Mijn vijvertje. Het is ochere een zakdoek groot, en nog maar vier jaar oud. Toch stikt het van het leven. Na een moeizame start met de waterplanten in het eerste jaar (en een korte opstoot van draadalgen) heb ik vorig najaar voor het eerst overtollige plantengroei moeten uitscheppen om toch nog wat open water te behouden. Wel niet alle plantensoorten die ik er destijds in geplaatst had, een deel is spoorloos verdwenen (waterranonkel, zwanenbloem, kroos), een ander deel blijft bescheiden aanwezig. Zeer onstuimig groeiend zijn watermunt en dat gevederd gebladerte waarvan ik de naam altijd weer vergeet (prominent op de foto aanwezig, als ge’t weet moogt ge’t zeggen). En ook waterdrieblad is een blijvertje, dat elk voorjaar een paar mooie bloempjes oplevert.

Ook wat de dieren betreft is de soortenrijkdom fenomenaal, al mankeren er nog altijd salamanders (en dat zijn toch wel fotogenieke beesten :-) ) Maar voor de rest, geen klagen over dat vijvertje.

De voorbije week zat mijn zakdoek-groot-vijvertje vergeven van de bruine kikkers. Sinds gisteren zijn ze allemaal weer ribedebie. ‘t Enige wat ze achterlieten zijn tientallen klodders kikkerdril.

Kijk, hier zijn er drie gezapig aan’t genieten van ‘t zonneke.

En als je denkt ‘jamaar, daar rechtsboven zit er nog ene!’, wel, dan heb je gelijk. Meer dan ene zelfs. Het zit gewoon plein-vol. Maar ik doe geen moeite om te tellen: na amper een halve minuut duiken er ineens weer nieuwe op, als van uit het niets. Gelijk op’t filmpje hier onder.

Maar nu zijn ze dus weg. Allemaal, en op 1 nacht tijd.

Maar binnenkort weer dikkoppen in de vijver. Of kikkervisjes. Of oekedoelekes zoals de Eigenwijze Madam ze noemt. En hoe heten ze bij u?

Op dit eigenste moment van hun leven zijn deze vuurjuffers  evenwel niet geïnteresseerd in het consumeren van ander gedierte, want ze zijn druk doende met inruilen van hun langdurig onderwaterig larvebestaan voor een veel kortstondiger vliegend volwassenstadium. Links op de foto hangt de (lege) larvenhuid waaruit het volwassen exemplaar op de voorgrond kwam gekropen. Die is nu nog eventjes aan het bekomen, maar eenmaal de vleugeltjes helemaal  hard geworden kan hij op jacht naar vliegende prooien. Én naar een lief natuurlijk, want daar doen ze het uiteindelijk allemaal voor.

En omdat we hier geen fan zijn van tekst zonder beeld: een portretje van de dotters, heden ten dage in bloei in de vijver.

…de kikker legt een ei! Alhoewel, eerder duizenden eieren. ‘t Zal vermoedelijk niet allemaal van één kikkertje komen, azonenoop. Maar niettegenstaande mijn geduldig wachten, geen bruine kikker meer te zien in de vijver. Dus geen educatieve uitweidingen aangaande de voortplanting der amfibieën alhier, noch schone close-ups van spiedende oogjes boven de waterlijn. Maar wat niet is kan nog komen.

Kikkereitjes zijn momenteel wel de enige eieren die ten eigenwijze tuin gelegd worden, want ons Shiva bougeert voorlopig niet op dat vlak. Ik ben er weer vet mee, met mijn Brahmas.

Al moet ik volledigheidshalve wel vermelden dat het klein grut wél danig aan de leg is, bijvoorbeeld de Gehoornde metselbijtjes. Die zijn nog zo beleefd om zich niet met mijn zaaiactiviteiten noch met mijn drankgewoonten te bemoeien, gelijk het op sommige locaties al eens het geval blijkt.

Allezjoep, als ons Shiva haar eerste ei gelegd heeft, dan zal het écht lente zijn.

Mag ik u hierbij voorstellen: de vuilste hoek van de Eigenwijze Tuin par excellence.
Een lelijke foto, simpelweg omdat er geen mooie foto van te maken valt. Het is een mest- en composthoop van tien-twintig (dertig?) jaar oud, overwoekerd met brandnetels, riet, vijfvingerkruid, kleefkruid en nog wat vuiligheid. Op een paar hardnekkige maar schriele essen die weigeren het loodje te leggen en enkele zwammen (reuzenbovist en inktzwammen) na ecologisch nog niet de moeite waard om over te spreken.  Het steekt mij al een paar jaar de ogen uit, die vuile hoop, vooral omdat het danig in mijn zicht ligt, zo tussen binnenkoer en kippenren.

Zeg nu zelf, dat trekt op niks. En dus ben ik er aan begonnen, kruiwagen na kruiwagen uitscheppen, steen- en ander afval uitsorteren en afvoeren. Het muurtje (de rest van een vroegere stalmuur) wordt behouden, de essen krijgen een andere standplaats. En als het allemaal weg is, dan komt er in de plaats een vierkante vijver met rondomrond een gemetseld muurtje, aansluitend op het oude stalmuurtje. En nu zit ik nog een beetje te twijfelen, of ik een vijver maak met folie (maar ik ben een beetje bang voor die wortelstokken van het riet die nog volop onder de grond zitten) of een kant en klare bak aanschaf (genre koivijver, maar dat kost blijkbaar stukken van mensen). Dus wie een plastiek bak weet staan van ongeveer drie op drie meter, één tot anderhalve meter diep voor een schappelijke prijs, die mag het altijd zeggen :-)

Maar ik peis da’t wel schoon ga zijn, zo’n waterdingk daar achteraan. En gij?

Mijn vijver is geen fijne plaats om te leven. Toch niet als ik bekijk hoeveel hongerige rovers er in rondpeddelen. Je zal maar een weerloos larfje zijn van het vegetarisch-vredelievende type dat daar tussen al die bijters en zuigers z’n maag moet volgrazen. Honderden roofwantsen en waterkevers hebben het op je gemunt, maar ook de überrover van de foto hierboven komt in groten getale voor: libellenlarven. Deze is nog vrij bescheiden van omvang, maar na een korte carrière van een eten en vervellen zal hij/zij uitgegroeid zijn tot een sluipmoordenaar van een viertal centimeter. Niet actief jagend, maar onbeweeglijk loerend van tussen de vegetatie op argeloze voorbijzwemmers, inclusief soortgenoten. Wie te dicht komt wordt vastgegrepen door het uitklapbaar vangmasker en zonder veel complimenten opgepeuzeld. Ne mens zou verwonderd zijn dat er uberhaupt nog iets in leven is in zo’n moordpoel. Ik durf er bijkans mijn vingers niet meer in steken!

De restjes van een vuurjufferlarve hangend aan de restjes van een Dotterbloem. In feite niks meer dan het achtergelaten pantser van de larve, die na een klein jaar onder water de grote stap gewaagd heeft en met een laatste vervelling de vijver verlaten heeft. Nu snort ze ergens rond in de omgeving, wachtend tot het paartijd is om dan weer water op te zoeken: deze vijver, of een andere. Wie een beetje uitkijkt vindt (bij natuurlijke vijvers, zonder vis)  geregeld dergelijke vervellingen. Veel moeilijker is het om de beestjes zélf te betrappen op hun moment-suprême, want op dat ogenblik zijn ze volkomen weerloos en bijzonder kwetsbaar. Ze houden het met andere woorden zo kort mogelijk en vliegen weg van zodra dat enigszins mogelijk is.

Maar zie, deze geniepigaard had prijs, want zijn poging om heimelijk te vervellen onderaan een dotterbloemblad viel danig in duigen: ik had ‘m gezien! En hij mij ook! Ha! Maar hij kon geen kant uit en moest er maar het beste van hopen.

Ik daarentegen kon uitgebreid misbruik maken van de situatie en met mijn grote lens werkelijk énorm dicht bij het beestje z’n smikkel komen. Of hij nu aan het dreigen was van ‘pazzop of ik ga bijten!’ of dat de boel monddelen gewoon nog eventjes moest uitdrogen weet ik niet, maar op onderstaande foto kan je in elk geval de hele ‘couvert’ zien van labium tot maxillen en maxillipeden met de hele kwik palpjes en tandjes (flashback naar eerste kan bio!). Nice.

Overigens is zijn grote vervellings-avontuur (dat al bij al een klein uurtje geduurd heeft) goed afgelopen. Ik heb het beest vanzelfsprekend niet aangeraakt en ‘m rustig zijn vleugeltjes laten oppompen. En toen ik terug kwam van pistoleetjes-eten (op zondag pleeg ik al graag eens ne pistolet te eten) was de juffer gaan vliegen. Maar toen was er alweer ander fotogenieks te ontdekken, waarover binnenkort meer op deze blog (u kijkt toch ook?).

Kikkerdril! Helemaal vanzelf in de vijver geraakt!  Allez, ‘t is te zeggen, door ma-puit zelve, zonder mensenhulp. Ondertussen (de foto is al een paar dagen oud) zijn de schijfjes al komma’s geworden.