Als het spreekwoordelijk kind in de al even spreekwoordelijke spekkenwinkel, zo voelde ik mij deze morgen, helemaal op mijn eentje losgelaten op de tuindagen van Beervelde. Fotomarieke in de rugzak, stapschoenen en paraplu in de aanslag, maar vooral: de portefeuille op zak (cash? check! bankkaart? check! mastercard? check!), al had ik mij op voorhand een ruime limiet toebedeeld; ne mens moet zich nu eenmaal niet laten meeslepen op zo’n evenementen newaar. Want O de verlokkingen! O ál die mooie planten, oo die leuke ornamentjes (hoe cool zijn die chattering birds wel niet jong!  ) oooo dat mooie en ongetwijfeld praktische tuinalaam (ze moesten waarschuwingsborden zetten rond de stand van de Wiltfang, gedimme!). (hier onder -niet- de stand van de Wiltfang, die was zo cool dat ik niet durfde te fotograferen)

Al had ik mij toch wat beter weer gewenst. Het druilen hield maar niet op, en dat maakt er het fotograferen niet makkelijker op. Ook te bedeesd om open en bloot foto’s te maken van zaken die ik schaamteloos zou willen plagiëren terwijl de standhouder er, in zijn dunbevolkte stand, zo’n beetje zielig doorregend op staat te kijken. Dus vooral gestolen met m’n ogen, en aldus inspiratie op gedaan om een en ander zelf in elkaar te flansen (later, als ik eens tijd heb maak ik mij ook zo’n rij keuns gelijk hierboven). Die druilregen maakte het ook niet zo aanlokkelijk om met heelder plantages aangekochte planten rond te zeulen eerlijk gezegd; klammig en koud weetwel. Dus al bij al viel de aankoopdrang wel in toom te houden (en dat niet alleen bij mijzelve, vrees ik voor de standhouders).

Maar helemaal met lege handen zijn we nu ook weer niet naar huis getogen, daar stak onder meer de stand van de nieuwe tuin een stokje voor. Een vers zakje rucola, veldsla (coquille de louviers) en een wintersalade mix. En met het oog op het komend seizoen ook sheepnose paprika, roma- en saint pierre tomaat en witte echinacea-blommen. En daarnaast nog hier en daar wat snuisterijen, maar daar hebt gijlie allemaal geen zakens mee :-)

En we zijn weeral een stapke verder: de wanden staan er, met onderdak. Nu rest alleen nog de afwerking: een deur, luiken aan de ramen, het dak zelf en hier en daar wat kieren en spleten dichten. Nog een dagje werk schat ik, maar au fond is ze speelklaar.
En meer dan een overbelaste knie van ladderke-op-ladderke-af, een bloebleine en hier en daar een bloederige kap in mijn vingers heb ik er niet aan over gehouden. Zelfs niet van mijne ladder getottert of niks. Een waar succes!!

Panoramiekske van het interieur – klik er op voor groter

Als nu de Eigenwijze Tuinier op den zevenden dag volbracht had Zijn werk, dat Hij gemaakt had, heeft Hij gerust op den zevenden dag van al Zijn werk, dat Hij gemaakt had.

Om maar te zeggen dat het recht staat. Waterpas en al. Niet in een scheef kringetje zoals bepaalde onverlaten durven te insinueren. Volgend stadium: de hut zelf!

Die boomhut bouwen, dat moet vooral geen egotrip worden voor vader. Derhalve mag elk gezinslid ten onzent dat wíl helpen, dat ook doen. En zo werden, met wisselende bezetting, in stukken en in brokken, met variabele efficiëntie maar bovenal met veel enthousiasme, samenwerking en plezier, zes putten van een halve meter diep gegraven, tussen de boomwortels in, voor de funderingen.  Dat heeft niet eens lang moeten duren, zelfs. En dat laat bovendien veel goeds verhopen voor het vervolg van het boomhutproject. En al zullen kinderpsychologen dat ongetwijfeld ook bijzonder positief vinden, zo’n quality-time-gezever, wij in het eigenwijs gezin doen aan al die moderniteiten niet mee; wij komen gewoon -meestal- goed overeen.

De funderingen zelf zijn zes gaten van ongeveer twintig centimeter diameter, 50 centimeter diep. Volgestort met beton (1 deel cement, 1,5 delen zand, 3 delen karellekes en nog een geut water) met daarin een inox paalhouder.
Ziet van hier dat ook beton draaien dikke pret was! Met steentjes en zand kliederen! En nog water mogen bijgooien ook!! Een hardnekkige regenvlaag zorgde er helaas toch algauw voor dat die betontoestand een eenmanszaak werd. Soit, beetje laten uitharden, en op naar de volgende stap!

Een boomhut. Het is een van de vele zaken die hier nog op stapel staan. Ge weet wel, van die zaken die systematisch en-bloc uitgesteld worden*.
Maar hoe meer ik onze notelaar bekijk, hoe meer ik besef dat die gewoon om zo’n constructie vráágt. Dat is daar gewoon de perfecte boom voor, zelfs. Zonder boomhut is die boom niet áf, gelijk.

Bovendien heb ik ooit op een onbewaakt moment (ik heb zo van die momenten) aan de kroost beloofd om een boomhut ineen te flansen, en dat gebeurt tenslotte ook best voor ze 18 zijn. Dus (vader doet er -zinsverbijsteringsgewijs- nog een schep bovenop) heb ik nu zelfs beloofd om dat in de loop van augustus tot een goed einde te brengen. Met bouwverlof, leveringstermijnen en andere randanimatie in het achterhoofd is het bijgevolg Hoog Tijd voor Het Plan.

Alvorens  tot een plan te komen dient evenwel de eerste knoop in de boomhuttenmakerswereld doorgehakt te worden: die van de bevestiging van de boomhut. Staat die op zichzelf, strikt genomen los van de boom? Of wordt ze volledig aan de boom zelf op gehangen? Op zich voel ik meer voor de tweede optie, alles los van de grond, ‘t voelt gelijk echter aan, weetwel. Maar omdat deze boomhut in een nog niet volgroeide notelaar komt, en notelaars bovendien nogal gevoelig zijn voor kwetsuren, toch maar geen risico nemen en de boomhut stevig in de grond verankeren met een paar fikse palen.
Stabiliteit en de hoogte van de eerste vertakkingen in de notelaar in acht genomen lijkt een basishoogte van 2,4m voor het platform me wel in orde. Lager en de boomhut zal niet echt ‘in’ de boom zitten, hoger en het wordt misschien wat te riskant. De constructie mag ook niet gewoon naast de boom staan, maar moet er in verwerkt zitten. Dus geen gewoon vierkant platform, maar iets L-vormigs. Enig gesketchup geeft u wellicht een beter idee van wat het ongeveer moet worden:

boomhutplan op Vimeo.

Met dat basisidee was het dan zoeken naar de meest geschikte plaats in de boom, liefst boven een vrij vlak stuk (uit gemakzucht consideratie met mezelf), en op een plaats waar geen zware takken in de weg zitten (uit consideratie met de boom). Op de foto is dat rechts achteraan.

*: Vreest niet, hier en daar is vooruitgang. Af en toe wordt voorwaar zelfs iets afgewerkt!

Met tientallen zijn ze, de grasmotjes. Verspreid over de hooiweide fladderen ze weg als je wat te dicht in de buurt komt. Maar vanavond zullen ze een beetje boos op mij zijn denk ik, want ze zullen moeten samenhokken op de nog overblijvende stengels in de periferie van de weide, want hun biotoopje is onder de maaier verdwenen (en ondertussen al twee keer gekeerd). Nu nog hopen dat het voor zondagmiddag niet begint te regenen, tot ik het hooi droog binnen kan halen (u hoort het goed: ik hoop op géén regen, toch gedurende enkele dagen, jaja, ik durf nogal) of al’t werk is voor niks geweest.  Enfin, we zemme zien.

Ik moet -tot mijn schande- bekennen dat het járen geleden is dat ik zelf gehooid had. Maaien en vervolgens alles naar een grote hoop afvoeren om daar te laten weggisten was jarenlang de standard procedure, I’m affraid. De moderne tijd en het bijhorend gejaagd leven, weetwel. Maar nu ik -verstand komt met de jaren- over wat meer tijd beschik, is het er weer van gekomen (halftime heerst!). Ambachtelijk met de bromvlieg maaien, vervolgens twee keer per dag keren, ‘s avonds op hoopjes om het ‘s morgensvroeg weer uit te spreiden en dan maandagavond de voldoening om het poeierdroog met de hooivork op de hooizolder te kunnen steken. Het hobbyboerken in mij beleefde hoogdagen, dat spreekt. En deze winter kunnen de schaapjes het dan wegmalen.

Niet machinaal geperst, dus het ligt er bij als een zalig zacht (maar jeukend) bedje van een achttal kubieke meter, smekend om wulpse deernes die er in komen rollebollen. Waar zijn ze als ge ze nodig hebt!?!

Wat er nu ligt is enkel de opbrengst van het ‘onderste deel’ van de tuin. Boven op de helling staat nog eens zo veel gras-bloemen mengsel te wachten om dezelfde procedure te ondergaan. Als het een beetje mee zit is dat voor begin juni, mits het regenseizoen dan niet begint… (maar de vier liter/m² van vandaag waren welkom, zeer welkom, mij hoor je niet klagen)

Zestien eieren? Hoezo zestien eieren? Waar haalt hij nu ineens zestien eieren tevoorschijn? Ik dacht dat zijn Brahma-hen met moeite een ei uit haar gat geperst wist te krijgen? En wat bazelt hij daar over ‘in een rechte lijn richting kuiken gezet’? Gaat hij ze zelf uitbroeden miskiens?

Welnu: Shiva is wel degelijk op kruissnelheid gekomen wat eitjes leggen betreft: elke dag eentje, properkes gelegd in de hoek van het kippenhok waar dat vooral helemaal de bedoeling niét was: zo ver mogelijk van de deur af. Derhalve moet ik dagelijks mijn persoonlijk welzijn blootstellen aan mogelijke charges van Brahma, met voorsprong de meest woeste haan die hier ooit gehuisd heeft. Maar ne mens moet er iets voor over hebben natuurlijk, voor een vers gelegd eitje. Zo’n dagelijks ei is evenwel net iets meer dan wat wij gemiddeld op doen aan eieren, jammer dus dat ze nog totaal niet de neiging heeft om te broeden. En zo rijpte het plan om (ook door de blijde tijdingen op doe het beter zelf) een klein broedmachientje aan te schaffen. Dan kunt ge eieren veranderen in kippen en kip eten in plaats van ei! Véél lekkerder! Niet te lang getreuzeld en op het interwebs een Cleo motorbroeder besteld, basic maar volgens de bevoegde doe het zelver doet het wat het verondersteld wordt te doen: eitjes omtoveren tot kuikens. Meer moet dat niet zijn.

Let wel, ‘ the machine has good reputation from the peasants in the rural area of eastern European countries‘ zo valt bovendien te lezen in de -in aandoenlijk Engels opgestelde- handleiding bij het apparaat. En als ze er in the rural area of eastern European countries content van zijn, wie zou ik dan zijn om dat niet te zijn!?
Ondertussen werden de verzamelde eitjes netjes bij ongeveer 10°C bewaard, en dagelijks twee keer gedraaid. Gezien de beperkte houdbaarheid van broedeieren mikte ik op tien stuks, om dan de boel in gang te steken. Maar ziet, kwam ik zondag toch wel Bob Restiaan niet tegen zeker, toevallig in gezelschap van 11 kakelverse broedeieren van Zilverbrakels. Voila, had ik ineens zestien broedeieren en kon zondagavond gelijk het machien in gang om er deze morgen de eitjes voorzichtig in te leggen (en om drie uur deze namiddag nog rap het versgelegd exemplaar van vandaag er bij :-) ).

Vandaag en morgen mag ik de eitjes nog niet draaien, maar vanaf dan is het twee keer per dag, tot dag 18. Vanaf dan is het nagelbijtend afwachten of we tot ‘little poultry‘ geraakt zijn, combining with usual cultivation habit en al! Azo wijs maat!

Weetge’t nog, dat ik van prairietuin ging doen? Mijn planning was ondertussen al helemaal rond, zeventig planten uitgekozen, verspreid over een tiental soorten. Schoon volgens de aangeraden verdeling van aspect-, structuur-, begeleid- en pendelplanten zelfs. Beplantingsschemaatje opgesteld en al. Ik had zelfs al de openingsuren van de gespecialiseerde kweker en de aangewezen route van googlemaps opgezocht. Ik zou er deze morgen om gaan. Maar toch bleef er die twijfel… Zou ik het wel doen? Zou het wel passen in het geheel, zo’n prairietuin? Misschien wel, maar dan wellicht beter minder ver van ons huis af in plaats van midden in de boomgaard waar het nu voorzien was? Of juist nog een stuk verder af, in de buurt van het bos? Nog te veel vragen en twijfels eigenlijk. Dus bij nader inzien: voorlopig (?) toch maar geen eigenwijze prairietuin.

Maar daar stond ik dan maar schoon met mijn vrijgemaakte strook tuin, klaar om een heuse prairie te worden. Het ideaal alternatief was echter gauw gevonden: de bloemenweide-zaden die de provincie West-Vlaanderen ijverig rondstrooit (drie keer twee pakjes heb ik ondertussen al ontvangen, i kid you not! Ik overweeg ondertussen bijna om klacht in te dienen wegens stalking :-) ) Dus als’t een beetje mee zit, dan kan ik deze zomer genieten van de weelderige bloei van gewone klaproos, korenbloem, hopklaver, citroengele honingklaver, witte honingklaver, gewoon biggenkruid, gewone margriet, muskuskaasjeskruid, gewone rolklaver, vogelwikke, beemdooievaarsbek, boerenwormkruid, smeerwortel, groot streepzaad, knoopkruid en duizendblad. Da ga schoon zijn, en da ga beter passen daar peis’k.

Ter uwer info (en voor het geval ik het volgend jaar van doen heb) toch nog even op een rijtje wat ik van plan was (met nadruk op was): Structuurplanten:  Vernonia crinita mammuth (ijzerkruid) 3 stuks; Aspectplanten (30 in totaal): Echinacea pallida (7), Echinacea purpurea (15),  Liatris spicata (knopige slangenwortel, 6), Monarda scorpion (2); Begeleidplanten (ook 30): Agastache foeniculum (15), Achillea millefolium (duizendblad, 10), Trifolium ochroleucon (5); Pendelplanten (7 stuks): Verbena bonariensis (4), Knautia arvensis (beemdkroon, 3).

Wat een fijne dag, vrijdag. De hele dag ‘in het hout gewerkt’, er zijn weinig dingen die bevredigender zijn voor het hobbyboerke in mij. De twee knotwilgen aan de straatkant dienden verder afgewerkt (er stonden nog wat ‘kapstokken’ op die er af moesten), en daarna moesten met de takkenschaar en handzaag de grote en kleine takken opgekuist geraken. Met het geroffel van de grote bonte specht op de achtergrond voelde ik mij bijwijlen een ware boskanter. Ne mens zou bijna vergeten dat hij gewoon in z’n tuin bezig is.

Verbazingwekkend bovendien hoeveel hout er van zo’n knotboom af komt (wat je op de foto hierboven ziet is maar een fractie). Van op de grond lijkt dat allemaal best mee te vallen, maar van zodra je in die knot zit en de takken van dichtbij ziet blijken het toch weer ferme knapen te zijn. En wégen dat dat doet! Al waar ik met mijn takkenschaar niet door raakte (ik heb nogal een stevige takkenschaar die redelijk wat aan kan) viel onder de noemer brandhout, de rest kon dienen om de takkenril aan te vullen. Goed voor uren pret en verzet.  Tegen dat alle brandhout tot op de binnenkoer gesleurd had, was de zon al lang en breed onder. A day well spent, zeggen we dan.

Maar nu ligt er een vrij gigantische hoop op de binnenkoer die nog in stoofklare mootjes moet gezaagd raken. Een ideaal werkje voor een zondagnamiddag, ware het niet dat de zondagsrust van de buren toch enigszins moet ontzien worden. Én dat er – zo beweert althans de eigenwijze madam- bij dat parket van twee weken geleden blijkbaar ook nog plinten geplaatst moesten worden. Mohow zeg! Zo kan ik bezig blijven hé!