De eigenwijze tuin

Of zo lijkt het toch. Al is het niet de klassieke voorjaarsbloeier die voor het eerste kleur zorgt: op een afgebroken stukje perenhout groeit een gele trilzwam (Tremella mesenterica). Een algemeen zwammetje dat het jaar rond opduikt.

Maar behalve dat: de lente is op komst, onmiskenbaar. Hier en daar duiken de eerste sprieten van de bolgewassen op, het gras lijkt voorwaar al een paar milimeter te groeien én (!) één van onze kippen is weer aan de leg geraakt. Ik ben van de slag begonnen met het klaarmaken van de schapenstal (één hoop overenthousiasme, ik), in blijde verwachting van de eerste lammetjes. Al kan dat best nog een paar maand uit blijven, tot in maart bijvoorbeeld, als het écht lente wordt.

Het leven brandt momenteel op een laag pitje in de tuin. Het is zoeken naar foto-onderwerpen die niet onmiddellijk de neiging hebben om weg te vliegen. Gelukkig zorgt dit Gewoon fluweelpootje toch voor wat kleur.

Geweizwammetjes. Veel, zeer veel foto’s heb ik er al aan gehangen. Maar nog altijd geen waar ik écht tevreden van ben. Gelukkig groeien ze momenteel en masse op mijn zwammenkweek, een stapel essenbalkjes die voor mini-natuurreservaatje oefenen. Dus dit weekend kan ik weer een poging wagen, als het weer eventjes meezit.

Ik geef toe dat ik enigzins geagiteerd ben, geheel en al ondanks mijzelf. Het neigt naar de kriebels die ik als zestienjarige had toen ik mijn eerste middelste bonte specht zag. Of de agitatie bij de eerste vroedmeesterpad op mijn bemodderde hand. Ik weet het, normale tieners kregen kriebels van hun eerste liefdesperikelen, maar ik had andere prioriteiten op die leeftijd. Niet dat het voor de rest allemaal niet in orde is gekomen, want uiteindelijk werd ik na zes jaar geheelonthouding aan het Sint-Jozef instituut losgelaten in het Walhalla van het Gentse kotleven alwaar een inhaalbeweging als vanzelve ging. Maar goed, ter zake.
Want, hooggeëerd publiek, ik vermoed een zeldzaamheid in mijnenhof ontdekt te hebben. Een echte. Iets van schrale permanente graslanden. Iets wat mensen-die-het-kunnen-weten de orchidee der paddestoelen noemen. Een Wasplaat. Maar, o miserie, ‘t is een paddestoel. En van paddestoelen heb ik, zoals reeds tot vervelens toe vermeld, weinig of geen kaas gegeten. Dus voor hetzelfde geld sla ik hier de bal volkomen mis en is de oorzaak van mijn jubelstemming een zwam die ook in eender welk doodgespoten ontmost stuk millimetergazon in groten getale opduikt. Daarom, mocht er een onderlegd persoon uitsluitsel kunnen geven (ik zwaai even naar Annetanne): please do so.

Grijze paddestoeltjes op een grijze dag. Her en der duiken ze op in het gazon. En ook hier: geen idee welke soort.

Aan de voet van het sparrenbosje, vlakbij de takkenwal, zijn dit jaar naast de Roodbruine schijnridderzwammen ook een hele hoop witte trechterzwammen opgedoken. Nu bestaan er wel eetbare paddestoelen die er ongeveer net zo uitzien, de ‘Grote molenaar’ bijvoorbeeld. Maar er zijn kapers op de kust: een aantal van die witte trechterzwammetjes zoals de Giftige weidetrechterzwam en de Kleine en de Grote bostrechterzwam doen allerlei fijne dingen met een mens. Al een paar minuten na het opeten van zo’n paddestoel heb je prijs en gaan de kranen open: tranende ogen, lopende neus, zweten als een rund, een niet te stuiten speekselstroom, kans op braken en diaree,… maar ook -iets gevaarlijker- ademhalingsmoeilijkheden door overvloedig vocht in de longen, verlaagde bloeddruk en zelfs een vertraging van het hartritme. Een te grote dosis paddestoelen (zo vanaf 300 gram) kan dodelijk zijn.
En dat is allemaal de schuld van één simpel chemisch stofje, muscarine, dat sterk op acetylcholine lijkt. Acetylcholine is een belangrijke signaalmolecule in ons zenuwstelsel, vandaar dat de muscarine danig roet in het eten kan gooien. Ik blijf er dus wijselijk af, van de paddestoeletjes. Maar ik wil wel graag weten welke soort het precies is, dus als iemand een idee heeft…