De eigenwijze tuin

Één dag 20°C, en het lijkt of ze op slag allemaal wakker zijn, de kleine beestjes. Een kort wandelingetje in de tuin vanavond, en ik wist niet waar eerst kijken.

Ha kijk, ik mocht nog eens proberen van meneer oranjetip. Waarvoor dank.

Acht graden, een onaangenaam noorderwindje en af en toe een regenvlaag. Moestekik een vlinderke zijn, ik bleef van de weerbots nog een wijl volharden in dat overwinteringsgedoe. Maar veel valt er in’t wild aan dat biologisch klokse niet te chipoteren, ge zult altijd zien. Derhalve zijn pinksterbloem én oranjetip present, al kan die laatste er niet echt mee lachen. Veel meer dan wat te zitten koukleumen zit er momenteel niet in, wie durft vliegen plakt ineens vier meter verder in de vegetatie. Dus ‘t vrouwvolk vertoont zich niet; zie dat hun schubvleugelkes in de war geraken! In afwachting heeft deze jongen alvast een strategische positie ingenomen: knal op de waardplant waar madam oranjetip één dezer (bij hopelijk wat beter weer) haar eieren komt droppen. Kan hij en passant de boel bezwangeren, wie weet. Onderwijl zwiept hij een beetje mistroostig met het pinksterbloemeke mee heen en weer in de wind. ‘t Was gedimme niet evident een scherpe foto te maken met al dat natuurgeweld.

Zo vanaf half maart zakt de zon laat genoeg onder de horizon om me nog een speed-date met mijn tuin en fotomarieke te gunnen. Bovendien valt er vanaf half maart ook meer en meer te zien. Wuk een gelukkig toeval! En zo komt het dat ik u deze smakelijke bloesem van kerspruim kan serveren, vers van het geheugenkaartje. Vanaf dit weekend wordt dat bovendien nog een stuk beter, want dan is’t weer zomeruurdoening. Lente? Ik zie dat helemaal zitten.

Sè, dat had ik vandoen: een fotoalbum om interessante prentjes te bewaren. Want hoe dikwijls gebeurt het niet dat je op iets botst op het interwebs waarvan je denkt ‘dat moet ik onthouden om één dezer schaamteloos te plagiëren’. Dikwijls! Ik zeg het u! En vervolgens verdwijnt dat dan naar de nevelen van je memorie, om daar nooit uit terug op te duiken. Of in het beste geval arriveert dat in een schier eindeloze reeks bookmarks waar een kat haar jongen niet in terug vindt. Djutoch. Maar wanhoopt niet langer, o  ijverige surfer. Want dankzij Mevrouw van Onder de Appelboom weten wij sinds enige tijd van het bestaan van Pinterest. Bron van een eindeloze stroom aan schone prentjes en goede ideeën, maar bovenal een handzame manier om al die inspiratie bij te houden op een georganiseerde manier, want je kan naar believen mapjes aanmaken en blijven aanmaken. En als kers op de taart kan je mensen of onderwerpen volgen waar je extra interessantigheid vermoed. Skuune!
Enige drempel bij al dat schoons: het werkt op uitnodiging. Je kan dus niet zomaar een account starten, maar moet een uitnodiging aanvragen. Bij de menschen van Pinterest zelf (en dan duurt het precies wel even), of bij een bestaand gebruiker. In dat laatste geval volstaat het uw interesse in de commentaria duidelijk te maken, en ik stuur u tussen het rondvoeren van de met-vakantie-zijnde-grabbelpassende-kroost door per terugkerende een uitnodiging. Dan kunt ge daar ineens ook al uw archieven opzwieren, zoals ik nú met onderstaandigheden zal doen!

Allez jong, nu was ik mij al helemaal aan het opmaken voor de lente, gewagen ze ineens van tien dagen vorst met bijhorende loopneuzen en wintertenen. Djutoch! En mijn plantjes kwamen juist in bloei en al.

Hoe cool (wink wink) is dat zeg, ‘t heeft een beetje gevroren vandaag. Veel valt daar voor de rest niet over te zeggen, maar ‘t is wel allemaal bijzonder fotogeniek ineens.

Zoals daar zijn een heus sneeuwklokje (in mijnenof, jazeker!)

Of toverhazelaarblommen. Ik raak daar niet op uitgekeken.

Maar zelfs de -anders zo kleurloze- haagbeukblaadjes zijn ineens de moeite van het fotograferen waard.

Kijkenu! ‘t is plots herfst!

Hier sproeit men niet. Kikker ziet mij.