Bovenaan ziet het er zo uit:

Een ruimte van ruim 2×2 meter, plaats zat om al het hooi dat ik kan produceren te stapelen. En nu maar duimen voor een droge tweede helft van de week!

Jazeker! Een automaat die geheel uit zichzelf het kotteke dicht doet als het donker is, en weer opent als het licht wordt. En dat is een gemak! Want niet alleen ontbreekt het mij bijwijlen aan veel enthousiasme om mij vanuit mijn avondlijke zetel richting kippenhok te slepen om aldaar het luikje dicht te maken (plichtbewust doe ik het toch),  het durft eveneens wel eens voor te vallen dat het gevogelte in het weekend enig geduld dient op te brengen alvorens van de frisse buitenlucht te kunnen genieten; ge kunt niet geloven hoe beu het is om speciaal uit uw bed te moeten kruipen omwille van dat pluimvee, maar ik, goede ziel, ik doe dat.
Maar vooral: heel occasioneel valt het voor dat het Eigenwijs Gezin zich groepsgewijs op verplaatsing begeeft voor een weekend of langer. En dan is er niemand om dat luikje toe te doen, hetgeen de lokale vos bijzonder gauw in de smiezen heeft.

Na het recentste drama (Winter werd het slachtoffer van een weekendje Vennenbos dit voorjaar) heb ik dan maar ineens de knoop doorgehakt en het (best wel prijzig) gerief besteld.

Montage was een makkie. De Brahma daar rechts onder was in elk geval niet onder de indruk en liet er zelfs haar eierleg niet voor.

Plankje (van minstens 200 gram en maximum 5 kilogram) tussen 2 geleiders (hier 2 alu-profieltjes) monteren, motortje er boven schroeven (werkt op batterijen) en met het plankje verbinden, de lichtsensor inpluggen en via een gaatje in de wand naar buiten geleiden en klaar is kees. Naargelang je kippen vroege of late slapers zijn kan je het openen en sluiten bovendien wat bijregelen. Maar kijk, het is nu net tien uur geweest, nét donker geworden, en de luikjes zijn zopas helemaal vanzelf naar beneden gegleden. Kipjes veilig voor de nacht, kindjes gerust in hun bedje.

En zo was het ook met het konijnenhok gegaan: een knaagdierkotje-van-de-lidl met daaraan een zelfgemaakt renneke gebreid, waarbij  het vooral snel, goedkoop en makkelijk moest gaan. U begrijpt dat de esthetiek enigszins in de verdrukking kwam. Bovendien moeilijk te verplaatsen, wat gezien de vraatzucht en keutelpotentie van een konijn bepaald niet handzaam is. Bovendien niet Dorothea-de-Derde-proof, het beest pleegt immers al eens de vrijheid te kiezen. Hoog tijd dus voor een nieuw kot voor keun! Inspiratie genoeg op Pinterest!

Wat heb je nodig (voor een hok van 1,5 op 1 meter):

- schrootjes, zo’n 3m²

- houten latten (2x3x240cm): 12 stuks

- schroeven van zo’n 4cm lang

- nagels van zo’n 2 cm lang

- nietjes

- 5 scharnieren

- 3 grendeltjes

- een wiel

- verf

- een hoop alaam: zaag (een goeie), boormachine, vijsmachine, nietmachine, meetgerief, potlood, schuurpapier, houtvijl, …

Stap 1: latjes zagen. Verzaag de latten in volgende maten: (zaag eerst de langste stukken, en probeer telkens je overschotten te gebruiken vooraleer een nieuwe lat aan te spreken, dan kom je toe)

- 2x 180cm voor de draaglatten

- 3x 150cm voor de bodem en nok

- 9x 100cm,  zes daarvan verzaag je op 30°, voor de opstaande kanten, drie mogen gewoon recht verzaagd worden (zie bij de foto’s hieronder als dit je niet helemaal duidelijk is).

-3x 2cm, voor de assemblage van de nok

- de rest van je latjes verzaag je pas na de assemblage van de basisstructuur, je meet telkens wat je nodig hebt en haalt dat bij voorkeur uit de overschotten van eerder verzaagwerk.

Stap 2: bodem ineenschroeven (altijd voorboren, anders veel kans op splijten): twee latten van 150, twee (op 90° verzaagde) van 100. Rechthoek maken. Makkie.

Stap 3: frezen. In de zes opstaande kanten frees je op 50 cm hoogte telkens een centimeter diep uit, dit over twee centimeter breed. Kijk gewoon naar het prentje hier onder, dan wordt het duidelijk.

Omdat ik zelf niet over een goede freesmachine beschik heb ik gefoefeld met mijn (wel goede) zaagmachine: de zes latten samen gebonden, het zaagblad van de tafelzaag op de goede diepte ingesteld en dan de gewenste breedte in een tiental keer uitgezaag/uitgefreesd.

Ook de twee latten van 180cm moeten gefreesd worden, en wel drie keer: op 15cm van elk uiteinde, en nog eens op 65 cm van één van de kanten (zie foto hieronder).

stap 4: opstaande wanden monteren: schroef de latjes 2 aan 2 aan elkaar vast, met telkens een stukje van 2cm tussen elk koppel.

stap 5 :basisstructuur assembleren.
Eerst de draaglatten verbinden met de opstaande wanden, telkens de gefreesde inkepingen in elkaar laten passen. Een beetje houtlijm kan nooit kwaad.

Dit schroef je vervolgens vast op de eerder gemaakte bodem. Meet na om zeker te zijn dat de opstaande wanden recht staan (afstand tussen de latten bovenaan = afstand tussen de latten onderaan).

Nu pas schroef je de nok (de derde lat van 150cm) vast: die past (als je goed gemeten en gezaagd hebt) perfect bovenin.

stap 6: bodem van het nachthok : de laatste lat van 100 cm schroef je vast ter hoogte van de middelste opstaande wanden, zodat je drie driehoeken bekomt. Verbind de twee dichts bijeen staande bodemlatten met twee dwarsverbindigen (meet na voor de precieze afstand).

stap 6: kotteke maken!
Nagel schrootjes vast om de bodem van het nachthok te maken.

Vervolgens zorg je voor de steunlatten van een schuin aflopend dak en voor een middenwand-met-deurtje.

Beklop de hele hoop op de gewenste locaties met schrootjes. Enige scharnieren zorgen er voor dat het nachthok kan geopend worden om ten gepasten tijde schoongemaakt te worden.

Stap 7 : luikje om keun te pakken.
Het nachthok kan wel open, maar zult altijd zien dat dat beest zich helemaal aan de andere kant van het hok ophoudt als er geknuffeld dient te worden. Dus één van de wanden moet ook open kunnen. Meet op hoe groot het luik moet zijn, laat een centimeter marge zodat het makkelijk open en dicht kan. Schroef ineen en maak vast met drie scharnieren.

stap 8: geef een kleurke!

Omdat onbehandeld hout algauw aangetast wordt is het aangewezen om een en ander in een (milieuvriendelijk) kleurtje te zetten. Ga bij je lokale verfboer te rade welke diervriendelijke verven hij in huis heeft voor buitengebruik. Als je konijn heftige knaagneigingen vertoont (don’t they all), dan moet je op strategische plaatsen na het verven ook wat kippengaas aanbrengen. Dat knabbelt niet zo makkelijk. Ons keun is een immens lui en mak keun dat niet knaagt. Dus  hier (voorlopig) niet vandoen.

Bemerk ook het wiel vooraan gemonteerd. Daarmee kan je kruiwagengewijs het konijnenhok verplaatsen, hoef je niet eens met twee te zijn!.

Rest nog de boel af te gazen (vastnieten is makkelijkst), grendeltjes te voorzien waar de luikjes open/dicht moeten en klaar is kot! Het konijn zelf could not care less, maar de jeugdige eigenares is in de wolken, en meer moet dat vanzelfsprekend niet zijn.

Als het spreekwoordelijk kind in de al even spreekwoordelijke spekkenwinkel, zo voelde ik mij deze morgen, helemaal op mijn eentje losgelaten op de tuindagen van Beervelde. Fotomarieke in de rugzak, stapschoenen en paraplu in de aanslag, maar vooral: de portefeuille op zak (cash? check! bankkaart? check! mastercard? check!), al had ik mij op voorhand een ruime limiet toebedeeld; ne mens moet zich nu eenmaal niet laten meeslepen op zo’n evenementen newaar. Want O de verlokkingen! O ál die mooie planten, oo die leuke ornamentjes (hoe cool zijn die chattering birds wel niet jong!  ) oooo dat mooie en ongetwijfeld praktische tuinalaam (ze moesten waarschuwingsborden zetten rond de stand van de Wiltfang, gedimme!). (hier onder -niet- de stand van de Wiltfang, die was zo cool dat ik niet durfde te fotograferen)

Al had ik mij toch wat beter weer gewenst. Het druilen hield maar niet op, en dat maakt er het fotograferen niet makkelijker op. Ook te bedeesd om open en bloot foto’s te maken van zaken die ik schaamteloos zou willen plagiëren terwijl de standhouder er, in zijn dunbevolkte stand, zo’n beetje zielig doorregend op staat te kijken. Dus vooral gestolen met m’n ogen, en aldus inspiratie op gedaan om een en ander zelf in elkaar te flansen (later, als ik eens tijd heb maak ik mij ook zo’n rij keuns gelijk hierboven). Die druilregen maakte het ook niet zo aanlokkelijk om met heelder plantages aangekochte planten rond te zeulen eerlijk gezegd; klammig en koud weetwel. Dus al bij al viel de aankoopdrang wel in toom te houden (en dat niet alleen bij mijzelve, vrees ik voor de standhouders).

Maar helemaal met lege handen zijn we nu ook weer niet naar huis getogen, daar stak onder meer de stand van de nieuwe tuin een stokje voor. Een vers zakje rucola, veldsla (coquille de louviers) en een wintersalade mix. En met het oog op het komend seizoen ook sheepnose paprika, roma- en saint pierre tomaat en witte echinacea-blommen. En daarnaast nog hier en daar wat snuisterijen, maar daar hebt gijlie allemaal geen zakens mee :-)

En we zijn weeral een stapke verder: de wanden staan er, met onderdak. Nu rest alleen nog de afwerking: een deur, luiken aan de ramen, het dak zelf en hier en daar wat kieren en spleten dichten. Nog een dagje werk schat ik, maar au fond is ze speelklaar.
En meer dan een overbelaste knie van ladderke-op-ladderke-af, een bloebleine en hier en daar een bloederige kap in mijn vingers heb ik er niet aan over gehouden. Zelfs niet van mijne ladder getottert of niks. Een waar succes!!

Panoramiekske van het interieur – klik er op voor groter

Als nu de Eigenwijze Tuinier op den zevenden dag volbracht had Zijn werk, dat Hij gemaakt had, heeft Hij gerust op den zevenden dag van al Zijn werk, dat Hij gemaakt had.

Om maar te zeggen dat het recht staat. Waterpas en al. Niet in een scheef kringetje zoals bepaalde onverlaten durven te insinueren. Volgend stadium: de hut zelf!

Die boomhut bouwen, dat moet vooral geen egotrip worden voor vader. Derhalve mag elk gezinslid ten onzent dat wíl helpen, dat ook doen. En zo werden, met wisselende bezetting, in stukken en in brokken, met variabele efficiëntie maar bovenal met veel enthousiasme, samenwerking en plezier, zes putten van een halve meter diep gegraven, tussen de boomwortels in, voor de funderingen.  Dat heeft niet eens lang moeten duren, zelfs. En dat laat bovendien veel goeds verhopen voor het vervolg van het boomhutproject. En al zullen kinderpsychologen dat ongetwijfeld ook bijzonder positief vinden, zo’n quality-time-gezever, wij in het eigenwijs gezin doen aan al die moderniteiten niet mee; wij komen gewoon -meestal- goed overeen.

De funderingen zelf zijn zes gaten van ongeveer twintig centimeter diameter, 50 centimeter diep. Volgestort met beton (1 deel cement, 1,5 delen zand, 3 delen karellekes en nog een geut water) met daarin een inox paalhouder.
Ziet van hier dat ook beton draaien dikke pret was! Met steentjes en zand kliederen! En nog water mogen bijgooien ook!! Een hardnekkige regenvlaag zorgde er helaas toch algauw voor dat die betontoestand een eenmanszaak werd. Soit, beetje laten uitharden, en op naar de volgende stap!

Een boomhut. Het is een van de vele zaken die hier nog op stapel staan. Ge weet wel, van die zaken die systematisch en-bloc uitgesteld worden*.
Maar hoe meer ik onze notelaar bekijk, hoe meer ik besef dat die gewoon om zo’n constructie vráágt. Dat is daar gewoon de perfecte boom voor, zelfs. Zonder boomhut is die boom niet áf, gelijk.

Bovendien heb ik ooit op een onbewaakt moment (ik heb zo van die momenten) aan de kroost beloofd om een boomhut ineen te flansen, en dat gebeurt tenslotte ook best voor ze 18 zijn. Dus (vader doet er -zinsverbijsteringsgewijs- nog een schep bovenop) heb ik nu zelfs beloofd om dat in de loop van augustus tot een goed einde te brengen. Met bouwverlof, leveringstermijnen en andere randanimatie in het achterhoofd is het bijgevolg Hoog Tijd voor Het Plan.

Alvorens  tot een plan te komen dient evenwel de eerste knoop in de boomhuttenmakerswereld doorgehakt te worden: die van de bevestiging van de boomhut. Staat die op zichzelf, strikt genomen los van de boom? Of wordt ze volledig aan de boom zelf op gehangen? Op zich voel ik meer voor de tweede optie, alles los van de grond, ‘t voelt gelijk echter aan, weetwel. Maar omdat deze boomhut in een nog niet volgroeide notelaar komt, en notelaars bovendien nogal gevoelig zijn voor kwetsuren, toch maar geen risico nemen en de boomhut stevig in de grond verankeren met een paar fikse palen.
Stabiliteit en de hoogte van de eerste vertakkingen in de notelaar in acht genomen lijkt een basishoogte van 2,4m voor het platform me wel in orde. Lager en de boomhut zal niet echt ‘in’ de boom zitten, hoger en het wordt misschien wat te riskant. De constructie mag ook niet gewoon naast de boom staan, maar moet er in verwerkt zitten. Dus geen gewoon vierkant platform, maar iets L-vormigs. Enig gesketchup geeft u wellicht een beter idee van wat het ongeveer moet worden:

boomhutplan op Vimeo.

Met dat basisidee was het dan zoeken naar de meest geschikte plaats in de boom, liefst boven een vrij vlak stuk (uit gemakzucht consideratie met mezelf), en op een plaats waar geen zware takken in de weg zitten (uit consideratie met de boom). Op de foto is dat rechts achteraan.

*: Vreest niet, hier en daar is vooruitgang. Af en toe wordt voorwaar zelfs iets afgewerkt!

Met tientallen zijn ze, de grasmotjes. Verspreid over de hooiweide fladderen ze weg als je wat te dicht in de buurt komt. Maar vanavond zullen ze een beetje boos op mij zijn denk ik, want ze zullen moeten samenhokken op de nog overblijvende stengels in de periferie van de weide, want hun biotoopje is onder de maaier verdwenen (en ondertussen al twee keer gekeerd). Nu nog hopen dat het voor zondagmiddag niet begint te regenen, tot ik het hooi droog binnen kan halen (u hoort het goed: ik hoop op géén regen, toch gedurende enkele dagen, jaja, ik durf nogal) of al’t werk is voor niks geweest.  Enfin, we zemme zien.

Ik moet -tot mijn schande- bekennen dat het járen geleden is dat ik zelf gehooid had. Maaien en vervolgens alles naar een grote hoop afvoeren om daar te laten weggisten was jarenlang de standard procedure, I’m affraid. De moderne tijd en het bijhorend gejaagd leven, weetwel. Maar nu ik -verstand komt met de jaren- over wat meer tijd beschik, is het er weer van gekomen (halftime heerst!). Ambachtelijk met de bromvlieg maaien, vervolgens twee keer per dag keren, ‘s avonds op hoopjes om het ‘s morgensvroeg weer uit te spreiden en dan maandagavond de voldoening om het poeierdroog met de hooivork op de hooizolder te kunnen steken. Het hobbyboerken in mij beleefde hoogdagen, dat spreekt. En deze winter kunnen de schaapjes het dan wegmalen.

Niet machinaal geperst, dus het ligt er bij als een zalig zacht (maar jeukend) bedje van een achttal kubieke meter, smekend om wulpse deernes die er in komen rollebollen. Waar zijn ze als ge ze nodig hebt!?!

Wat er nu ligt is enkel de opbrengst van het ‘onderste deel’ van de tuin. Boven op de helling staat nog eens zo veel gras-bloemen mengsel te wachten om dezelfde procedure te ondergaan. Als het een beetje mee zit is dat voor begin juni, mits het regenseizoen dan niet begint… (maar de vier liter/m² van vandaag waren welkom, zeer welkom, mij hoor je niet klagen)