Een prachtig bloeiende toverhazelaar, een kort en krachtig winters buitje, onmiddellijk gevolgd door een straaltje zon. Hoeveel geluk kan je hebben?
Hamamelis intermedia ‘Arnold promise’. Een zeer schone variëteit, vind ik persoonlijk. Ik kan me voorstellen dat, als het een volwaardige struik geworden is, het een bijzonder schoon zicht zal zijn.
Organisatie en vooruitziendheid, het zijn – en dat zal u niet verwonderen- niet bepaald mijn sterkste vakken. Procrastineren daarentegen, dat kan ik als de beste. In die mate zelfs dat het seizoen mij zou dreigen in te halen, en ik niet meer aan aanplanten zou toekomen. Maar ziet, een moment van helderheid heeft mij, blijk gevend van een zeldzame opeenvolging van coherente planning, toegelaten om mijn extra dag congé te laten samen vallen met een fijn voorjaarsweertje én de nodige voorafgaande regelingen te treffen om mijn plantgoed te kunnen afhalen. Ik ben werkelijk trots op mijzelf.
Derhalve beschikte ik deze morgen, naast tien wilgenpoten, ook over onderstaand gerief:
Op de wilgenpoten na zit alles al in de grond, de afwerking is voor morgen. En dan ga ik ook foto’s maken. Van de toverhazelaar. Whiiiiiiii!
Et ç’est parti, mon kiki! Links en rechts duiken de boerenkrokussen op, in grotere clusters dan het voorbije jaar, dus blijkbaar voelen die zich in hun element op de zware grond waar ze in staan. En ook de hazelaars staan nu in bloei, klein maar fijn.
Natuurlijk had ik, kalf dat ik ben, mijn ISO op 640 laten staan na wat binnenfoto’s. Met als gevolg dat je op alle foto’s ferm wat ruis kan zien, dju toch. Misschien morgen een herkansing wat dat betreft…
En inderdaad, met de combinatie 2x teleconverter, 3 tussenringen, 180mm macrolens en een macro voorzetlens kan je echt wel heel dichtbij komen. Een en ander scherp krijgen is dan weer een ander paar mouwen…
Hierzie, daarzie, deze had ik geheel onbedoeld over het hoofd gezien bij mijn vorige zoektocht naar gallen. Toen stonden er nog wat meer blaadjes op de bomen, wellicht daardoor… Dus toch Ananasgallen (veroorzaakt door Andricus foecundator, een galwespensoort) op mijn zomereikjes, wat het aantal tot nu toe ontdekte soorten gallen in mijn tuin op zes brengt. Op naar meer!
Kwatongen aarzelden niet om openlijk te twijfelen aan de haalbaarheid van mijn knotplannen. ‘Pfeh!’ en ook wel ‘Mwoehahaaaa’ roep ik dan! Want ziet, wreed lang moet dat allemaal niet duren, zo’n knotwilg knotten. Het meest werk heb ik nog gehad met die valselijke vleesetende bramen die zich daar bovenaan in de knot genesteld hadden en het op mijn teer vel voorzien hadden. En omdat Lokotosh ook een ‘tijdens-fotootje’ aangevraagd had heb ik er ineens maar een soortement filmpje van gemaakt. Makkelijk zat: fotomarieke op tijdinterval (om de dertig seconden fotootje), daarna de hele zwik in Virtualdub geïmporteerd, een riedelke onder gezet, naar avi-formaat geëxporteerd en klaar was’t filmpje. Om het een beetje interwebs-vriendelijker te maken (lees – lichter) daarna nog even met Moviemaker een mpeg-ke van getrokken en dan op Vimeo geladen. Et voila.
En wees gerust, ook die drie laatste sprieten zijn er al lang en breed af. Maar op ‘t eind begon het te regenen en moest ik bij hoogdringendheid mijn fotomarieken in veiligheid brengen. A jaaa!
Het was Annetanne die een een poos geleden een belletje deed rinkelen. Want zoals ze zelf zegt: het is pas als je er op let dat je gallen ook daadwerkelijk zíet. Nu had ik vroeger wel al gallen opgemerkt in de tuin, maar nog niet als ik op fotojacht was. Ikke dus met fotomarieke richting houtkant getrokken, en jawel hoor: tientallen - nee, honderden – gallen. Eens je ze gezien hebt kan je er niet meer naast kijken. Vooral de appelgallen, met een doorsnede van ruim een centimeter vallen op. Ze worden veroorzaakt door Cynips quercusfolii, een heel algemene galwesp. Dikwijls zijn er meeëters van de partij; andere wespenlarven die mee aan de galappel knabbelen. Of nog erger, larven van staartwespen die aan de cynips-larve en/of andere meeëtende larven zitten (die er dan vanzelfsprekend het leven bij in schiet). En zelfs als Cynipsje er in slaagt om het ondanks de concurrentie tot pop te schoppen loopt hij het risico om door een tweede generatie staartwesp alsnog opgepeuzeld te worden. Ambiaanse! Een hele thriller die zich binnen zo’n claustrofobisch galappeltje afspeelt.
En die Cynipswespjes zijn maar één van de meer dan veertig soorten insecten die bij de eik gallen kunnen veroorzaken. Op mijn eikjes heb ik nog vier andere soorten ontdekt. Geen ananasgallen maar wel talrijke rode erwtengallen (van Cynips divisa), een hoop knikkergallen van Andricus kollari, één enkele lensgal van Neuroterus quercusbaccarum en heel beperkt aantal napjesgallen van Neuroterus albipes. Wellicht vallen er in de loop van een kalenderjaar nog wel enkele soorten te ontdekken, dus wordt misschien wel vervolgd…
Nog een paar bloempjes aan de bosandoorn. Daarna is ‘t ermee gedaan
Naar het schijnt is het vanaf vandaag herfst. Maar met de huidige temperaturen is niet iedereen daar van overtuigd. Zoals dit anemoontje bijvoorbeeld, dat eigenlijk geacht wordt om ergens in april te bloeien.
Enige tijd lang heb ik stilletjes mijn hart vastgehouden, bezorgd dat de vrieskou van de voorbije winter mijn glorieuze oleander genekt had. Want – we zouden het met de temperaturen heden ten dage vergeten – de voorbije winter was het zodanig ijzeberekoud dat het tot in mijn werkkot goed gevroren heeft. En laat dat net de plaats zijn waar ik mijn vorstgevoelige planten laat overwinteren, ondermeer dus de oleander. Niet zomaar een plantje van bij de plantenboer. Neen, een oleander van een tiental jaar oud, die mijn vader eigenhandig gestekt en met liefde opgekweekt heeft, en mij vervolgens kado gedaan heeft toen het al een flink uit de kluiten gewassen exemplaar was.
Maar toen ik hem dit voorjaar terug buiten plaatste zag je hem zienderogen achteruit gaan: verdorrende en afvallende bladeren à gogo. Het ging echt volledig richting afgrond. Mijn wilde gok is dat z’n wortels een flinke deuk gekregen hadden door de vorst, en niet meer genoeg omhoog konden pompen om de dorstige blaadjes van voldoende water te voorzien (ik gaf hem, vanzelfsprekend, voldoende water). Mijn aansluitend wild reddingsplan was algehele kaalslag: alle takken er af. ‘t was dat, of laten verdorren. En zie, ruim twee maand na datum is hij opnieuw uitgelopen en staan er alweer tientallen blaadjes aan. Het duurt nog wel een paar jaar voor hij weer in zijn volle glorie hersteld zal zijn, maar dat hij nog leeft, daar ben ik wreed content van.
2009 zal in de Eigenwijze Annalen geboekstaafd staan als ‘het jaar van de peen’. En dat is niet erg, want wilde peen (Daucus carota) is een “een mooie plant, een welriekende plant, een grote, een sterke, ja, een nuttige plant” (via).
Een zee van peen met daar tussen verspreid knoopkruid en koninginnekruid, het is een prachtig zicht. En ook de bloemschermen op zich zijn mooi. Ja, zelfs de individuele bloemetjes zijn aantrekkelijk in hun eenvoud. Maar je moet mij niet op mijn woord geloven, kijk zelf maar:
‘Mooi, groot en sterk: ok. Maar is dat ook wel nuttig?’ hoor ik u zich daar luidop afvragen. (jaja, u daar. u hoeft het niet te ontkennen!). Welzeker is het ook een nuttige plant! Honderden, zo niet duizenden vliegen, zweefvliegen, vlinders en andere insecten komen zich volvreten aan de nectar. Maar vooral om de koninginnepage is het mij te doen, want peen is dé waardplant bij uitstek voor de rupsen van deze vlinder. Tot nu toe nog niet gespot, maar wat niet is kan nog komen!
