Een onvolwassen grote groene sabelsprinkhaan, op stap tussen de verbena. Aan de onvolgroeide vleugels (het bruin schildje op de rug) kan je zien dat dit beest nog niet volwassen is.

(edit: een slimme mens heeft gemeld dat dit een volwassen struiksprinkhaan is, en geen onvolwassen dingk, my mistake!)

Sprinkhanen doen niet aan van die gecompliceerde verpoppingstadia à la vlinder, maar maken sprongsgewijze stappen richting volwassenheid door af en toe te vervellen.  Het dier gaat bij elke vervelling, een vijftal zestal bij deze soort, meer en meer op het volwassen dier lijken. Een onvolledige gedaantewisseling heet zo iets, alhoewel het resultaat op het eind van de  reeks vervellingen net zo volledig is.

(Grote groene sabelsprinkhanen behoren tot de groep van de langsprieten en zijn – in tegenstelling tot de meeste kortsprieten – jagers. Ze eten vooral insecten, onder meer andere sprinkhanen. Het dier op de foto is een mannetje. Als hij er in slaagt om met z’n getsjirp een vrouwtje te lokken kan hij haar in de loop van de 45 minuten durende paring een spermatofoor aansmeren.  Dat is een schuimachtig pakket waarin de zaadcellen verpakt zitten. Die worden door het wijfje opgenomen, maar ook voor een groot deel gewoon door haar opgepeuzeld. Niet dat meneer zich daar veel van aantrekt, want die zit nog geen uur later alweer heftig te tsjirpen om een nieuwe verovering aan de haak te slaan.)

Struiksprinkhanen zijn planteneters. De eitjes worden afgezet op struiken of boompjes, liefst soorten met een zachte schors zoals vlier of esdoorn. Niet dat deze boompjes onmiddellijk opgegeten worden: eenmaal uitgeslopen verhuizen de nimfen van de struiksprinkhaan naar de kruidlaag, waar ze vooral van de bloemen en de zachte blaadjes leven. Naarmate ze ouder worden gaan ze het hogerop zoeken en eten dan wel boombladeren. Struiksprinkhanen kunnen niet vliegen, verpreiding van de soort moet dus via plantenmateriaal gebeuren. Ook een partner vinden gebeurt te voet. Gelukkig wordt dat iets vergemakkelijkt doordat zowel mannetje als vrouwtje geluid maken (korte ultrasone tikjes die wij niet kunnen horen zonder batdetector) om elkaar te vinden.

Nu voel ik mij pas nen echten zie, met mijn eigenhandig in een streng gevlochten uien en sjalotten. Niet dat het moeilijk was, met handleiding van de VELT-groentenbijbel opengeslagen naast mij. Maar toch, dat ik zo’n authentiek uitziende zaken zelf te maken, ik verschiet er nog van.

En zo’n plezante archaïsche toets dat dat geeft in mijn garagedingk jong, ge hebt daar geen gedacht van.

Het is niet alleen op blogmeetings dat ietwat onwennige ontmoetingen dreigen (hoor ik daar zenuwen gieren onder bepaalde bomen?), ook in de vrije natuur is’t soms van dat. Op de bladeren van de zwarte bessen verstoorde een mier het onderonsje van twee tweeëntwintigstippelige lieveheersbeestjes. Of waren het de lieveheersbeestjes die de privacy van de mier kwamen schenden? Geen idee, maar blijkbaar viel er iets onnoemlijk lekkers van dat blad te schrapen en had geen van beide betrokken partijen zin om dat zo maar te laten schieten.

De mier had zelfs absoluut geen neiging tot delen, en ging permanent dreigen bij de onverstoorbare lieveheersbeesten. Enkel als ze een venijnige knauw kregen van de mier peddelden ze een halve centimeter opzij. De mier zelf wist niet meer waar ze het had van koleire, van de één naar de andere van die schransers snellend, ondertussen twijfelend of ze hulp moest gaan halen. Verder dan de rand van het blad raakte ze hierbij nooit, ze kreeg het niet over haar hart het blad geheel onbewaakt aan het zwartgeel vreetlegioen over te laten. Geen idee hoe het afgelopen is, een half uur na het maken van de foto’s zaten ze nog steeds alle drie op het blad en de ochtend er op waren ze alle drie weg.

Na het instant succes van mijn vorig zoekertje is al mijn hoop weer op u gevestigd, trouw lezerspubliek

Deze charmante dame (links) en heer (ovb*, rechts) zijn nog op zoek naar twee gezelschapsdames. Kleurslag onbelangrijk, maar goede gezondheid strikt noodzakelijk.

Dit voorjaar kocht ik, in twee shifts, in totaal negen brahmakuikens  bij een hier niet nader genoemde broeierij hier in de buurt. Zeven van die negen kuikens zijn gesneuveld, deels opgepeuzeld door onbekenden maar ook een aanzienlijk deel gestorven door CRD. Deze ziekte (Chronic Respiraroty Disease) is beter gekend onder de naam ‘snot’. Het is een chronische ademhalingsziekte die o.a. via het ei aan het kuiken doorgegeven wordt, vandaar dat ik niet geneigd ben om terug te keren naar de broeierij want dan loop ik veel kans om weer besmette dieren te kopen. De medicatie die ik er voor gekregen had (een louche geel poederke voor in het drinkwater) heeft in elk geval niks geholpen. Nu voor de rest geen kwaad woord over de kwekerij, voor het overige nooit klachten gehad, maar nu even liever particulier. Dus wie mij ergens in het zuiden van Oost-Vlaanderen Brahma’s aan de hand weet te doen mag het altijd zeggen!

* : Onder voorbehoud, want witte brahma’s zijn vrij moeilijk te sexen op jonge leeftijd (toch voor leken zoals ik). Maar gezien zijn postuur en zijn opzettende kam en lellen gok ik toch op een haantje.

In 2009 was wilde peen met stip de meest dominante bloeier in de eigenwijze tuin. Dit jaar haalt geen enkele soort echt de bovenhand. Witte schermbloemen van wilde peen, bevernel en berenklauw met kriskras daar tussen het geel van boerenwormkruid en rolklaver, aangevuld met redelijk wat knoopkruid. Mooi gelukt, ware het niet dat de regen een flink spelbreker geweest is en de overgrote meerderheid van de bloemen platgeslagen ligt. Bovendien is nog altijd maar zo’n 30% van de bloemenweide daadwerkelijk ingenomen door bloemen. In de overige 70% overheerst het gras nog sterk. Het is dus zeker niet zo dat de hele tuin er uit ziet als op de foto hier boven.

Voor de dieren maakt het niet zo veel uit;  ik denk dat dit het vlinderrijkste jaar is sinds we er wonen en je kan geen voet verzetten zonder dat er sprinkhanen wegschieten. Ook bijtjes, sluip- en andere wespen, kevers, wantsen,… wat dat betreft is de tuin duidelijk aan het groeien de laatste jaren.

Maar het uitzicht zou toch echt wel beter mogen. Minder gras, meer bloemen. Om dat proces te versnellen wil ik dit najaar een strook gras afdekken met worteldoek, in de hoop dat het gras er onder tegen volgend voorjaar afsterft. Dan haal ik het worteldoek weer weg en zaai ik de strook in met zelf- geoogste zaden, aangevuld met wat andere bloemen (prairieplanten à la verbena, cosmea en echinacea misschien).  Als het resultaat oplevert dan herhaal ik het het jaar daarop voor een groter deel van de graszone.

Een kleine schijnbeweging in die richting heb ik dit jaar al gemaakt met een zaadpakketje ‘verbijsterende bijen’ dat de provincie Oost-Vlaanderen gratis uitdeelde. Netjes uitgestrooid op de vers uitgegraven aarde van het terras, en voorwaar een mooie opkomst: heel veel boekweit en komkommerkruid, redelijk wat korenbloemen en goudsbloemen, een enkele klaproos en dille, en een twintigtal zonnebloemen. Niet slecht, al passen de zonnebloemen hier naar mijn aanvoelen niet echt tussen. Jammer genoeg heeft ook hier heeft de slagregen lelijk huis gehouden en zijn de meeste planten plat komen te liggen . De zonnebloemen heb ik met een woud van bamboestokken weer recht gezet, maar de rest ligt er wat hulpeloos slappekes bij. Weetniet of er hier truken van de foor zijn om dat platvallen te voorkomen, eigenlijk.

Dé kikker. Trouw op post, zo goed als elke keer dat ik de serre binnen stap. Een soort gatekeeper die ongewenste rondkruipers in de serre systematisch consumeert. Zo heb ik ze graag zie. Alleen jammer dat het beestje zich beperkt tot de begane grond. Al wat zich pakweg tien centimeter hoger weet vast te klampen aan stengels en bladeren zit veilig tot ik ze er zelf eigenhandig uit pluk. Nee, een boomkikker om mijn tomatenplanten rupsenvrij te houden, dat ware ideaal geweest.

Maar pazzop, ik ga zeker niet klagen. Het tomatengeweld is zelfs zodanig buitensporig dat onder het gewicht van de tientallen trossen één en ander aan planten al op de grond gekletterd is. Gelukkig zonder al te veel erg, en na het nodig geknutsel met touwen en touwtjes geraakt alles weer opgehangen aan het geraamte van de serre. Wreed professioneel oogt het evenwel al lang niet meer, de hele mikmak aan koordjes en touwtjes doet bijwijlen denken aan de elektriciteitspalen in Birecik waar ik in mijn jeugdige-jaren-reizen de slappe lach van kreeg. Het eindresultaat is een soort hangende tuin van tomatenplant-marjonetten die aan een netwerk van touwtjes de zwaartekracht trotseren. Het trekt op niks, maar het houdt stand.
Nee, ik ga volgend jaar maar eens investeren in een paar stevige tomatensteunen vermoed ik. Nooit gedacht dat uit zo’n frêle plantjes zo’n gigantische struiken van ruim twee meter zouden groeien.

Twee tomatenrassen zijn nu op kruissnelheid wat afrijpen betreft: de lilliputs (in het mandje, nogal flets van smaak, doen denken aan de trostomaten van dendeleis) en de hellfruchts (in het witte kommetje, lekker! zoet! sappig!). Nieuwe coeur de boeufs en de allereerste lemontrees en pink brandywines zullen voor een van de komende dagen zijn. De paprika’s daarentegen blijven wrang en onrijp voorlopig.

En courgetten of course, die blijven in een belachelijk tempo bloemen en vruchten aanmaken. Vullen met gehakt en feta, in de soep draaien,…  maar dat nieuw recept bij Mme Zsazsa lijkt me ook bijzonder lekker, en deze morgen hoorde ik op radio 1 een recept voor courgettentapenade : courgette in olie bakken, daar op het einde look en een beetje munt (voor een frisse toets) bij en de boel mixen. Zelfs ik kan dat maken, en ik heb nochtans maar 1 jaar avondschool kokdingk gevolgd!

Hadden ze u ook bijna liggen? Mij in elk geval wel, mijn zwembroek lag bijna alweer in de kast. Maar ziet, ‘t is begot tóch nog geen herfst, ‘t is zelfs nog zomer zo blijkt!

Bijzonder fijn is dat, nog eens buiten kunnen eten en blijven zitten tot het donker wordt. Hopelijk morgen nog van dat!

Zelfs de vlinders zijn weer helemaal terug van eventjes weggeweest. Icarusblauwtje, zandoogjes, witjes, gehakkelde aurelia, dagpauwoog, atalanta,… fijnfijnfijn!

Zaterdag 14 augustus was er ene van hooggespannen verwachtingen! Van danig gewichtige en formele aard zelfs dat zowel meneer Onder de Appelboom als de Eigenwijze Tuinier zich genoodzaakt zagen zich vooraf netjes te scheren. Moe nie vragen wa chique volk wij allemaal zijn! Want wij, de voltallige Eigenwijze Tuiniers, waren uitgenodigd voor een bezoek aan de Onder de Appelbooms. IIIIiiiiiIIIiiiiiii en stress en al!  ‘t Was nochtans voor niks nodig, al die zenuwachtigheid want net als bij een eerdere gelegenheid klikte het alweer meteen en was één en ander weer een waar genoegen (wederzijds is mij zelfs verzekerd!).

Maar genoeg over het privé-dingk, dat zijn allemaal uw zaken niet, wel een korte impressie van de tuin!

De eerste indruk kregen we bij het uitzicht vanuit de woonkamer. Een diep glooiende tuin waarin je ogen langs een brede grasstrook tussen de hoge bomen door meegetrokken worden tot helemaal in de verte, waar ergens -waar precies is niet duidelijk van hier uit- de tuin over gaat in het omliggende landschap. Ondanks dat verre uitzicht kreeg je toch niet onmiddellijk de hele tuin te zien en kon je links wel enkele leuke hoekjes vermoeden. Mooi zo.

Vlakbij het huis enkele bloemenperken waarvan ik vooral heel mooie Cosmea’s en Echinacea onthoudt. Planten die ik ook graag in mijn tuin wil introduceren. Ondertussen hebben de kinderen al het kindertuintje, inclusief speelhuisje, ultratamme kip en mooie geurerwten ontdekt (Emma komt fluisterend vragen of ze ook zo’n bloemetjes krijgt in haar tuintje). In het verlengde van de kindertuin ligt de uitgebreide moestuin, waar ondanks onheilberichten van de eigenaars toch een heel behoorlijke oogst aan het rijpen is. Negen perken, met voldoende ruimte tussen om comfortabel te kunnen werken (my mistake… ik heb maar 20 cm tussen elk perk). Ondermeer een perk met mooi grote sierplanten – ik geloof dat het kolen waren – totaal oneetbaar natuurlijk, maar wel karakteristiek van blad. Buitentomaten ook, waar de kleine Onder de Appelboompjes routineus al wat naar rood neigt oogsten en aan mama overhandigen. Op een onbewaakt ogenblik weet de snode mevrouw Appelboom twee courgetten te verpatsen aan de eigenwijze madam. Terwijl we er thuis nog zes zeven liggen hebben. Tssss! Hoog tijd om de moestuin te verlaten! De kinderen ontdekken ondertussen in de belendende weide twee hertjes. Oei, nee, ‘t zijn schaapjes! En aan de andere kant gansjes, en eendjes! En daar in de verte twee konijnen zo wordt ons verzekerd. En dat daar, zou dat geen écht hert zijn? Meneer Appelboom dient er zowaar de verrekijker bij te halen, de goede ziel.

Verder afzakkend een groot perceel bessenstruiken en enkele fruitbomen (hoogstam).  Hier zal binnen enkele jaren plukwerk aan de winkel zijn…  De grote vijver ligt spannend half-verscholen tussen de populieren. Een heel aangename plek in de tuin is dit. De distels en netels verstoren nu nog wat de pret  maar dit is nu al een fantastisch hoekje. Hopelijk wordt de zware kleigrond geen al te grote spelbederver, want de bodem is hier (dank u, vorige eigenaar) danig dooreen gehaald. Maar dat is bij onze verbouwingen in de eigenwijze tuin ook gebeurd, dus onoverkomelijk is dat allemaal niet.

En het stopt nog niet, er is nog een stuk weide met houtmijt, boompjes en bomen en afgeboord met oude knotwilgen.  De kleine appelboompjes hebben het getroffen met zo’n speelterrein.

Dan weer de geleidelijke klim naar boven, tot aan het huis. Halverwege een kweekruimte met annex waar ik wel een beetje jaloers van wordt en helemaal bovenaan een perceeltje hoog opgeschoten gras dat wel weggeplukt lijkt uit de eigenwijze tuin van vijf jaar geleden. Dat komt in orde!

Het besluit? Onder de Appelboom en de Eigenwijze tuin zijn duidelijk verwant. Alhoewel er grote verschillen zijn (al was het maar door het reliëf en opbouw van de tuin) ademen ze toch een gelijkaardige sfeer uit. Het is in elk geval een tuin waar ik me zó in thuis zou voelen, zonder nood te hebben aan grondige veranderingen.  De Appelbomen hebben het voordeel van een iets gerichtere aanpak (mea culpa) en het nadeel dat sommige dingen nu eenmaal tijd vergen terwijl ze nog niet zo heel lang bezig zijn. Maar die tijd hebben ze wel, vermoed ik zo. Want behalve op tuinvlak waren er nog wel hier en daar parallellen te bespeuren.

… en Mieke mag nie mee!

Want hoe ‘n schoon schaap Mieke ook is, ze hoort niet tot de oude lokale rassen en is derhalve niet uitgenodigd door Steunpunt Levend Erfgoed. U daarentegen hoort wel tot de doelgroep, dus niks belet u! Er zal bovendien schoon volk zijn, met name alvast delegaties van Onder de Appelboom en de Eigenwijze Tuin. En als ik het goed begrepen heb zal ook Kapitein Ukulokio – aka the666bbq weinig overtuigingskracht vergen om als wijze vanuit het oosten af te reizen richting Wachtebeke. Met andere woorden: we have a blogmeeting(ske)! En deze keer niet in een schrale voorjaarswind op een open plantenkwekerij. Hurray!

Meedoen? Je bent zeer welkom! Afspraak op zondag 29 augustus om 14u aan de  ingang van de expo (evenementeneiland, kant van de hoofdparking). Voor de laatkomers komt er rond 15u nog snel iemand op die plaats piepen. Als je van plan bent om langs te komen, laat het weten in de reacties dan weten we op wie we moeten wachten.

Breng vooral ook partner en kroost mee, want behalve een halve dierentuin (zie website SLE) zijn er onder meer ook flink uit de kluiten gewassen speeltuinen aanwezig (zie website Puyenbroeck).

Ne mens zou het bijna vergeten met al dat tomatengeweld, maar in de serre huist ook nog veel ander lekkers. Weelderige bossen basilicum bijvoorbeeld, die nog mooi bloeien op de koop toe (zie boven). Zoveel basilicum zelfs dat ik hem bijwijlen moet kortwieken, omdat hij anders al te veel de rest dreigt te overgroeien.  De afgeknipte bussels hang ik dan ondersteboven te drogen, ge weet immers nooit waar het goed voor is…

Bij de meloentjes hebben de suikermeloenen het niet gehaald, telkens kort na het kiemen verpieterd. De F1-meloenzaden van de Aveve daarentegen hebben het wel goed gedaan, er hangen al enkele vuistgrote meloentjes aan te rijpen. Het perkje ernaast wordt ingenomen door  onderstaand gevaarte; een watermeloen, gekocht als zieltogend kiemplantje maar eenmaal uitgeplant heeft het zich in ijltempo hersteld. Er hangt 1 (één) meloen aan, het lijkt wel een stripverhaal-bom. Mijn groot probleem hierbij is dat ik in de verste verten niet weet wanneer zo’n ding rijp is, hoe je dat kan zien/ruiken/voelen. ‘t zou zonde zijn om dit ene exemplaar te vroeg aan te snijden, maar al even erg om hem ter plaatse te laten gisten.

Het derde perkje aan de rechterzijde wordt bevolkt door slaplantjes, peterselie en (nog) basilicum. We gaan daar niet over uitweiden.  Aan de overkant staan dan de vijftien tomatenplanten, waarover ik al genoeg geleuterd heb. Zij hebben het gezelschap van zes paprikaplanten, die veel te dicht bij elkaar staan; ik ging er van uit dat minstens de helft zou sneuvelen, maar ze bleven allemaal in leven. Alle zes dragen ze paprika’s en blijven onvermoeibaar bloeien en nieuwe paprikaatjes aankweken.

Ook hier heerst er absolute onwetendheid over wanneer er mag geoogst worden. De ene die we een kleine maand geleden proefden smaakte nog zeer wrang.  Voorlopig wachten we voorzichtigheidshalve op de eerste kleurverandering. Ook met de (buiten de serre groeiende) butternuts is het absoluut giswerk wat rijpheid en plukmoment betreft. Dus wie licht in al deze duisternis kan brengen mag het zeker zeggen!