De eigenwijze tuin

eigenwijzetuin.be

Posts Reacties



Category: vijver

camouflage

8 June, 2009 (20:26) | dieren, vijver | By: bart

larve libel

Mijn vijver is geen fijne plaats om te leven. Toch niet als ik bekijk hoeveel hongerige rovers er in rondpeddelen. Je zal maar een weerloos larfje zijn van het vegetarisch-vredelievende type dat daar tussen al die bijters en zuigers z’n maag moet volgrazen. Honderden roofwantsen en waterkevers hebben het op je gemunt, maar ook de überrover van de foto hierboven komt in groten getale voor: libellenlarven. Deze is nog vrij bescheiden van omvang, maar na een korte carrière van een eten en vervellen zal hij/zij uitgegroeid zijn tot een sluipmoordenaar van een viertal centimeter. Niet actief jagend, maar onbeweeglijk loerend van tussen de vegetatie op argeloze voorbijzwemmers, inclusief soortgenoten. Wie te dicht komt wordt vastgegrepen door het uitklapbaar vangmasker en zonder veel complimenten opgepeuzeld. Ne mens zou verwonderd zijn dat er uberhaupt nog iets in leven is in zo’n moordpoel. Ik durf er bijkans mijn vingers niet meer in steken!

ruggezwemmer

6 June, 2009 (15:52) | dieren, just pictures, vijver | By: bart

ruggezwemmer


ruggezwemmer

vuurjuffer

28 April, 2009 (21:29) | dieren, vijver | By: bart

vuurjuffer

De restjes van een vuurjufferlarve hangend aan de restjes van een Dotterbloem. In feite niks meer dan het achtergelaten pantser van de larve, die na een klein jaar onder water de grote stap gewaagd heeft en met een laatste vervelling de vijver verlaten heeft. Nu snort ze ergens rond in de omgeving, wachtend tot het paartijd is om dan weer water op te zoeken: deze vijver, of een andere. Wie een beetje uitkijkt vindt (bij natuurlijke vijvers, zonder vis)  geregeld dergelijke vervellingen. Veel moeilijker is het om de beestjes zélf te betrappen op hun moment-suprême, want op dat ogenblik zijn ze volkomen weerloos en bijzonder kwetsbaar. Ze houden het met andere woorden zo kort mogelijk en vliegen weg van zodra dat enigszins mogelijk is.

vuurjuffer

Maar zie, deze geniepigaard had prijs, want zijn poging om heimelijk te vervellen onderaan een dotterbloemblad viel danig in duigen: ik had ‘m gezien! En hij mij ook! Ha! Maar hij kon geen kant uit en moest er maar het beste van hopen.

Ik daarentegen kon uitgebreid misbruik maken van de situatie en met mijn grote lens werkelijk énorm dicht bij het beestje z’n smikkel komen. Of hij nu aan het dreigen was van ‘pazzop of ik ga bijten!’ of dat de boel monddelen gewoon nog eventjes moest uitdrogen weet ik niet, maar op onderstaande foto kan je in elk geval de hele ‘couvert’ zien van labium tot maxillen en maxillipeden met de hele kwik palpjes en tandjes (flashback naar eerste kan bio!). Nice.

vuurjuffer

Overigens is zijn grote vervellings-avontuur (dat al bij al een klein uurtje geduurd heeft) goed afgelopen. Ik heb het beest vanzelfsprekend niet aangeraakt en ‘m rustig zijn vleugeltjes laten oppompen. En toen ik terug kwam van pistoleetjes-eten (op zondag pleeg ik al graag eens ne pistolet te eten) was de juffer gaan vliegen. Maar toen was er alweer ander fotogenieks te ontdekken, waarover binnenkort meer op deze blog (u kijkt toch ook?).

vuurjuffer

rejoice!

12 April, 2009 (08:45) | dieren, vijver | By: bart

kikkerdril


Kikkerdril! Helemaal vanzelf in de vijver geraakt!  Allez, ‘t is te zeggen, door ma-puit zelve, zonder mensenhulp. Ondertussen (de foto is al een paar dagen oud) zijn de schijfjes al komma’s geworden.

free sucky sucky!

3 April, 2009 (23:25) | dieren, vijver | By: bart

Jazeker, ‘free sucky sucky’:  de schaatsenrijder hieronder is druk doende zijn gratis maaltje leeg te slurpen. Schaatsenrijders teren grotendeels op beestjes die in het water sukkelen en er niet meer uit geraken. Vastgrabbelen en leegzabberen, als ware het een dorstige dronkaard die zich geconfronteerd weet met een  gratis vat. Veel hardnekkig achtervolgen annex  listig verschalken van argwanende prooien komt hier niet aan te pas. Profiteren van ‘t ongeluk van een ander, dat doen ze. De aasgier op de foto heeft iets mug-achtig te grazen. Je ziet de zuigsnuit richting borststuk van zijn prooi verdwijnen. Die zuigsnuit is één van de belangrijke verschillen tussen wantsen (schaatsenrijders zijn wantsen) en kevers: deze laatsten hebben monddelen waarmee ze kunnen bijten in plaats van steken.

schaatsenrijder

En i.v.m. de titel: prutsen met google, ‘t is een hobby gelijk een ander. Een aantal mensen zal weer diep teleurgesteld zijn als ze op deze site landen. :-)

Top gear

9 September, 2008 (15:30) | dieren, vijver | By: bart

Laat die drie kemphaantjes van het jongens-onder-elkaar-programma hier maar eens naar kijken: de Steenrode heidelibel. Een model met prestaties waar de gemiddelde BMW nog een puntje aan kan zuigen. En véél milieuvriendelijker dan wat ze doorgaans de revue laten passeren.

Want leest u maar: Het gekanteld motorblok (ook wel borststuk genoemd) is zeer aërodynamisch van vorm en biedt plaats aan een forse partij vleugelspieren die in een fractie van een seconde het maximaal vermogen kunnen leveren wat in een enorm acceleratievermogen resulteert. De eveneens naar voor geschoven ophanging van de poten levert een kreukelzone op die de schokken bij het vangen van de (relatief zware) prooien opvangt. De ophanging van de kop is eveneens uitermate flexibel en wendbaar.

De centraal op het borststuk geplaatste aandrijving bestaat uit vier onafhankelijk van elkaar beweegbare vleugels. De afzonderlijke aansturing van de vleugels laat hoogstandjes toe als stil hangen in de lucht, verticaal opstijgen en achterwaarts vliegen. Met een vleugelslag tussen de 20 en 40 slagen per seconde is de aandrijving opmerkelijk zuinig (kleinere insecten blazen er met 1000 slagen per seconde hun energie veel sneller door) maar levert wel topprestaties tot 50 km per uur, wat hen de snelst vliegende insecten maakt.

De voorrand van de vleugels is geknikt en fungeert als een soort spoiler. Dit zorgt dat lucht loskomt van het vleugeloppervlak, waardoor lift ontstaat. Aan de voorrand van de vleugels bevindt zich ook een gekleurde vlek, het pterostigma, dat waarschijnlijk een functie heeft bij fijnere bijstellingen van de vlucht.

Eén en ander maakt dat deze diertjes in vlucht bijzonder moeilijk te fotograferen zijn, zeker als ze hun vermogen dan nog eens koppelen en als tandem allerlei manoeuvres gaan uitvoeren.

Op de foto hierboven is een koppel aan het afzetten van de eitjes begonnen. Bij Steenrode heidelibellen worden die 1 per 1 in het water gedropt, waarbij het koppel in hoog tempo telkens van op zo’n 20 cm hoogte naar beneden duikt tot net aan het wateroppervlak. De larven die uit deze eitjes komen leven op de vijverbodem en voeden zich daar onder meer met muggelarven (juicht!).

Gelukkig parkeren deze beestjes zich ook af en toe. Dan wordt het al iets eenvoudiger om ze eindelijk deftig vast te leggen.

Zeer opvallend zijn de samengestelde ogen die uit  tien- à dertigduizend facetjes bestaan en vooral bewegingen waarnemen. Met de onderste helft (groen) van dichtbij, met de bovenste helft (bruinig) veraf.

Vooraan tussen de twee samengestelde ogen zie je ook de enkelvoudige ogen, waarmee ze licht en donker kunnen onderscheiden maar die waarschijnlijk ook als optisch evenwichtsorgaan functioneren. Daar net naast staan de twee korte antennes. De vervorming daarvan laat de libel toe om haar snelheid te meten. Optimale functionele design met andere woorden. En nog mooi om naar te kijken ook.

Het gaat slecht. Verder gaat alles goed

8 August, 2008 (18:29) | vijver | By: bart

Laatst kreeg ik een vraag in mijn mailbox waarin op vriendelijke wijze geïnformeerd werd naar de plantengroei in mijn vers vijverke. Welnu, laat mij bondig zijn: het gaat slecht met de planten. Niet rampzalig, ze blijven in leven en er is bij een aantal soorten (gehoornd doornblad, zwanenbloem) zelfs voorzichtige groei waar te nemen, maar om nu te zeggen dat ze weelderig groeien: neen. De enige planten die het zonder meer schitterend doen in de vijver zijn de draadalgen. Maar daar zijn we geen fan van, en die schep ik er dan ook met heelder pakken tegelijk uit. Nu zijn die draadalgen vaneiges rechtstreekse concurrenten van de andere zuurstofplanten, dus moeten ze eerst inbinden alvorens de andere planten van weelderige groei kunnen doen. Maar ik vertik het om met allerlei productjeuus aan de slag te gaan: de boel moet zichzelf maar stabiliseren. nèm. Wat wel vervelend is, is dat die draadalgen zich krampachtig rond de zuurstofplanten wikkelen met als gevolg dat ik bij het uitscheppen van de boosdoeners steevast ook de frêle plantjes ontwortel, zodat ook die weer achterstand oplopen. Niettemin ben ik in deze materie compleet zen én geduldig, temeer daar het dierlijk leven zich weinig aantrekt van wat er met de planten gebeurt. Volgend jaar beter, zullen we maar hopen.

le grand bleu

3 August, 2008 (20:03) | just pictures, vijver | By: bart

een avondlijke schaatsenrijder

het groot kaliber

2 July, 2008 (21:05) | dieren, vijver | By: bart

Waren de waterjuffers de voorbije maand heer en meester op en rond de vijver, dan lijkt nu de periode van de échte libellen aangebroken. Want zo’n Grote keizerlibel, die vreet een azuurjuffertje als ware het een gezond tussendoortje. Gelukkig voor hen was dit exemplaar niet op zoek naar een hapje maar naar een geschikte plaats om haar eieren af te zetten. Een vijvertje zoals het onze is daarvoor ideaal. ‘Gelukkig’ ook voor mij, want een keizerlibel is een verdomd wendbaar beest dat zelden stil zit, behalve dan om eitjes te leggen. Het vrouwtje legt ze meestal binnenin drijvende afgestorven plantendelen (hier een dode stengel van Waterdrieblad), maar ook levend plantenmateriaal komt in aanmerking.

anax imperator

Drie weken later komt uit elk ei een vraatzuchtige larve die tussen de waterplanten op zoek gaat naar prooien. Ze eten veel (o.a. slakjes) en groeien snel: tegen de winter zijn ze 4,5 cm lang en hebben ze al een tiental vervellingen achter de rug. Ze overwinteren in het diepere deel van de vijver om in het voorjaar nog een goeie centimeter te groeien en tot een laatste larvaal stadium te vervellen. Vanaf eind mei kruipen de volgroeide larven dan uit het water en komt het volwassen dier tevoorschijn.

De foto (180mm macrolens van sigma, F9, zonder statief) heb ik liggend aan de rand van de vijver gemaakt. Keizerlibellen zijn vrij schuw, maar ze zien vooral bewegende voorwerpen. Zolang je muisstil blijft liggen hebben ze dus niet door dat je er bent. De foto die je hier ziet is voor de helft bijgeknipt omdat er aan de periferie een rommelig zootje waterplanten te zien was.

lurkers from the deep

22 May, 2008 (21:35) | dieren, vijver | By: bart

WAK! Mijn vijverke lijkt wel bezet door een leger aliens. Rondomrond is de zoom van de vijver bezaaid met duizenden muggelarven. Kaieeee! Als die allemaal een verpoppingske plegen en bloed beginnen zuigen ben ik nog niet jarig. Misschien toch maar snel de vijver dempen? Ik begin me voorwaar al een beetje ongemakkelijk te voelen.

muggenlarven

Op bovenstaande foto zien ze er nog onschuldig uit, maar kijk eens van dichterbij!

2 muggenlarven

Of nog erger, van nog een beetje dichterbij! MONSTERS zijn het! En hij grijnst zo boosaardig!

muggenlarve van dichtbij

Maar zienu, kihiiiieee! De voedselpiramides in actie: vanuit het niets komt daar een bloeddorstige waterkever opgeduikeld die prompt één van die bloedzuigende ellendelingen wegplukt! Kijk, hieronder zwemt hij weg met zijn prooi. Moge het hem (naar meer) smaken.

roofkever eet muggenlarva

En zelfs als er al eentje door de mazen van de vleesetende kaken glipt wacht hem, eenmaal boven water, de luchtmacht. Want de Rode baron (allez, ne vuurjuffer dan) ligt al op de loer.

vuurjuffer

Ha! en Joepie! roep ik dan. En de vijver zit vol met zo’n diepzeemonsters. Hurray! Niet alleen van het merk roofkeverken, bovendien. Want kijk welk vreemdsoortig schepsel daar afgevallen boomblaadjes zit te consumeren net onder het wateroppervlak: een dikke vette poelslak. Als ware het een walvis in mijn eigenste mini oceaan.

poelslak

Zo wijs maat. Dat KRIOELT van de beestjes. Poelslakken, kevertjes in diverse maten en soorten, schaatsenrijders (ze hebben gekweekt), ruggezwemmers, kikkervisjes… WhIIIII!!!