De eigenwijze tuin

Veel jaren geleden las ik ‘The Day of the Triffids‘ van John Wyndham. Ik kende het boek niet, en ging vooral op de ‘Triffids’ uit de titel af. Want ‘The Triffids’, dat is ook een orkestje waarvan ik de meziks wel smaken kan, vandaar. De Triffids uit de titel van het boek -een dikke meevaller dat boek, ga het vooral lezen als je het nog niet kent- zijn gemuteerde planten die het op argeloze mensen gemunt hebben. En zie, vandaag heb ik er ene ontdekt in mijn tuin peins ik. Vermomd als een onschuldig Maarts Viooltje. Maar zijn boosaardige grijns en gemeen priemoogje verraden hem! Ik ben er een beetje bang van!

Bálen doe ik, meneer en mevrouw de zeer welkome lezer. Want vanavond was ik vast van plan mij door bevoegde instanties grondig te laten informeren over de meest fijne knepen van den teelt onder glas. Edoch afgelast wegens sneeuwval en algehele kommer en kwel op de openbare weg, zo wist men mij te melden. Djutoch! Ik heb mij van pure miserie op een Picon au vin blanc gestort. En een kwartier later op nog ene, maar dit geheel ter zijde.

Soit, de vrijgekomen tijd kan ik dan maar beter nuttig aanwenden, ik kan tenslotte niet blíjven drinken. Bijvoorbeeld door u te informeren over de recentste aanplantingen op mijn Eigenwijs Erf. Ondertussen al daterend van alweer een dikke week geleden, ge weet wel, in de periode dat het nog niet vroor en een spade nog in de bodem ging als het spreekwoordelijke mes in de boter. Zestig veldesdoorns en twintig meidoorns zijn de grond in gegaan.  Op onderstaand plannetje (klik er op voor groter) aangeduid als donkergroene lijnen; de veldesdoorns vanaf de blauwe cirkel die het lelijk plastieken zwemding voorstelt, de meidoorns daar onder vanaf de pruimenboom naar onder toe.

Met de bedoeling om (naast het wegsteken van dat lelijk zwembad natuurlijk) een beetje meer structuur in de tuin te brengen, tuinkamerkes maken weetwel. Vooraan (dichter bij het huis) de boomgaard met een beschaafd gazon en hoger-gras-met-bloemen, er achter de speelzone met zwembad, helling, bloemenweide en houtkanten. Misschien trek ik de veldesdoornhaag volgend jaar nog verder -ook met wat bochtenwerk zoals op de foto hier onder – tot aan de moestuin, ik zal zien. Maar voor dit jaar is’t genoeg; ik mag de Eigenwijze Madam (Gadegij dáár een haag zetten?! En zo krom!?!) tenslotte niet teveel bruskeren, ook al heeft ze mij in de tuin carte blanche gegeven, God bless.

Maar volgens mij gaat dat énorm schoon zijn, zo’n informeel haagsken. En allerlei spannende hoekjes extra opleveren. En vooral véél extra viezebeesten om te fotograferen, ziet dat van hier! Want op veldesdoorn huist van alles. Kniptorren bijvoorbeeld! Maar ook schorpioenvliegen, spinnekes, lieveheersbeesten en ander gekrioel.

Omdat ik aan de andere kant (naast de pruimenboom) in een ver verleden met meidoorntjes begonnen was (vijvertje ontoegankelijk maken voor niet-zwemvaardige kindjes) heb ik dat rijtje verder aangevuld met meidoorns. Niet dat ik dat erg vind, want ook meidoorns zijn bijzonder aantrekkelijk voor allerlei gedierte en bloeien bovendien heel mooi. Binnen vier jaar gaat dat dik in orde zijn, denk ik. :-)

Ook hier was het tijd geworden om de lookteentjes de grond in te duwen. Het is ‘Germidour’ geworden, een Franse, violette lookvariëteit die geschikt is voor ons klimaat. Germidour is een variant van het oudere ras ‘Violet de Cadours’ en is resistenter voor virusinfecties dan het oorspronkelijke ras. Het is een vroeg ras dat vrij snel geoogst kan worden.
Ik heb twee rijtjes van zes gezet, telkens zo’n tien centimeter tussen de tenen en 25 cm tussen de rijen. Vrij diep geplant (9cm raden ze aan in de VELT-bijbel), zodat de wortels niet bevriezen deze winter. De modale tuinier plant z’n look op het perceel van de wortelgewassen, maar omdat het perceeltje koolgewassen in de Eigenwijze Tuin anders stiefmoederlijk leeg blijft (wij blieven weinig koolsoorten alhier), heb ik ze daar maar een plaatsje gegeven.

Allez, als’t goed gaat is’t tot in november, dan komen de blaadjes normaal gezien boven piepen.

Tenzij de woelmuizen er mee weg zijn natuurlijk… (zouden woelmuizen dat lusten, eigenlijk, knoflook?)

Een flink uit de kluiten gewassen berenklauw stak met kop en schouder boven z’n soortgenoten uit. Verdacht! Want naast de gewone berenklauw duikt ook de kaukasische of reuzenberenklauw meer en meer op in de streek. En dat is niet zo’n gezellig plantje (fototoxisch meerbepaald, dat combineert niet goed met spelende kinderen weetwel).
Niet gehinderd door enige relevante kennis wat het trefzeker onderscheiden van beide soorten betreft (ik weet alleen dat de reuzenberenklauw aanzienlijk groter is dan de gewone, en er was ook nog iets ivm die bladeren meen ik mij te herinneren) heb ik mij derhalve volstaan het onderwerp van twijfel met gehandschoende kordaatheid van mijn erf te verwijderen! Na eerst een paar fotootjes gemaakt te hebben, vanzelfsprekend. Was het inderdaad een reuzenberenklauw? Good riddens! Was het alsnog een gewone berenklauw: geeft niet, nog massa’s soortgenoten aanwezig.We moeten dat niet moeilijker maken dan het is.

Agrimonie. ‘t Is een schoon plantje. Er een schone foto van maken is een ander paar mouwen. Ik heb al geprobeerd. Vele  anderen hebben al geprobeerd. Maar al bij al ben ik niet onder de indruk, noch van het een noch van het ander.  Zelfs bij de übernatuurfotografen valt mijn mond niet open, eerlijk gezegd.  Volgens mij is’t gewoon een saai plantje, op fotografisch vlak dan. Maar we blijven proberen. Bovenstaande foto is mijn beste poging tot nu toe. Nog altijd geen spektakel, I’m affraid. Volgend jaar herkansing, als’t wil bloeien tenminste.

Soit, even ter geheugensteunsel: agrimonie is een plantje uit de rozenfamilie. De bloemen produceren geen nectar, dus zijn ze niet zo aantrekkelijk voor insecten. Geen erg, want om enige zelfbestuiving zit agrimonie niet verlegen. De rijpe zaden klitten aan de vacht van zoogdieren en raken zo verspreid.
Er zijn twee sterk gelijkende soorten in omloop: de gewone agrimonie verkiest een zonnige standplaats op vrij droge en kalkhoudende grond. De welriekende agrimonie (met op de stengel en op de onderzijde van de bladeren kliertjes die een appelgeur produceren) verdraagt meer kalkarme en vochtiger grond dan de gewone, en kan ook op leem of kleigrond voorkomen. ‘t Zal u ongetwijfeld niet verwonderen dat ik geen idee heb welke van de twee soorten op het eigenwijze erf  voorkomt.  Mijn legendarisch slecht reukvermogen laat nu eenmaal geen determinaties op basis van olfactorische kenmerken toe, eilaas.

Niet alleen de bloemetjes van het Juffertje in’t groen zijn uitzonderlijk Kulderzipken-compatibel, ook de zaaddoosjes lijken wel rechtstreeks uit de Efteling geïmporteerd. Fotootje van kunnen maken, maar djutoch, zo winderig de laatste dagen! Tout bouge autour de moi! En dat is miserie in macrofoto-land. Maar niet getreurd, dan maar de links (rechts!) wat opgekuist. Behoorlijk wat stilgevallen blogs er uit gechareld, ge moet mij verexcuseren (‘t is een beetje gelijk defrienden in facebook). Edoch niet getreurd, dat schept weer plaats voor nieuw leesvoer. Zoals de fotoblog van Ilse bijvoorbeeld. Maar ongetwijfeld zit er nog van alle moois verstopt op het interwebs, dus mocht je in de overtuiging zijn dat ook jouw blog daar in dat rijtje rechts thuis hoort, laat het weten.

Moete nu wa weten? Mijn notarisappelboompje denkt dat het lente is. Tsssss. Er zijn geen seizoenen meer, meneer en madam!

Kijk kijk, de agrimonie handhaaft zich. Een jaar of vijf geleden binnen gesmokkeld met maaisel uit een naburig natuurreservaat, en nog steeds present. Weliswaar in kleine aantallen, maar tóch.  Al ben ik er nog altijd niet in geslaagd om hier een echt mooie  foto van te maken. Blijven proberen zeker?

Een bijzonder spéchiaal en ingewikkeld bloemetje, dat juffertje in’t groen. Een plantje met hoog Kulderzipke-gehalte, vind ik persoonlijk (ik maak nu eenmaal bijwijlen vergezochte associaties, elk zijn fouten). Maar zeg nu zelf, dit kan toch zó op Prieeltje’s hoofd? Vindikook!

Bolderik, ooit 1 potje van gekocht bij Ecoflora, en ge zou nu moeten zien hoe massaal dat plantje zich verspreid heeft (wel een fikse hand geholpen door zaad te verzamelen en links en rechts uit te strooien): honderden exemplaren, en dat na 1 jaar!

Enige nadeel: ‘t heeft behoorlijk de neiging om plat te vallen eenmaal uitgebloeid, zeker met het ‘Belgisch zomerweer’ van de laatste weken…

Maar voor de rest, prima plantje. Ik plan een intensieve zaadoogst en hoop volgend jaar op enkele tienduizenden exemplaren ! Da ga schoon zijn! Whiiiiii!