De eigenwijze tuin

Tenminste, daar lijkt het toch stilaan op. Want wuk een vurt were! Op dagen dat mijn gazet in de korte tijdspanne tussen bestelwagen van biepoowst en mijn brievenbwat spontaan naar een vormloze grijze pap neigt te muteren, behoeft het natuurlijk niet te verwonderen dat mijn moestuin zowat de aanblik van een rijstveld in volle moessonseizoen biedt. Niettemin: als er pastinaak op het menu staat, dan dient er pastinaak geoogst te worden. A la guerre comme à la guerre! Luttele -maar daarom niet minder heroïsche- minuten in de gietende regen later is de oogst al binnen, inclusief een kilootje goeie kleigrond. Victory is mine! Vrouw en kinders zullen content zijn! En smullen en al!

Ah? De menu is veranderd? En pastinaak past niet zo goed bij kabeljauw met frieten? Ah bon.

‘t Was ondertussen alweer 5 jaar geleden dat ik, wegens overenthousiaste bok, een extra houtkantje geïmproviseerd had met een tiental  wilgenpoten en een grote hoop kleinere wilgentakken. Hoog tijd voor de eerste knot-ronde, want ook al is het hout amper dik genoeg om in de houtstoof te steken, de takken worden toch stilaan te zwaar. Zo zwaar dat de stammen zouden kunnen scheuren. Goed voor twee halve dagjes pret en verzet in de tuin: knotten, opkuisen en afvoeren. Dat is -echt waar- plezant. En ik ben de enige niet die daar zo over denkt.

De fijnere takken heb ik met recuuptouwtjes van de stro- en hooibalen (El cheapo is my middle name) tot bussels gebonden. Dat ging verrassend makkelijk eigenlijk. Lusje in het touw, ander uiteinde er door en aantrekken maar. Alleen jammer dat die bussels ruim een meter lang zijn. Dat past niet zo makkelijk in mijn houtstoof vrees ik :-/ Dus ‘t zal toch voor een kampvuurtje zijn, ergens later op ‘t seizoen. Of ‘t moest zijn dat ik er nog wat touwtjes rond bind links en rechts, om vervolgens elke bussel in drie te zagen. Weetniet of dat vanzeleven goed kan gaan :-)

Ze doen me een beetje op zonnebloempitjes denken, die zaadjes. Misschien van die kleine rode? Dat bloeit in ‘t midden van die zomer, toch? Om maar te zeggen dat ik hier -ondanks alle contemplatie- weeral niet echt een idee heb, want ze  lijken ook wel wat op beukennootjes of iets van die strekking. Een of andere ‘sunset’-variant, dan.  Dus ik reken weer volledig op u, slimme lezer!

Maar voila, daarmee hebben ze alle tien gehad.

Voor het overzicht eventjes in een proper lijstje, zodat ik straks weet wát er wáár moet gezaaid worden en wannéér dat moet gebeuren.

1. onbekend – kolenperceel – voorzaaien in februari, uitplanten in mei

2. gipskruid – in pot, goed doorlatende grond en zonnige standplaats – maart april en uitdunnen tot op 30 cm

3. huzarenknoop – in volle grond in april mei of voorzaaien onder glas vanaf maart, om de 25 cm uitplanten

4. Mosterd – nateelt, in augustus-september, losgewerkte grond op 2cm diepte

5. oostindische kers – vanaf eind april, op elke grondsoort

6. schorseneren – wortelperceel – begin mei ter plekke zaaien, om de 5 cm op rijen. Grond goed diep loswerken, oogsten in najaar en winter

7.  onbekend – bladgewassen, voorzaaien in de lente en later uitplanten op 30 cm afstand van elkaar

8. slaapmutsje – zaaien vanaf april tot in juni, warme standplaats, grond diep loswerken. Bloeit tot eerste vorst.

9. vlas – uitzaaien samen met bloemenweide mengsel

10. groot vraagteken.

In elk geval, tien mooie aanwinsten. Ze hebben er hun werk van gemaakt, daar op de Buikberg. Waarvoor oprecht heel erg bedankt. Hopelijk komen er volgend seizoen vervolgberichtjes van op deze blog, met plantjes, blommekes en wie weet zelfs oogst (en hopelijk wat mooiere foto’s dan wat hier de voorbije berichten verscheen :-)  ).

Maar dat is toch godgeklaagd! Dan ben je als brave jager eens je edele hobby aan het uitoefenen, komt er zo’n groene sloeber ostentatief aan de rand van zijn weide staan met met in zijn pollen een grote kloeft van een fototoestel met dito lens. Om foto’s te maken meerbepaald, want dat is nu toevallig zijn schone hobby. Djutoch! En laat je dan nét met z’n allen op het randje van overtreding op het jachtdecreet zijn (driewerf djutoch!). Want o jee, we lopen met z’n allen met de geweren in aanslag richting woningen. Moest er iets opvliegen/weglopen, en we schieten er op, dat zou toch wel helemaal niet stroken met artikel acht, paragraaf 1 van het jachtdecreet zekers ?!? (‘Het is verboden op minder dan honderdvijftig meter van woningen of gebouwen vuurwapens af te vuren in de richting van deze laatste.’) Djutoch Djutoch Djutoch! Nee,dat drukt de pret toch aanzienlijk…  Vurte groene :-(

Koren? Blauw? Korenbloem leek het voor de hand liggend antwoord. Maar zo makkelijk zal juffrouw Buikberg het mij niet maken, ik twijfel er niet aan. Gelukkig is er nog de extra tip, waardoor ik voorzichtig aan damastbloem durven denken. Perfecte aanwinst voor in m’n tuin! Zou ik dat rechtstreeks zaaien? Of eerst voorzaaien en dan uitplanten?

Kijk eens wat een mooi getekende zaadjes in dit pakje! Niet direct iets wat aan papavers of klaprozen doet denken (die hebben bij mijn weten vooral kleine zaadjes), al zou ik daar afgaande op de omschrijving op het pakje wel voor gaan. Slaapmutsje, meerbepaald. Misschien dat die wel grotere zaden hebben? ‘t zijn tenslotte Amerikaanders, en we weten allemaal dat het voor den Amerikaan nooit groot genoeg kan zijn. En ziet, wikipedia heeft er zelfs een prentje van, van dat zaad van Eschscholzia californica. Ha! positive ID, volgens mij! :-) Alweer een mooie aanwinst voor mijn erf. Joepie!

Zoude het hier Anijs kunnen betreffen?

Zijde’t al beu? Foto van een pakske – foto van zaadjes – beetje geleuter ? Courage dan, we zijn halfweg. Bovendien heb ik momenteel mijn handen vol met het verbouwen van mijn doeninge, waar ik een beetje in een tweede versnelling geschoten ben. Op twee fronten tegelijk en ondertussen nog wat schapen (laten) slachten en al, ge kent dat. Dus veel tijd om in de tuin fotootjes te gaan maken is er toch al niet. Goeie timing met andere woorden, die pakskes, anders was het hier misschien wat stillekes geweest…

Soit, to the point. Ik heb weer eventjes moeten nadenken toch. Dat het ‘lekker’ zou zijn vind ik -mijn excuses- niet echt een criterium, komende van mensen die zelfs kolen eten, imagine the horror. Dus moet ik mij baseren op ‘winter’, ‘zwart en wit’ en mollen als naaste buren. Een zwart-wit dingk dat zich ondergronds ophoudt, met andere woorden. En dan kom ik (met mijn beperkte groentenkennis) als vanzelf uit bij schorseneren. Wit van binnen, zwart van buiten, en een wortelgewas. En een jeugdtrauma! Neen mama, ik ben die witte karooten niet vergeten! Maar zie, ik geef de schorseneren het voordeel van de twijfel: ze krijgen een herkansing. In 2012 proef ik er van! Als ze willen groeien tenminste :-)

Bijna was ik weg op het verkeerde been, wegens dat ‘slingeren’, meerbepaald. Een of andere Ipomoea dacht ik namelijk, zo’n fancy windesoort. Misschien zelfs Ipomoea rubro-coerulea, die bij VELT in de cataloog staat. De meeste links die je voor die plant bij google vindt gaan richting psychotrope werking van de zaden. Oeps! Zouden die van Buikberg postpakketgewijs drugs dealen? Edoch neen, bij de prentjes bleek het zaad er helemaal anders uit te zien.Oef!

O maar wachtekeer, ik ken dat zaad! Ik heb het zelfs zelf opgestuurd dacht ik, of toch iets dat er sterk op lijkt. Oost-Indische kers, zou het kunnen?