De eigenwijze tuin

Organisatie en vooruitziendheid, het zijn – en dat zal u niet verwonderen- niet bepaald mijn sterkste vakken. Procrastineren daarentegen, dat kan ik als de beste.  In die mate zelfs dat het seizoen mij zou dreigen in te halen, en ik niet meer aan aanplanten zou toekomen. Maar ziet, een moment van helderheid heeft mij, blijk gevend van een zeldzame opeenvolging van coherente planning, toegelaten om mijn extra dag congé te laten samen vallen met een fijn voorjaarsweertje én de nodige voorafgaande regelingen te treffen om mijn plantgoed te kunnen afhalen. Ik ben werkelijk trots op mijzelf.

Derhalve beschikte ik deze morgen, naast tien wilgenpoten, ook over onderstaand gerief:

• Hydrangea serrata ‘bluebird’, een soort voor halfschaduw tot schaduw.
• Kruisbes Ribes uva-crispa ‘Hinnonmaeki Rood’ , een rode stekelbes met ronde vruchten, witziekteresistent en rijp begin juli.
• Vlinderstruik Buddleja davidii ‘Black knight’, ter vervanging van het ter ziele gegane exemplaar.
• Vlinderstruik Buddleja davidii ‘ Lochinck’, omdat ne mens nooit genoeg vlinderstruiken kan hebben.
• IJzerhard, Verbena bonariensis (6 stuks), omdat dat een magnifiek plantje is
• Bruidsluier, Fallopia aubertii (8 m hoog, zon-halfschaduw, bloei 7-9), om dingen te begroeien.
• Peer ‘Williams Bon Chrétien’ leivorm, om tegen dingen op te groeien
• Zwarte aalbes Ribes nigrum, omdat ik het niet kon laten
• wilde kamperfoelie Lonicera periclymenum ‘Belgica’, omdat ik een gigantisch compromis  heb moeten sluiten en omdat ik dat compromis nu keihard aan het oog wil onttrekken. (laters meer daar over)
• Hamamelis intermedia ‘Arnold promise’, omdat Annetanne nu al jaren mijne kop zot maakt met haar mooie foto’s van bloeiende toverhazelaars.
• Perzik ‘Fertile de septembre’, hoogstam, draagt een middelgrote vrucht met rode schil en sappig wit vruchtvlees. Rijp midden september, omdat mijn eigenwijze madam graag perziken eet.

Op de wilgenpoten na zit alles al in de grond, de afwerking is voor morgen. En dan ga ik ook foto’s maken. Van de toverhazelaar. Whiiiiiiii!

De foto dateert van een paar weken geleden, maar ik plaats hem lekker toch, zodat bij deze uw (langzaam recupererende ) indigestie aan sneeuwfoto’s alsnog een extra djoef te verwerken krijgt. Ge zijt met andere woorden weeral gechareld door hier te komen loeren. Hèh.
Onderwerp van deze foto is edoch niet het witte gedoe, maar wel de eigenhandig gevlochten afboording van de moestuin. De vertikale paaltjes zijn stammetjes van gewone es, ongeveer acht centimeter dik en een 70tal centimeter lang, waarvan er dertig in de grond geklopt zijn. De afstand tussen twee paaltjes is 80 centimeter. Daartussen lange (+ 3 meter) wilgentakken gevlochten, allemaal uit 1 stuk. Vrij dikke takken, dat heeft als voordeel dat het tenminste een beetje vooruit gaat bij dat vlechten. En als nadeel dat je daar serieus mag aan wringen om dat gevlochten te krijgen. Maar ‘t staat er, en ‘t is tenminste stevig. De stammetjes es zijn afkomstig van een lange tak van een hakhoutstoof die ik geheel ambachtelijk op tuutjes gezaagd heb, terwijl de wilgentakken van de knotwilgen komen die ik twee jaar geleden aanplantte. Normaal gezien zou ik die wilgen pas volgend jaar geknot hebben, maar nood breekt wet, newaar. Niettemin, op twee jaar tijd waren ze al goed gegroeid: takken tot 4 meter en langer, en aan de basis al behoorlijk dik. Ik heb het geweten met mijn klein handzaagske :-)

Maar hiermee is mijn moestuintje helemaal klaar om weer volgeplant te worden (ik moet aleen nog mijn winterpret, links achteraan op de foto, oogsten). En het goeie nieuws is dat ik zelfs mijn plantgoed al heb ondertussen! Blijkbaar is de mail die de plaatselijke meneer VELT mij toegestuurd had hopeloos verdwaald geraakt op het wereldwijde webs. Maar ziet, ondertussen is’t allemaal terecht gekomen. Jochei!

Kwatongen aarzelden niet om openlijk te twijfelen aan de haalbaarheid van mijn knotplannen. ‘Pfeh!’ en ook wel ‘Mwoehahaaaa’ roep ik dan! Want ziet, wreed lang moet dat allemaal niet duren, zo’n knotwilg knotten. Het meest werk heb ik nog gehad met die valselijke vleesetende bramen die zich daar bovenaan in de knot genesteld hadden en het op mijn teer vel voorzien hadden. En omdat Lokotosh ook een ‘tijdens-fotootje’ aangevraagd had heb ik er ineens maar een soortement filmpje van gemaakt. Makkelijk zat: fotomarieke op tijdinterval (om de dertig seconden fotootje), daarna de hele zwik in Virtualdub geïmporteerd, een riedelke onder gezet, naar avi-formaat geëxporteerd en klaar was’t filmpje. Om het een beetje interwebs-vriendelijker te maken (lees – lichter) daarna nog even met Moviemaker een mpeg-ke van getrokken en dan op Vimeo geladen. Et voila.

En wees gerust, ook die drie laatste sprieten zijn er al lang en breed af. Maar op ‘t eind begon het te regenen en  moest ik bij hoogdringendheid mijn fotomarieken in veiligheid brengen. A jaaa!

Oh, kijk! ‘t heeft gesneeuwd op de wilde peen. En bij uitbreiding op de hele tuin en huis!

Wat zeg ik? We zijn gedikke bijna ingesneeuwd!

Betty kan er niet mee lachen (WTF!! Who took the grass?)

In tegenstelling tot de kinderen, die hadden wel dikke pret. (nota aan de Juffrouw van Onder de Appelboom: wij doen hier niet aan kleintjes :-p  )

En ge hebt daar op allerlei manieren plezier van, van sneeuw. Dat laatste vooral dan in combinatie met onderstaand gerief.

Kortom, we hebben er hier van genoten, van onze eerste vakantiedag. En hopen van u hetzelfde.

De cultus van het lui tuinieren hoeft zich naar mijn bescheiden mening niet enkel in de moestuin te manifesteren. Neen, ook in de nestkastbouw vermoed ik diverse mogelijkheden. Dus toen ik mij na aanschaf van zes flessen edel druivensap eveneens in het bezit van een houten wijnkistje wist, ging ik strategisch te werk om een nestkast in 3 stappen te organiseren. Met een beetje geluk komt er een winterkoningkje of een roodborstje in wonen. (of een merel, of een grauwe vliegenvanger, of een kwikstaart, of  wellicht nog iets helemaal anders (als het een giervalk is trakteer ik!). )

Bon, 3 stappen dus:

1) verwijder (slechts!) de helft van het deksel van de wijnkist.

2) verwijder alle flessen en bijhorende kartonnetjes/moeskes.

3) vijs de wijnkist tegen een muur op een regenvrije plaats (onder een afdak bijvoorbeeld).

Voila,  een nestkast voor half-holenbroeders in drie stappen. Als er volgend jaar iets in komt broeden verneem je er hier alles over.

Algehele propreteit in den hof, het is bepaald niet mijn sterkste vak. In mijn minimoestuin van 20m² ben ik de voorbeeldigheid zelve (een extra efforke als mijn gevulde maag in het gedrang is wil nog wel lukken), maar op de rest van mijn landerijen heeft de Heilige Kerk van het Lui Tuinieren aan mij een trouw volgeling. Nietsdoen-beheer, het is mijn favoriete natuurbeheertechniek.

Edoch, als het op gevallen okkernotenblaadjes aankomt steekt die latente verkavelingstuintjesvlaming in mij de hardnekkige kop op. Dan wordt ik meegesleept met de schare bladzuigende en bladblazende neuroten die geen okergeel blaadje op hun gemillimeterd gazon kunnen zien liggen. Het is sterker dan mezelf, mea culpa. Het waanidee dat okkernotenblaadjes slecht verteren en het gazon bedekken met een giftig papje waar de juglandine uit drupt om al wat daar onder huist om zeep te helpen zorgt er jaar na jaar voor dat ik naar mijn harkdingk grijp en de duizenden blaadjes op een hoopje veeg en naar de bosrand afvoer. Een paar uur ben ik daar mee bezig, aan een hoogstwaarschijnlijk volkomen overbodig en nutteloos werkje. Want de honderdduizenden bladeren die van de fruitbomen, de wilgen, de essen, de paardekastanje, de haagplanten, de olmen en de meidoorns en weet ik wat nog meer vallen, die blijven dus gewoon liggen. Zonder  dat daar ook maar enig nadelig gevolg uit voortvloeit, voor zover ik kan zien. Maar misschien blijven bij u daar de okkernotenblaadjes wél liggen? En komt daar in de lente een weelderig gazon van onder gepiept? En kan ik mij, geheel gebaseerd op uw eigenste ondervinding, volgend jaar níks van die bladeren aantrekken, wie weet!

Hoe schoon blauw toch, die sleedoornpruimpjes. Voeg daarbij mooie herinneringen aan lang vervlogen weekendjes in de Voerstreek waar menig voerdrupke aan te pas kwam en de recente commentaren op een voorjaarsartikel, en je begrijpt dat de gastronomische snaar in mijzelve danig beroerd raakt.

Voldoende zelfs om de vorig week ingevroren sleedoornbessen weer op te diepen (al te vaak blijven dergelijke dingen jarenlang onverrichter zake in de vriezer zitten om dan uiteindelijk op de composthoop te belanden) en er een geheel eigen interpretatie van de opgetekende recepten op toe te passen.

Meerbepaald heb ik 600 gram versgeplukte sleedoornpruimen gewassen en ingevroren. Een weekje later laten ontdooien, daarna 400 gram kristalsuiker toegevoegd , 1 fles Erisotoff  vodka, 1 overlangs doorgesneden vanillestokje en  1 kaneelstokje. Dat moet nu minstens 3 maand trekken, dus wordt het wachten tot ergens begin oktober om te proeven. Ik ben benieuwd!

Ziet, heer Warre van de biekes en mevrouw van onder de appelboom zijn zo vriendelijk om in de comments op dit bericht interesse te laten blijken voor concrete koterijplannen. Meer hints hebben we niet nodig voor een beetje spielerei met het onvolprezen SketchUp natuurlijk.Whiiiiiiii!

De stal zelf (de rechter drie-vierde van bovenstaande schets, breedte 6 meter, diepte vier meter) komt op een betonplaat te staan. Het afdak (linkse vierde van bovenstaande schets, twee op vier meter) gewoon in het gras. Omdat het terrein lichtjes helt komt er achteraan (hier de verhoogde witte achterrand) een gemetseld muurtje van 40 cm hoog. Zo blijft de houten bekleding droog. De vertikale draagbalken zijn allemaal 9×9cm. De vijf dragende dakbalken 9×21cm en daarop nog om de 60 cm latten van 2×10cm. Rondom de stal komen tandgroef planken van 2,8 dik en op het dak houten platen tegen de condensatie en daarboven metalen golfplaten. Nu ben ik geen architect, maar ik denk dat het geheel toch stevig genoeg zal zijn om te blijven staan. Moest ge daar gefundeerde twijfels aan hebben, aarzel vooral niet om ze te ventilleren!

En ook over de inrichting van het kippenhok heb ik al wat nagedacht. (op het filmpje hieronder is de voorwand weggelaten en voor ‘t gemak ook de rest van de stal)  Betonvloer om makkelijk schoon te maken, een slaaprek waarvan de poten in olie staan zodat parasieten niet op de slaapstokken geraken, en legbakken die langs achter geopend kunnen worden om de eitjes te rapen. ‘t Ga schoon zijn peisk!

Het is niet de eerste, en het zal wellicht niet de laatste keer zijn dat er serieus aan het ‘ontwerp’ van onze tuin gemorreld wordt. ‘Ontwerp’ staat hier bewust tussen haakjes, want onze tuin is een beetje organisch gegroeid naarmate tijd en (vooral) inzicht beschikbaar werden. Vooral dat inzicht kan nog serieus groeien, dus er komen ongetwijfeld nog veranderingen.
Soit, twaalf jaar geleden was de volledige tuin nog het speelterrein van drie koebeesten. Tot na de verbouwing van ons huis (tot ergens in 2004) is dat grotendeels zo gebleven, behalve dat de koeien vervangen werden door schapen, en dat de machinerie die voor de verbouwingen ingeschakeld werd er ook een behoorlijk zootje van gemaakt had. Maar dat verhaal kon je hier al lezen. In de loop van de laatste vijf jaar is het ‘echte’ tuin gedeelte van mijn eigenwijs lapje grond stelselmatig gegroeid, tot grote consternatie van de schapen die zich verbannen zagen naar een steeds kleiner stuk graasweide. Ten minste, als ze geluk hadden, want minder eten betekent ook minder beesten van doen, dus waren er ook een paar die van de grote merguezetruc mochten doen.
Anyweejz, de situatie is tegenwoordig iets als op dit plannetje .

zicht op de toekomstige kippenren vanop de schapenweide

Alreedsch schone ende aengenaem, maar nog niet gelijk ik het zou willen. Vooral dan voor het dierendingk. Want die kippen, die zitten daar nogal kouwelijk op het noorden gericht en met een oud kippenhok opgezadeld waar de ratten vrijelijk in en uit graven. En die schapen, die hebben weinig schuilmogelijkheid en moeten voor de toegang tot de (oude, vochtige) stal een vrij steil hellingkje af. Bovendien neemt de gestaag groeiende afdeling ‘rollend materieel’ van onze kroost (fietsjes, go-cart, traktordingen, steps, bolderkarren en kruiwagens, ge kunt het zo zot niet bepeinzen of ze hebben het) een steeds grotere hap uit mijn garage en aanverwante koterijen.

de toekomstige kippenren, gezien van op de plaats waar het nieuw kippenhok moet komen

Tijd voor een nieuw kot dus! En bij deze heb ik de eer en het genoegen het definitief plan daarvan op u los te laten. (klik op het plannetje helemaal rechtsboven in dit bericht voor de inplanting). In de nieuwe situatie komt het kippenhok wat meer in de zon te liggen. Bovendien krijgen de kippen een veel grotere uitloop, die opdeelbaar zal zijn in verschillende percelen om het gras te laten herstellen indien nodig. De buitenren van de kippen grenst ook aan de groententuin, handig om ze in de winter daar wat in te laten scharrelen. De binnenindeling heb ik ook zo ongeveer in gedachten (zie hier onder): het kippenhok zal 2×1 meter groot worden, ruim genoeg voor drie hennen en een haan. Met afsluitbaar kippenluik én betonnen vloer, en slaapstokken die makkelijk schoongemaakt kunnen worden. De schapen krijgen een vlottere toegang tot de stal, een buitenafdak en mooi ruime lammerboxen die aan beide kanten open kunnen.  De indeling van de stal laat mij toe om elke lammerbox te bereiken zonder dat ik voorbij De Witte van Moerkerke moet, en ik hou mijn voeten proper als ik ze voer of water breng. Ook het hooi en het stro zal droog in de nieuwe stal kunnen. Luxe à gogo, kortom. Ik kon me dan ook niet inhouden en heb de voorbije weken, tussen het plopsalaeftelingadisiogebeuren in, de kastanjehouten afsluiting alvast haar nieuwe plaats gegeven. Nu nog de stal zien te regelen.  En de schapen… tja, die moeten het weer met enige vierkante meters minder stellen… Wordt ongetwijfeld vervolgd!

voor:

tijdens:

na:

Zo ergens in de zijmarge van communiefeest en bourgondisch wandelweekend in de Hoge Venen ben ik er warempel  zelfs in geslaagd om het grootste deel van de hooiweide te maaien en af te voeren. Nog een vijftigtal vierkante meter en we spreken er niet meer over. Dat mag wel geen weken meer duren, want dan doet de gestreepte witbol weer zijn ding en dat is nu echt de bedoeling niet. Net als de voorbije jaren valt de eerste maaibeurt dus tussen half mei en begin juni, en dat is goed want op die manier wordt er stilaan een stabiele plantenpopulatie opgebouwd. Nu wachten tot alles (en dan vooral de wilde peen, het knoopkruid, de rolklaver en de ereprijsjes, de agrimonie en de bevernel) weer aan het groeien en bloeien slaan. Want voor het eerst heb ik geen kernen van bijna bloeiende kruiden laten staan en heb ik alles afgemaaid. Normaal gezien zou dat geen probleem mogen opleveren voor een weelderige zomerbloei. Ik ben benieuwd…