De eigenwijze tuin

De voorbije week zat mijn zakdoek-groot-vijvertje vergeven van de bruine kikkers. Sinds gisteren zijn ze allemaal weer ribedebie. ‘t Enige wat ze achterlieten zijn tientallen klodders kikkerdril.

Kijk, hier zijn er drie gezapig aan’t genieten van ‘t zonneke.

En als je denkt ‘jamaar, daar rechtsboven zit er nog ene!’, wel, dan heb je gelijk. Meer dan ene zelfs. Het zit gewoon plein-vol. Maar ik doe geen moeite om te tellen: na amper een halve minuut duiken er ineens weer nieuwe op, als van uit het niets. Gelijk op’t filmpje hier onder.

Maar nu zijn ze dus weg. Allemaal, en op 1 nacht tijd.

Maar binnenkort weer dikkoppen in de vijver. Of kikkervisjes. Of oekedoelekes zoals de Eigenwijze Madam ze noemt. En hoe heten ze bij u?

Hier sproeit men niet. Kikker ziet mij.

Meneer kikker is not amused!

Een minikikkertje lijkt wel te zwemmen in het gras.
Behalve wat verscherpen na het verkleinen is de foto niet bewerkt. De kleuren zijn zo uit het toestel gekomen. Wel een grappig effect, maar in realiteit is mijn gras niet fluo, dus eigenlijk ben ik hier niet zo content mee. Ik zal toch nog eens het hoofdstukje over de camera-instellingen moeten herlezen precies.

…de kikker legt een ei! Alhoewel, eerder duizenden eieren. ‘t Zal vermoedelijk niet allemaal van één kikkertje komen, azonenoop. Maar niettegenstaande mijn geduldig wachten, geen bruine kikker meer te zien in de vijver. Dus geen educatieve uitweidingen aangaande de voortplanting der amfibieën alhier,

Read more »

Hoe heerlijk toch het seizoen. De nadagen van de zomer, het begin van de herfst; ik ben er zot van.

Read more »

Vanaf half september mag ne mens al stillekes aan beginnen denken aan de najaarsmaaibeurt.

Read more »

Dé kikker. Trouw op post, zo goed als elke keer dat ik de serre binnen stap.

Read more »

Mijn vijvertje zit vol geile bruine kikkers! En bijgevolg ook kikkerdril! En ze trekken zich niet zo veel aan van mijn grote lens, zolang ik niet te veel beweeg. Dat impliceert dat ik mij plat op mijn buik rondom mijn vijver dien te bewegen als ware ik een moddervette rups, maar dat heb ik er graag voor over.

Als ik zo achteraf naar de foto’s kijk dan valt het me op dat ik dringend eens wat moet opkuisen, bijna overal is wel een grasspriet of een storende vlek in beeld. Dju toch.

Kikkerdril! Helemaal vanzelf in de vijver geraakt!  Allez, ‘t is te zeggen, door ma-puit zelve, zonder mensenhulp. Ondertussen (de foto is al een paar dagen oud) zijn de schijfjes al komma’s geworden.