De eigenwijze tuin

In 2009 was wilde peen met stip de meest dominante bloeier in de eigenwijze tuin. Dit jaar haalt geen enkele soort echt de bovenhand. 

Read more »

Op de foto het eerste bermooievaarsbekbloempje (onthoudt voor scrablle!) van dit jaar. Naar ‘t schijnt is bermooievaarsbek (zoals de meeste van het geranium geslacht) geschikt om in potten, bloembakken of kuipen te zetten. Maar eigenlijk ben ik op zoek naar iets anders, iets groters.

Read more »

Weet ge’t nog, dat ik zo liep te stoefen op mijn tomatenplantjes. Welnu, gezien half mei zo’n beetje het tijdstip is om je tomatenplanten naar buiten te brengen en er de eerste nachten niet onmiddellijk nachtvorst aangekondigd wordt, leek het voorbije weekend me het geschikt moment om ze richting kas te (euh…) verkassen.

Read more »

Organisatie en vooruitziendheid, het zijn – en dat zal u niet verwonderen- niet bepaald mijn sterkste vakken. Procrastineren daarentegen, dat kan ik als de beste.  In die mate zelfs dat het seizoen mij zou dreigen in te halen, en ik niet meer aan aanplanten zou toekomen. Maar ziet, een moment van helderheid heeft mij, blijk gevend van een zeldzame opeenvolging van coherente planning, toegelaten om mijn extra dag congé te laten samen vallen met een fijn voorjaarsweertje én de nodige voorafgaande regelingen te treffen om mijn plantgoed te kunnen afhalen. Ik ben werkelijk trots op mijzelf.

Derhalve beschikte ik deze morgen, naast tien wilgenpoten, ook over onderstaand gerief:

• Hydrangea serrata ‘bluebird’, een soort voor halfschaduw tot schaduw.
• Kruisbes Ribes uva-crispa ‘Hinnonmaeki Rood’ , een rode stekelbes met ronde vruchten, witziekteresistent en rijp begin juli.
• Vlinderstruik Buddleja davidii ‘Black knight’, ter vervanging van het ter ziele gegane exemplaar.
• Vlinderstruik Buddleja davidii ‘ Lochinck’, omdat ne mens nooit genoeg vlinderstruiken kan hebben.
• IJzerhard, Verbena bonariensis (6 stuks), omdat dat een magnifiek plantje is
• Bruidsluier, Fallopia aubertii (8 m hoog, zon-halfschaduw, bloei 7-9), om dingen te begroeien.
• Peer ‘Williams Bon Chrétien’ leivorm, om tegen dingen op te groeien
• Zwarte aalbes Ribes nigrum, omdat ik het niet kon laten
• wilde kamperfoelie Lonicera periclymenum ‘Belgica’, omdat ik een gigantisch compromis  heb moeten sluiten en omdat ik dat compromis nu keihard aan het oog wil onttrekken. (laters meer daar over)
• Hamamelis intermedia ‘Arnold promise’, omdat Annetanne nu al jaren mijne kop zot maakt met haar mooie foto’s van bloeiende toverhazelaars.
• Perzik ‘Fertile de septembre’, hoogstam, draagt een middelgrote vrucht met rode schil en sappig wit vruchtvlees. Rijp midden september, omdat mijn eigenwijze madam graag perziken eet.

Op de wilgenpoten na zit alles al in de grond, de afwerking is voor morgen. En dan ga ik ook foto’s maken. Van de toverhazelaar. Whiiiiiiii!

Meegeroofd van op weekend in de Hoge Venen, uit een weelderige weide waar er miljoenen van stonden: een vreemdsoortig maar mooi bloeiend geraniumdingk (of een ooievaarsbek, of reigersbek, of weetikveelbek, ik ken bitter weinig van planten).

‘k Weet,  ‘k weet, het is not done, planten uitsteken in ‘t wild voor eigen gebruik. Maar ik heb uitvluchten: ‘t was in een weide (dus cultuurland, niet echt in’t wild) en bovendien stonden er beláchelijk veel van. Ik heb (slechts!) twee plantjes uitgestoken met een bot keukenmes (en daarna het mes terug in de schuif gestoken, maar ik heb het wel eerst netjes afgekuist ma!) om ze daarna in mijn eigen (iets minder weelderige) weide te planten. Ze doen het momenteel bijzonder goed, al blijft het afwachten of ze zich op langere termijn kunnen handhaven natuurlijk. Maar nu ben ik wel een beetje nieuwsgierig naar de juiste soort, dus wie het weet mag het zeggen (beredeneerd gokken is ook goed).

Onder het motto ‘doe Poekie ook eens een plezier’ is de eigenwijze tuin verrijkt met Nepeta nervosa, één van de vele kattekruid-soorten. Want Poekies schijnen daar verzot op te zijn. Wegens dat ze daar een beetje tipsy van schijnen te worden. Wegens dat daar nepatalactone in zit dat een beetje te enthousiast inwerkt op de feromoonreceptoren van poezen, waardoor ze tijdelijk euforisch worden. En wie ben ik, EtOH-adept,  om mijn poezen een analoog pleziertje te misgunnen? Vandaar dus: kattekruid. Al was het mij in eerste instantie toch wel te doen om de mooie verschijningsvorm van deze plant, en zijn aantrekkingskracht op vlinders en bijen.  Bovendien schijnt het een ‘gemakkelijke’ plant te zijn, en dat is met mijn beperkte hovenierskunsten geen onnodige luxe. ‘t Enige wat ik niet mag vergeten is om de planten na de bloei flink terug te snoeien, kwestie van een tweede bloei te forceren. Maar dat zal wel lukken, vermoed ik

Ha! Toch nog een verlanglijstje! Mijzelf kennende zal ik mij hier niet toe kunnen beperken. Aan de andere kant zal er wellicht één en ander ook (nog?) niet (meer?) te krijgen zijn. Maar als het een beetje goed gaat keer ik morgen huiswaarts met het volgende in de koffer (byebye jobkorting):

□    Handboek ecologisch tuinieren, ook wel bekend als de groenselbijbel van VELT.

en dan, in alfabetische volgorde, volgende plantjes:
□    Brunel – Prunella vulgaris
□    Dagkoekoeksbloem – Silene dioica
□    Duizendblad – Achillea millefolium
□    Gele dovenetel – Lamium galeobdolon
□    Gewone vogelmelk – Ornithogalum umbellatum
□    Grote ratelaar – Rhinanthus angustifolius
□    Kruipend zenegroen – Ajuga reptans
□    Maarts viooltje – Viola odorata
□    Margriet – Leucanthemum vulgare
□    Roze ooievaarsbek – Geranium endressii
□    Sneeuwklokje – Galanthus nivalis
□    Sneeuwroem – Chionodoxa lucillae
□    Sleutelbloem – Primula veris
□    Stinkend nieskruid – Helleborus foetidus
□    Wilde narcis – Narcissus pseudonarcissus
□    Wilde kamperfoelie – Lonicera periclymenum

en voor in mijn vijverke:

□    Pijlkruid – Sagittaria sagittifolia

Niet dat ik het van plan ben, maar moest ik ooit zelfstandigske spelen, ik zou een volkomen utopische combinatie van kinderboerderij / streekbierendrankcentrale / ecoflora-kloon uit de grond stampen (om vervolgens lijnrecht op het faillissement af te stevenen). Vanzelfsprekend valt er, de ‘concurrentie’ van alle gesubsidieerde initiatieven in beschouwing genomen, geen leefbaar inkomen bijeen te krabben met een kinderboerderij. En in de streekbierendrankcentrale zou ik de spreekwoordelijke kat bij de melk zijn (zelfkennis is het begin van alle wijsheid). Rest nog een ecoflora-kloon, maar dan vind ik het weer veel te plezant om naar het origineel af te zakken. Dat is al lang zo; mijn allereerste blogpostje handelt al over mijn aankopen aldaar. Een bezoekje aan Ecoflora staat dan ook elk jaar toch een tweetal keer op het programma. Dat is óók een beetje de kat bij de melk zetten, want ik moet mij dan altijd werkelijk énorm beheersen. Ze hebben daar namelijk belachelijk veel interessant plantgoed dat je zo goed als nergens anders vindt. En nog best betaalbaar ook. Wilde bloemen en planten die vanzelfsprekend niet zouden misstaan in mijn tuin. En het heeft geen zin om niet te veel cash mee te brengen, want die sloebers hebben bancontact! Het enige wat helpt is een vast budget voorop stellen, en proberen  om dat met niet meer dan 100% te overschrijden als je langs de kassa passeert.

Gewoonlijk pleeg ik mijn bezoekjes aan Ecoflora op vrijdag, zo rond het middaguur, zodat ik de plantperkjes enkel moet delen met nog een paar verdwaalde solitairen. De opendeurdagen vermijd ik gezien mijn aangeboren aversie voor massa-evenementen zoveel mogelijk. Maar zo niet dit jaar, want nu zit er aan de opendeurdag een leuk extraatje vast: een fijne selectie van blogvolk zal, na jaren van virtueel bezoek op elkaars websitekens, elkaar in levende lijve ontmoeten. Ik ben dan ook behoorlijk benieuwd. Sowieso ben ik verheugd om eindelijk kennis te kunnen maken met Annetanne en Yo, en wie weet ook met Houbi. Maar stiekem hoop ik daar ook Willem en Anneleen, Mme Zsazsa, de illustere (mw), Muggenbeet, de duivelse barbeque, de inwoners van pontstraat 49, de blote tuinmens, de diversituinier,  de ecologische tuinier, de juffrouw van onder de appelboom, en andere virtuele kennissen te ontmoeten. U komt toch ook? Hier klikken voor de praktische kant.

Eindelijk, na een tiental dagen nachtvorst en bevroren bodems konden de twintig Haagbeukjes de grond in. Aanplanten met vriestemperaturen  is immers geen goed idee. Dan bevriezen de kleine haarworteltjes van de planten zo goed als zeker en is er weinig kans dat je plantgoed het redt. Beter even wachten dan; ofwel de planten inkuilen (bedekken met een voldoende dikke laag -niet bevroren- grond), ofwel de wortels vochtig houden in een plastic zak. Dat laatste is enkel goed voor relatief korte periodes. Als je je plantgoed langer wilt bewaren is inkuilen een betere methode. Maar een veertiental dagen in een plastic zak, bij een temperatuur van rond de vijf graden, is geen probleem.

‘Nog twintig Haagbeuken? Waar gaat hij dat nu begot nog steken?’ hoor ik mijn trouw lezerspubliek nu luidop denken.  (voor wie geen trouwe lezer is: shame on you!) Welnu: vlak naast het terras, bij wijze van wind- en vooral (!) nieuwsgierige-blikken-scherm. Want wij huizen langs de nodige toeristische fiets- en wandelroutes waardoor onze terras-zondagen nogal eens verstoord plegen te worden door schaamteloos gapende recreanten (je hebt er geen idee van hoe lomp sommige mensen durven zijn). Derhalve een haagbeukschermpje, om ons aan onbeschaamde blikken te onttrekken. Meer moet dat niet zijn.

De greppel was ter plaatse al enkele weken geleden gegraven. Het plantgoed was ook al meer dan een week beschikbaar. Maar koning winter strooide roet in het eten vorig weekend. Afgelopen vrijdag was het -tien graden en een heerlijk zonnetje- echter dé moment om te planten.  Eerst mooi de plantjes uitverdelen over de beschikbare plaats (om de vijftien cm een plantje, ik overdrijf graag in die dingen), dan met aarde van de molshopen de greppel weer opvullen. Met aarde van de molshopen inderdaad,  want sinds onze verbouwingen is de bodem in de onmiddellijke periferie van ons huis danig verstoord en aangedamd dat het uitgegraven mengsel van steengruis en klei niet geschikt is om boompjes in te planten. Daarom heb ik de greppel extra diep gemaakt, en weer opgevuld met fijngehakselde grond van de molshopen (ziede wel dat het nuttige dieren zijn!!!).

En voilà, na een ruim uur over- en weer gevwajageer met mijn kruiwagen (ge ziet nog niet dat er molshopen weg zijn, zóveel heb ik er) was ‘t al gepiept. Nu nog een paar voorspoedige groeiseizoenen en ik kan onbeschaamd Arendjes consumeren achter mijn eigenste groenscherm.

En in het geval dat je het je afvraagt: jazeker, ik heb een fameus schone vue vanuit mijn living.

Hobbyboerken galore! Het naburig natuurreservaat is gemaaid, twee grote volgestampte zakken maaisel zijn mijn!  Morgen uitspreiden die handel zodat de zaadjes zich kunnen verspreiden over mijn doeninge, en mijn hooiland ziet er misschien volgend jaar wel hélemaal zo uit:

Want nú is het moment om wilde bloemen te zaaien: het zaad is rijp, en ‘in de natuur’ komen ze momenteel ook op de grond terecht. Door een fractie van een fractie van de zaadopbrengst van een reservaat te gebruiken kan je zo de hele kruidenmikmak in je tuin introduceren. Het enige wat je eventueel nog moet doen is na enkele weken het maaisel weer uit de tuin weghalen (verarmen van de bodem, weetwel). Morgen maak ik er werk van zie, want morgen heb ik een vrije dag, én ‘t zal schoon weer zijn! Hiep hoi!

edit 10 oktober: opdracht volbracht. Zo goed mogelijk alles uitgespreid, en aangevuld met rijp zaad van de plaatselijke wilde peen, rolklaver, kaardebol, bevernel,…