifiek plantje is
• Bruidsluier, Fallopia aubertii (8 m hoog, zon-halfschaduw, bloei 7-9), om dingen te begroeien.
• Peer ‘Williams Bon Chrétien’ leivorm, om tegen dingen op te groeien
• Zwarte aalbes Ribes nigrum, omdat ik het niet kon laten
• wilde kamperfoelie Lonicera periclymenum ‘Belgica’, omdat ik een gigantisch compromis  heb moeten sluiten en omdat ik dat compromis nu keihard aan het oog wil onttrekken. (laters meer daar over)
• Hamamelis intermedia ‘Arnold promise’, omdat Annetanne nu al jaren mijne kop zot maakt met haar mooie foto’s van bloeiende toverhazelaars.
• Perzik ‘Fertile de septembre’, hoogstam, draagt een middelgrote vrucht met rode schil en sappig wit vruchtvlees. Rijp midden september, omdat mijn eigenwijze madam graag perziken eet.

Op de wilgenpoten na zit alles al in de grond, de afwerking is voor morgen. En dan ga ik ook foto’s maken. Van de toverhazelaar. Whiiiiiiii!

De foto dateert van een paar weken geleden, maar ik plaats hem lekker toch, zodat bij deze uw (langzaam recupererende ) indigestie aan sneeuwfoto’s alsnog een extra djoef te verwerken krijgt. Ge zijt met andere woorden weeral gechareld door hier te komen loeren. Hèh.
Onderwerp van deze foto is edoch niet het witte gedoe, maar wel de eigenhandig gevlochten afboording van de moestuin. De vertikale paaltjes zijn stammetjes van gewone es, ongeveer acht centimeter dik en een 70tal centimeter lang, waarvan er dertig in de grond geklopt zijn. De afstand tussen twee paaltjes is 80 centimeter. Daartussen lange (+ 3 meter) wilgentakken gevlochten, allemaal uit 1 stuk. Vrij dikke takken, dat heeft als voordeel dat het tenminste een beetje vooruit gaat bij dat vlechten. En als nadeel dat je daar serieus mag aan wringen om dat gevlochten te krijgen. Maar ‘t staat er, en ‘t is tenminste stevig. De stammetjes es zijn afkomstig van een lange tak van een hakhoutstoof die ik geheel ambachtelijk op tuutjes gezaagd heb, terwijl de wilgentakken van de knotwilgen komen die ik twee jaar geleden aanplantte. Normaal gezien zou ik die wilgen pas volgend jaar geknot hebben, maar nood breekt wet, newaar. Niettemin, op twee jaar tijd waren ze al goed gegroeid: takken tot 4 meter en langer, en aan de basis al behoorlijk dik. Ik heb het geweten met mijn klein handzaagske :-)

Maar hiermee is mijn moestuintje helemaal klaar om weer volgeplant te worden (ik moet aleen nog mijn winterpret, links achteraan op de foto, oogsten). En het goeie nieuws is dat ik zelfs mijn plantgoed al heb ondertussen! Blijkbaar is de mail die de plaatselijke meneer VELT mij toegestuurd had hopeloos verdwaald geraakt op het wereldwijde webs. Maar ziet, ondertussen is’t allemaal terecht gekomen. Jochei!

Kwatongen aarzelden niet om openlijk te twijfelen aan de haalbaarheid van mijn knotplannen. ‘Pfeh!’ en ook wel ‘Mwoehahaaaa’ roep ik dan! Want ziet, wreed lang moet dat allemaal niet duren, zo’n knotwilg knotten. Het meest werk heb ik nog gehad met die valselijke vleesetende bramen die zich daar bovenaan in de knot genesteld hadden en het op mijn teer vel voorzien hadden. En omdat Lokotosh ook een ‘tijdens-fotootje’ aangevraagd had heb ik er ineens maar een soortement filmpje van gemaakt. Makkelijk zat: fotomarieke op tijdinterval (om de dertig seconden fotootje), daarna de hele zwik in Virtualdub geïmporteerd, een riedelke onder gezet, naar avi-formaat geëxporteerd en klaar was’t filmpje. Om het een beetje interwebs-vriendelijker te maken (lees – lichter) daarna nog even met Moviemaker een mpeg-ke van getrokken en dan op Vimeo geladen. Et voila.

En wees gerust, ook die drie laatste sprieten zijn er al lang en breed af. Maar op ‘t eind begon het te regenen en  moest ik bij hoogdringendheid mijn fotomarieken in veiligheid brengen. A jaaa!

Oh, kijk! ‘t heeft gesneeuwd op de wilde peen. En bij uitbreiding op de hele tuin en huis!

Wat zeg ik? We zijn gedikke bijna ingesneeuwd!

Betty kan er niet mee lachen (WTF!! Who took the grass?)

In tegenstelling tot de kinderen, die hadden wel dikke pret. (nota aan de Juffrouw van Onder de Appelboom: wij doen hier niet aan kleintjes :-p  )

En ge hebt daar op allerlei manieren plezier van, van sneeuw. Dat laatste vooral dan in combinatie met onderstaand gerief.

Kortom, we hebben er hier van genoten, van onze eerste vakantiedag. En hopen van u hetzelfde.

De cultus van het lui tuinieren hoeft zich naar mijn bescheiden mening niet enkel in de moestuin te manifesteren. Neen, ook in de nestkastbouw vermoed ik diverse mogelijkheden. Dus toen ik mij na aanschaf van zes flessen edel druivensap eveneens in het bezit van een houten wijnkistje wist, ging ik strategisch te werk om een nestkast in 3 stappen te organiseren. Met een beetje geluk komt er een winterkoningkje of een roodborstje in wonen. (of een merel, of een grauwe vliegenvanger, of een kwikstaart, of  wellicht nog iets helemaal anders (als het een giervalk is trakteer ik!). )

Bon, 3 stappen dus:

1) verwijder (slechts!) de helft van het deksel van de wijnkist.

2) verwijder alle flessen en bijhorende kartonnetjes/moeskes.

3) vijs de wijnkist tegen een muur op een regenvrije plaats (onder een afdak bijvoorbeeld).

Voila,  een nestkast voor half-holenbroeders in drie stappen. Als er volgend jaar iets in komt broeden verneem je er hier alles over.