3. De Tuin

Vlak naast het huis ligt ‘De Tuin’, oftewel het centrale stukje van het Eigenwijze Erf waar het meest gespeeld wordt, waar de was opgehangen wordt, de barbecue en de terrastafel een plaats vinden, waar al eens een pintje gedronken wordt, en waar nog meest van al het concept ‘tuin’ benaderd wordt . Al staat het nog mijlenver af van wat de modale Vlaming onder een ‘tuin’ verstaat, want er mag dan wel een flinke hap gazon groeien, dat gazon staat wel vól mos, madeliefjes, witte klaver en paardenbloemen. En jammer dat de brunel niet echt wil aanslaan, of die zat er ook massaal tussen. Om maar te zeggen, het ziet er bepaald niet erg gecultiveerd uit.

Van boven uit gezien krijg je een beter beeld van de ‘structuur’. Al moet ik er meteen bij zeggen dat de grens gazon/hoog gras elk jaar wel een paar meter naar links of rechts kan opschuiven, naargelang de inspiratie bij de eerste maaibeurt van het voorjaar.

Links op bovenstaande foto, tussen de paardenkastanje en de grote pruimenboom, zie je nog een lage afsluiting. Die stond er om onze -toen nog piepjonge- kindjes uit de vijver te houden daar in het hoekje. Ondertussen kan onze kroost zwemmen (en waarschijnlijk zelfs gewoon rechtop staan in de vijver), en mocht de afsluiting weg.

Kijk maar, vijver zonder afsluiting. Veel mooier.

In het ‘hoge gras’ floreerde de eerste jaren vooral gestreepte witbol, maar door een aangepast maairegime is er ondertussen al veel veranderd.


In de lente domineert de boterbloem, maar na de eerste maaibeurt eind mei wordt het diverser. Sommige plantensoorten (margriet, ooievaarsbekken, rolklavertjes, knoopkruid en co) zijn aan een langzame maar gestage opmars bezig, andere zoals wilde peen en bevernel pieken een zomer lang om dan de jaren daarop terug te vallen. Elk jaar weer anders met andere woorden, en dat is eigenlijk wel plezant.


Op bovenstaande foto is bevernel de baas.


En hier doen de margrieten een dappere poging.


En aan het keukenraam krijgen we jaar na jaar een mooie mix van knoopkruid, bevernel, koninginnenkruid, boerenwormkruid,…
Vlak bij de keuken, aan de rand van het terras ligt ook een kleine kruidentuin. Elk kruid afzonderlijk in een (vijverplanten)mandje, zodat ze elk netjes de gewenste bodemsamenstelling kunnen krijgen. Met als gevolg dat de tijm het nu eindelijk wél overleeft, na al die jaren van jammerlijke teloorgang.

Aan de andere kant van het terras staan tegen de zuid-west gerichte muur twee druivelaars broederlijk naast elkaar. De linkse met rode druiven, de rechtse met witte.  Die witte is in al zijn enthousiasme ondertussen al helemaal het terras overgestoken.

Helemaal aan de andere kant van dit stuk staat in de zomer dan weer het foeilelijk zwemdingk, een gigantische toegeving van mijnentwege aan mijn kroost. Inderdaad, soms ben ik te goed voor deze wereld. Edoch er zijn grenzen, dus een paar jaar geleden heb ik ter camouflage van al die plastiek een veldesdoornhaagje aangeplant, maar dat moet nog flink groeien om die gruwel aan het oog te onttrekken. Volgroeid tegen dat het zwembad afgeschreven is wellicht…

Gelukkig hangt daar ook ergens mijn hangmat in de buurt, voor als de lelijkheid mij te machtig wordt. ’t Moet niet allemaal kommer en kwel zijn.


Oh! Wait a minute!
Had ik in eerste instantie toch wel de bomen in dit stuk tuin over het hoofd gezien zekerst? Terwijl ze toch wel nadrukkelijk aanwezig zijn. Even opsommen:

Prominent zijn de twee notelaars, door onszelf geplant in de eerste winter nadat we ons huis kochten (1997), en ondertussen al behoorlijk uit de kluiten gewassen. Eén ervan draagt ‘gewone’ noten, de andere dubbel zo grote ‘vuistnoten’. De oogst is doorgaans zó overvloedig dat we de kleintjes grotendeels ongemoeid laten en voor de vogels laten liggen. De grote raap ik op, zowat een tiende ervan raakt uiteindelijk opgegeten en de rest verhuist in de loop van de winter via de voederplank toch nog richting vogels.

De notelaar met ‘de kleintjes’ is tevens ook de steun en toeverlaat van onze boomhut (foto boven). Vanuit ongeveer dezelfde periode als de notelaars stamt de paardenkastanje, eigenlijk een geadopteerd boompje dat op een ander erf danig in de weg stond. Na meer dan tien jaar is ook dit boompje een serieuze boom geworden die elk najaar kwistig nageslacht rondstrooit. Eigenlijk staat die kastanjeboom daar een beetje ongelukkig, zo dicht bij de vijver: te veel schaduw en kilo’s bladeren in het najaar; niet bevorderlijk voor het vijverleven. Maar ’t is zo’n danig mooie boom dat hij er toch zonder bezwaar mag blijven staan.

Op zich zouden bovenstaande drie exemplaren volstaan voor dit stuk van de tuin, maar ze hebben nog het gezelschap van een hele oude grote pruimenboom (die scheve rechts naast de kastanjeboom op de foto hierboven), een sukkeltje van een perenboom (die magere spriet juist voor die scheve pruimelaar) en een ten dode opgeschreven appelboom (niet op deze foto):

De pruimelaar, tientallen jaren oud en ras onbekend, is in volle aftakeling. Dode knoesten, holle takken,… Het is wachten op de ultieme stormwind die hem doet sneuvelen. Als het té gevaarlijk wordt de komende jaren zal ik er zelf de kettingzaag moeten in zetten.
Het perenboompje, een Conference, is ondertussen al minstens tien jaar oud maar lijkt maar de helft van die leeftijd. Waarschijnlijk heb ik ‘m destijds slecht geplant (wortels in een te klein gat gepropt vermoed ik) en voelt die boom zich allesbehalve lekker. Wat resulteert in povere groei maar anderzijds een relatief grote fruitopbrengst. Elk jaar weer komen er vele tientallen peren van dat boomje af, en daarom mag het er voorlopig ook blijven staan.
De appelboom tenslotte (James Grieve) groeit ook niet (meer) zo voorspoedig. Hij is dan ook (ruim tien jaar geleden) eigenlijk te dicht bij de notelaar geplant, waardoor hij stilaan in de schaduw van die laatste komt te staan. Een eindig verhaal met andere woorden. Maar ze staan wél dicht genoeg bijeen om mijn hangmat tussen te hangen, mits een verlengstukje touw, en dat is toch van belang newaar? :-)

De fruitbomen zullen er dus, logisch gezien, in dit stuk van de tuin van tussen vallen de komende jaren. Op zich niet verkeerd, dan komt er een duidelijker afgrenzing van deze ‘notenboomgaard’ en de echte ‘fruitboomgaard’ op het andere stuk. Kan ik later doen alsof het allemaal zo gepland was. A cunning plan!

20 reacties op 3. De Tuin

  1. Opentuinen Bever schreef:

    Dit is wel genieten – zo’n rondleiding door je tuin!

  2. natuurlijk-rijk schreef:

    Zo heb ik het graag, veel bloemen en wild, wat zeg ik, ik word er gewoonweg wild van. En die hangmat; een pareltje, ik zou daar heelder dagen in blijven liggen vrees ik. Je bloemenweides zien er geweldig uit, dan kan ik de mijne enkel maar pogingen noemen, maar ik blijf er verder aan werken ;-) met deze foto’s toch een beetje als voorbeeld!

  3. muggenbeet schreef:

    Een ronduit prachtige tuin Bart. Je hebt er samen met de natuur een juweeltje van gemaakt.

  4. Joris schreef:

    Dank je wel voor de leuke rondleiding en nog meer voor het aanleveren van inspiratie om hier zelf verder aan de slag te gaan!!!

  5. Zem schreef:

    Een schitterende tuin: een echte tuin naar mijn hart. Die mooie, wilde weitjes.
    En dat uitgekiende, kleine kruidentuintje met die vijvermandjes met individuele grondsoorten erin. Wat een goed idee!
    Tja, zo’n lelijk, blauw zwembad: het dient hier een hoger doel, het plezier van de kinderen. Dan kijkt papa in zijn hangmat fijn de andere kant op of sluit zijn ogen toe.

  6. silvana /majesteitstuin schreef:

    wat een fijn plekje om te tuinen zeg!

  7. Fruitberg schreef:

    Erg mooie bloemenweides op die foto’s. Als ik hier over enkele jaren vergelijkbare resultaten kan boeken zou ik zeer tevreden zijn

  8. Loko Tosh schreef:

    Goe bezig

  9. Ria Vanhees schreef:

    Een echte oase waar het heerlijk toeven is!

  10. madame boerenerf schreef:

    Een zalige plek lijkt me om te genieten.

  11. Elisa schreef:

    Wat een prachtige tuin!

  12. onderdeappelboom schreef:

    En ik herinner mij nog zo je beteuterde blik toen we onlangs door je livingraam naar je tuin keken. Dat het zo weinig was, of zoiets. Amehoela Bart, het is buitengewoon! Buitengewoon natuurlijk, buitengewoon mooi, buitengewoon zacht en gezellig, en buitengewoon inspirerend (zei ze met zicht op haar mager wilde weideke :-)) (en nee, je gaat de schuld niet op de seizoenen schuiven!)

  13. Hanneke schreef:

    Nee….Ik ben niet jaloers. Echt niet…dit is echt niet mooi en die volmaakte bloemenweiden zijn ook helemmal om’je vingers bij af te likken’.

    Kortom: de tranen springen me in de ogen bij de aanblik van zoveel moois. Wat me afvroeg als ik naar de prachtige foto’s kijk: hoeveel tijd besteed jij in het hoogseizoen gemiddeld aan je tuin. Het lijkt me echt ontzettend veel werk. En dat naast je gezin met opgroeiende kinderen. Knap hoor! Ik ben al lang blij als ik de moestuin enigszins weet te houden en het er op een afstandje aardig uit ziet allemaal. Complimenten voor jouw tuin dus…

  14. Fruitberg schreef:

    Die appel- en perenboom groeien misschien ook niet zo goed vanwege de juglone dat de notenboom produceert. Vooral appelaars lijden onder dit gif…

  15. Boer Thomas schreef:

    Die boomhut is echt super! (net zoals de rest van de tuin)

  16. Sha schreef:

    Wat een prachtige tuin en mooie rondleiding!

  17. susan ten berge schreef:

    graag nieuwsbrief a.u.b.

  18. bart schreef:

    Ik doe niet aan nieuwsbrieven Susan, alleen aan blogberichten. Maar mits ge u via RSS abonneert op de posts (zie helemaal bovenaan, dat oranje dingetje) dan kun je alle nieuwe berichten netjes ontvangen via een feedreader (Feedly bijvoorbeeld). En dat lijkt eigenlijk nogal op een nieuwsbrief, alleen is het veel makkelijker.

  19. Gras Zaaien schreef:

    Wauw, een mooi aangelegde tuin! Leuk de variatie in het groen. Een strakke grasmat waar je regelmatig moet gras maaien maar ook verwilderd gras met veel bloemen. Prachtig!

Geef een reactie