De eigenwijze tuin

Bijna was ik weg op het verkeerde been, wegens dat ‘slingeren’, meerbepaald. Een of andere Ipomoea dacht ik namelijk, zo’n fancy windesoort. Misschien zelfs Ipomoea rubro-coerulea, die bij VELT in de cataloog staat. De meeste links die je voor die plant bij google vindt gaan richting psychotrope werking van de zaden. Oeps! Zouden die van Buikberg postpakketgewijs drugs dealen? Edoch neen, bij de prentjes bleek het zaad er helemaal anders uit te zien.Oef!

O maar wachtekeer, ik ken dat zaad! Ik heb het zelfs zelf opgestuurd dacht ik, of toch iets dat er sterk op lijkt. Oost-Indische kers, zou het kunnen?

Mosterd. Cool!!

Inderdaad, dezelfde bollekes die de kinderen in Bokrijk mochten pletten bij die gezellige opa. Tof!

Dat ‘Hongaarse strijders’ waren een weggevertje. Huzarenknoop it is! Niet dat ik er ooit al van gehoord had, maar als je ‘Huzaren’ samen met ‘plant’ in google gooit dan kom je er als vanzelf op uit. Want ik mag dan al niks van planten kennen, voor de rest kan ik de gemiddelde quizvraag wel beantwoorden. De prentjes die google bij Huzarenknoop tevoorschijn tovert bevestigen het vermoeden: gele mini-zonnebloemetjes van het bodembedekkende type. Hoezee! 1/10 at last! En bovendien een plantje dat hier geheel niet zal misstaan, ik weet er al de geknipte plaats voor peizek! Dank dank!
Maar laat ons vooral ook oog hebben voor belangrijker zaken, zijnde de artistieke verpakking dezer; bemerk de subtiele blauwe toets die de groene compositie op dit kunstwerk vervolledigt. De jonge kunstenares poogt hier ongetwijfeld het conflict te benadrukken van de horizontale en vertikale brede groene banden. Een conflict dat door een ontluikende blauwe diagonaal overbrugd dient te worden, als ware het een schuchtere poging om twee fundamentele tegenstellingen met elkaar te verzoenen. Talent! Zoveel mag duidelijk zijn!

Een posteleindingk, zo dacht ik eerst. Maar dat is niet voor in potten noch voor op rotsen. Een soort tijm dan? Want dat bloeit toch wittekes en dat is een plantje voor voedselarme toestanden. Of toch een walstro-achtige? Wetewa, ik ga voor tijm. Voila. 1/10?

1. Rara… Experiment… Wokken? Salade? Puree? Quiche? Probeer eens

Hmm, een lichtelijk vermoeden dat het hier een gewas betreft voor in de moestuin dringt zich op. Ik zou zelfs iets in het genre steviger bladgewas vermoeden.  Lavas,  een soort oerspinazie of een warmoesvariant?

Een blik op de binnenkant doet mij in eerste instantie aan radijzenzaadjes denken, maar bij nader toezien is het toch iets anders denk ik. Bovendien zitten er houtige dingskes bij die niet bij radijzen horen. Tenzij ze dat er als dwaalspoor bijgestoken hebben natuurlijk, de snoodaards.

conclusie: ik heb er begot geen gedacht van. Wellicht is het iets waar ik vanzeleven nog niet van gehoord heb. Ik zou dit bij wijze van op-veilig-spelen ergens halverwege mei in het bedje van de bladgewassen durven zaaien, op een rijtje met tien centimeter tussen elk zaadje. Moestet zijn dat dit scenario gegarandeerd op een fiasco uit draait, of mijn gewasrotatie danig dreigt te verstoren, dan zou enige bijsturing vanzelfsprekend geapprecieerd worden. Allez, al 0/10. Dat belooft…

Ik was er nochtans redelijk gerust in, toen ik maandag deze post las. “Iemand die alles al lijkt te hebben”? “Inventarissen en bestellijstjes”? Zo  all-round georganiseerd, dat kan alleen maar Annetanne zijn, zo was mijn evidente conclusie. Allez, geef toe, toch in elk geval ik niet. Ik bleef derhalve in blijde afwachting van wie ik dan wél een enveloppe zaadjes zou ontvangen, één dezer.

Maar ziet! Vandaag in de bwatte: een mooi versierde Buikberg-enveloppe. Hoe wijs is dat wel niet zeg! En binnen in die enveloppe tien kleine papieren emmertjes, met (Linde- ?) krullen versierd en cryptische omschrijving betreffende de inhoud. Hoe onmetelijk cool is dat wel niet jong? Whiiiiiiiiiii! Maar we gaan de pret rekken, dames en heren, en dat wel tien dagen lang. Geen instant gratification te rapen alhier, nono!  Morgen probeer ik nummer 1 te ontcijferen, overmorgen nummertje 2, enzoverder … Ik zie het al helemaal zitten (en pronostikeer voor mijzelve een realistische zes op tien).

En verder, ter uwer informatie, geheel binnen de afgesproken termijn, gaat morgen mijn enveloppe op de post!

Zonnige najaarsdagen, ze zijn een ware zegen voor het gemiddeld hobbyboerke-annex-tuinman, ik zeg het u. In plaats van tussen druilerige november-regenvlagen door rap-rap het hoogstnodige te doen teneinde verder debacle te voorkomen, om vervolgens weer snel binnen te duiken, is het nu eerder rondspeuren  naar wat er nog zo zou kunnen gedaan worden in de tuin, kwestie van nog wat langer buiten te kunnen froetelen. Nefast voor de – na zes jaar eindelijk op stapel staande – afwerking van de badkamer, ik moet het u niet vertellen, maar gelukkig is de Eigenwijze Madam begripvol. Meer nog, verstandig als ze is zit ze zelf ook buiten. Soit, wij zijn nog niet aan het oprapen en weer uitstrooien van bladeren toe, gelijk sommigen, maar toch: meer en meer ‘dingen-die-ik-ooit-nog-eens-moet-doen’ raken eindelijk af. Maar later meer daarover.

Zo was het voorbije weekend het ideaal moment voor de opkuis van de serre. De laatste tomaten waren in de loop van de week daarvoor, net voor de eerste nachtvorst, geoogst. Maar de planten zelf stonden er nog, de automatische raamopeners zaten nog op de luiken geschroefd en er groeiden wel wat ongenode gasten (kruisbloemigen, gras en een enorm hardnekkig klein klavertje).

Eerst de tomatenplanten aangepakt, want die eerste vorst was hen duidelijk niet goed bekomen. En een ongelukkig ogende tomatenplant stemt mij ook droef ten moede, derhalve zo gauw mogelijk uit beeld gesnoeid! Daarna de automatische raamopeners (Een gerief! Maar werken op oliedruk en zijn dus kwetsbaar voor strenge vorst) afgeschroefd en vervangen door de vaste sluitingen (mijn dakvensters moeten er tenslotte niet uitwaaien bij de eerste stevige windvlaag, dus vastleggen die hap!). Nog een grondige wiedbeurt, het rondzwervend tuingereedschap schoongemaakt en weggeborgen, en de serre was winterklaar. Volgend voorjaar eens de ramen zemen, en de plantjes kunnen er zó in.

De moestuin zelf is ook al behoorlijk op kant. Het overschot aan warmoes (waanzinnig hoeveel zo’n rijtje snijbiet voortbrengt) staat er nog semi-bevroren bij, ‘t zal eerstdaags schapenvoer worden vermoed ik. En ook voor de resterende rode bietjes vrees ik het ergste. Maar de pastinaken staan al uitnodigend te lonken, binnenkort eens beginnen uitsteken. Hmmmm en njamnjam en al. Want after all, ‘t is voor de smaak van al dat lekkers dat we een half jaar op onze knieën in de grond zitten te wroeten, niewaar (en ook wel omdat we het gewoon gráág doen, stiekem)

Voilà, ik zou het niet beter kunnen zeggen.

Nagenoeg dag op dag verschenen zeven jaar geleden  de eerste zinnen op het interwebs van wat uiteindelijk de eigenwijzetuin.be zou worden. ‘Tuindagboek november 2004‘, zo klonk de weinig appellerende titel destijds. Die zoutloze vlag dekte overigens volkomen de lading: saai, saai², saai³.  Maar ziet, algauw doken de eerste pogingen tot beterschap op: een maand later verschenen zowaar foto’s! Luizig slechte foto’s weliswaar, maar toch, ‘t getuigt ergens toch van enige ambitie en goede wil.
Gelegenheid tot reageren was er nog niet, buiten mijzelve was er immers geen kat die kwam lezen, maak u vooralgeen illusies, ik deed dat ook niet. Het zou nog tot in juni duren, ruim een half jaar verder dus, voor  enige interactie – geheel ambachtelijk via emailtjes die ik dan in een postje moest gieten- mogelijk werd. Niet dat er gereageerd werd, kunt peizen…

Och, kijk! Toch! In september 2005, ik ben dan bijna een jaar aan het ‘bloggen’, is er een goeie ziel die mij, wellicht uit eerlijke compassie, te woord staat (bij deze uitgeroepen tot mijn trouwste lezer! *zwaait even*).

Ik liep er destijds dagen content van, van die eerste reactie. Gigantisch verheugd was ik ook met de statistiekskes na 1 jaar bloggen: in 1 jaar tijd 1759 bezoekers! (waarvan waarschijnlijk de helft per ongeluk op de site belande, maar soit). Gemiddeld 226 bezoekers per maand! Ik content!  Heden ten dage ligt het standaard aantal maandelijkse bezoekers rond de 35.000, met occasionele uitschieters tot 50.000 en meer. Ik ben nog altijd content. En ook elke keer als er gereageerd wordt stemt mij dat vrolijk, dankuzeer daarvoor.

In de loop van die zeven jaar is er veel veranderd natuurlijk. Qua vorm en inhoud van deze blog, maar ook de tuin zelf heeft een hele evolutie ondergaan. En af en toe komt daar zelfs een mooie foto uit voort, fijn zo. Naast het combineren en verder uitspitten van mijn drie voornaamste hobby’s (buiten in de tuin bezig zijn, beestjes en plantjes fotograferen en op klavieren tokkelen) heb ik via deze blog ook een aantal fijne mensen leren kennen die met gelijklopende interesses en bezigheden -euh- bezig zijn. En ook al is het live-contact slechts sporadisch; het is fijn om te weten dat ze er zijn en hun perikelen op hun eigen blogs te lezen. Dus ik ga voorlopig nog even door, met de eigenwijzetuin.be. Hopelijk vindt u dat niet ál te erg ;-).

Ronduit schaamteloos, zoals die groen specht zonder enige consideratie gaten kotert in mijn propere gazon! Op klaarlichte dag en plein vu, gaat hij te keer, vlak voor het livingraam. Gat na gat. Mohówzeg!
Nog niet eens zwaar gedérangeerd als ik hem met mijn fotomarieke benader bovendien. Gewoon ongegeneerd gaten blijven steken in mijn tere grasmat. Schaamteloos gevogelte, zeg ik u! De punker! De hooligan! (maar wát een schoon beest!)

November alweer! En ondanks de milde temperaturen is’t toch stilaan gedaan met de grasgroei. Het goede nieuws is dat ik dan mijn pelouze niet meer dien af te rijden. Het slechte nieuw dat er voor de schapen zo onderhand niet meer zo veel te munchen valt. Gelukkig onderhoud ik goed nabuurschap met de omringende boeren, en kan ik jaarlijks bij hen terecht voor een goeie 2500 kilo ‘bétrave’, gelijk zij dat als professional noemen. Ikzelf, slechts een simpel hobbyboerke met Westvlaamse wortels zijnde, noem dat ‘bjitten‘. Volk dat doorgaans nog nooit van ver of dicht een bjitte in z’n handen gehad heeft verwijst er dan weer naar als zijnde ‘voederbieten’. De Nederlandsche taal volgt bijwijlen een vreemde logica.

Soit, een paar dagen geleden gaan ‘bestellen’ en, ondanks dat die’n mens meer dan genoeg te doen heeft, ondertussen al netjes aan huis geleverd. Restte enkel nog de hele hoop te verkassen van de oprit naar het bietenkot, het ideaal moment voor een beetje male bonding op het Eigenwijze Erf.

Vanaf morgen gaan ze -emmer na emmer- op stukjes gehakt naar de schapen, die ze geduldig zullen wegknabbelen,  de volle 2500 kilo. Tot er weer genoeg vers gras beschikbaar zal zijn, ergens in mei. L’histoire se répète…