Op dit eigenste moment van hun leven zijn deze vuurjuffers  evenwel niet geïnteresseerd in het consumeren van ander gedierte, want ze zijn druk doende met inruilen van hun langdurig onderwaterig larvebestaan voor een veel kortstondiger vliegend volwassenstadium. Links op de foto hangt de (lege) larvenhuid waaruit het volwassen exemplaar op de voorgrond kwam gekropen. Die is nu nog eventjes aan het bekomen, maar eenmaal de vleugeltjes helemaal  hard geworden kan hij op jacht naar vliegende prooien. Én naar een lief natuurlijk, want daar doen ze het uiteindelijk allemaal voor.

En omdat we hier geen fan zijn van tekst zonder beeld: een portretje van de dotters, heden ten dage in bloei in de vijver.

…de kikker legt een ei! Alhoewel, eerder duizenden eieren. ‘t Zal vermoedelijk niet allemaal van één kikkertje komen, azonenoop. Maar niettegenstaande mijn geduldig wachten, geen bruine kikker meer te zien in de vijver. Dus geen educatieve uitweidingen aangaande de voortplanting der amfibieën alhier, noch schone close-ups van spiedende oogjes boven de waterlijn. Maar wat niet is kan nog komen.

Kikkereitjes zijn momenteel wel de enige eieren die ten eigenwijze tuin gelegd worden, want ons Shiva bougeert voorlopig niet op dat vlak. Ik ben er weer vet mee, met mijn Brahmas.

Al moet ik volledigheidshalve wel vermelden dat het klein grut wél danig aan de leg is, bijvoorbeeld de Gehoornde metselbijtjes. Die zijn nog zo beleefd om zich niet met mijn zaaiactiviteiten noch met mijn drankgewoonten te bemoeien, gelijk het op sommige locaties al eens het geval blijkt.

Allezjoep, als ons Shiva haar eerste ei gelegd heeft, dan zal het écht lente zijn.

Mag ik u hierbij voorstellen: de vuilste hoek van de Eigenwijze Tuin par excellence.
Een lelijke foto, simpelweg omdat er geen mooie foto van te maken valt. Het is een mest- en composthoop van tien-twintig (dertig?) jaar oud, overwoekerd met brandnetels, riet, vijfvingerkruid, kleefkruid en nog wat vuiligheid. Op een paar hardnekkige maar schriele essen die weigeren het loodje te leggen en enkele zwammen (reuzenbovist en inktzwammen) na ecologisch nog niet de moeite waard om over te spreken.  Het steekt mij al een paar jaar de ogen uit, die vuile hoop, vooral omdat het danig in mijn zicht ligt, zo tussen binnenkoer en kippenren.

Zeg nu zelf, dat trekt op niks. En dus ben ik er aan begonnen, kruiwagen na kruiwagen uitscheppen, steen- en ander afval uitsorteren en afvoeren. Het muurtje (de rest van een vroegere stalmuur) wordt behouden, de essen krijgen een andere standplaats. En als het allemaal weg is, dan komt er in de plaats een vierkante vijver met rondomrond een gemetseld muurtje, aansluitend op het oude stalmuurtje. En nu zit ik nog een beetje te twijfelen, of ik een vijver maak met folie (maar ik ben een beetje bang voor die wortelstokken van het riet die nog volop onder de grond zitten) of een kant en klare bak aanschaf (genre koivijver, maar dat kost blijkbaar stukken van mensen). Dus wie een plastiek bak weet staan van ongeveer drie op drie meter, één tot anderhalve meter diep voor een schappelijke prijs, die mag het altijd zeggen :-)

Maar ik peis da’t wel schoon ga zijn, zo’n waterdingk daar achteraan. En gij?

Mijn vijver is geen fijne plaats om te leven. Toch niet als ik bekijk hoeveel hongerige rovers er in rondpeddelen. Je zal maar een weerloos larfje zijn van het vegetarisch-vredelievende type dat daar tussen al die bijters en zuigers z’n maag moet volgrazen. Honderden roofwantsen en waterkevers hebben het op je gemunt, maar ook de überrover van de foto hierboven komt in groten getale voor: libellenlarven. Deze is nog vrij bescheiden van omvang, maar na een korte carrière van een eten en vervellen zal hij/zij uitgegroeid zijn tot een sluipmoordenaar van een viertal centimeter. Niet actief jagend, maar onbeweeglijk loerend van tussen de vegetatie op argeloze voorbijzwemmers, inclusief soortgenoten. Wie te dicht komt wordt vastgegrepen door het uitklapbaar vangmasker en zonder veel complimenten opgepeuzeld. Ne mens zou verwonderd zijn dat er uberhaupt nog iets in leven is in zo’n moordpoel. Ik durf er bijkans mijn vingers niet meer in steken!

De restjes van een vuurjufferlarve hangend aan de restjes van een Dotterbloem. In feite niks meer dan het achtergelaten pantser van de larve, die na een klein jaar onder water de grote stap gewaagd heeft en met een laatste vervelling de vijver verlaten heeft. Nu snort ze ergens rond in de omgeving, wachtend tot het paartijd is om dan weer water op te zoeken: deze vijver, of een andere. Wie een beetje uitkijkt vindt (bij natuurlijke vijvers, zonder vis)  geregeld dergelijke vervellingen. Veel moeilijker is het om de beestjes zélf te betrappen op hun moment-suprême, want op dat ogenblik zijn ze volkomen weerloos en bijzonder kwetsbaar. Ze houden het met andere woorden zo kort mogelijk en vliegen weg van zodra dat enigszins mogelijk is.

Maar zie, deze geniepigaard had prijs, want zijn poging om heimelijk te vervellen onderaan een dotterbloemblad viel danig in duigen: ik had ‘m gezien! En hij mij ook! Ha! Maar hij kon geen kant uit en moest er maar het beste van hopen.

Ik daarentegen kon uitgebreid misbruik maken van de situatie en met mijn grote lens werkelijk énorm dicht bij het beestje z’n smikkel komen. Of hij nu aan het dreigen was van ‘pazzop of ik ga bijten!’ of dat de boel monddelen gewoon nog eventjes moest uitdrogen weet ik niet, maar op onderstaande foto kan je in elk geval de hele ‘couvert’ zien van labium tot maxillen en maxillipeden met de hele kwik palpjes en tandjes (flashback naar eerste kan bio!). Nice.

Overigens is zijn grote vervellings-avontuur (dat al bij al een klein uurtje geduurd heeft) goed afgelopen. Ik heb het beest vanzelfsprekend niet aangeraakt en ‘m rustig zijn vleugeltjes laten oppompen. En toen ik terug kwam van pistoleetjes-eten (op zondag pleeg ik al graag eens ne pistolet te eten) was de juffer gaan vliegen. Maar toen was er alweer ander fotogenieks te ontdekken, waarover binnenkort meer op deze blog (u kijkt toch ook?).

Kikkerdril! Helemaal vanzelf in de vijver geraakt!  Allez, ‘t is te zeggen, door ma-puit zelve, zonder mensenhulp. Ondertussen (de foto is al een paar dagen oud) zijn de schijfjes al komma’s geworden.

En i.v.m. de titel: prutsen met google, ‘t is een hobby gelijk een ander. Een aantal mensen zal weer diep teleurgesteld zijn als ze op deze site landen. :-)

Want leest u maar: Het gekanteld motorblok (ook wel borststuk genoemd) is zeer aërodynamisch van vorm en biedt plaats aan een forse partij vleugelspieren die in een fractie van een seconde het maximaal vermogen kunnen leveren wat in een enorm acceleratievermogen resulteert. De eveneens naar voor geschoven ophanging van de poten levert een kreukelzone op die de schokken bij het vangen van de (relatief zware) prooien opvangt. De ophanging van de kop is eveneens uitermate flexibel en wendbaar.

De centraal op het borststuk geplaatste aandrijving bestaat uit vier onafhankelijk van elkaar beweegbare vleugels. De afzonderlijke aansturing van de vleugels laat hoogstandjes toe als stil hangen in de lucht, verticaal opstijgen en achterwaarts vliegen. Met een vleugelslag tussen de 20 en 40 slagen per seconde is de aandrijving opmerkelijk zuinig (kleinere insecten blazen er met 1000 slagen per seconde hun energie veel sneller door) maar levert wel topprestaties tot 50 km per uur, wat hen de snelst vliegende insecten maakt.

De voorrand van de vleugels is geknikt en fungeert als een soort spoiler. Dit zorgt dat lucht loskomt van het vleugeloppervlak, waardoor lift ontstaat. Aan de voorrand van de vleugels bevindt zich ook een gekleurde vlek, het pterostigma, dat waarschijnlijk een functie heeft bij fijnere bijstellingen van de vlucht.

Eén en ander maakt dat deze diertjes in vlucht bijzonder moeilijk te fotograferen zijn, zeker als ze hun vermogen dan nog eens koppelen en als tandem allerlei manoeuvres gaan uitvoeren.

Op de foto hierboven is een koppel aan het afzetten van de eitjes begonnen. Bij Steenrode heidelibellen worden die 1 per 1 in het water gedropt, waarbij het koppel in hoog tempo telkens van op zo’n 20 cm hoogte naar beneden duikt tot net aan het wateroppervlak. De larven die uit deze eitjes komen leven op de vijverbodem en voeden zich daar onder meer met muggelarven (juicht!).

Gelukkig parkeren deze beestjes zich ook af en toe. Dan wordt het al iets eenvoudiger om ze eindelijk deftig vast te leggen.

Zeer opvallend zijn de samengestelde ogen die uit  tien- à dertigduizend facetjes bestaan en vooral bewegingen waarnemen. Met de onderste helft (groen) van dichtbij, met de bovenste helft (bruinig) veraf.

Vooraan tussen de twee samengestelde ogen zie je ook de enkelvoudige ogen, waarmee ze licht en donker kunnen onderscheiden maar die waarschijnlijk ook als optisch evenwichtsorgaan functioneren. Daar net naast staan de twee korte antennes. De vervorming daarvan laat de libel toe om haar snelheid te meten. Optimale functionele design met andere woorden. En nog mooi om naar te kijken ook.