De eigenwijze tuin

Dé kikker. Trouw op post, zo goed als elke keer dat ik de serre binnen stap.

Read more »

Mijn vijvertje zit vol geile bruine kikkers! En bijgevolg ook kikkerdril! En ze trekken zich niet zo veel aan van mijn grote lens, zolang ik niet te veel beweeg. Dat impliceert dat ik mij plat op mijn buik rondom mijn vijver dien te bewegen als ware ik een moddervette rups, maar dat heb ik er graag voor over.

Als ik zo achteraf naar de foto’s kijk dan valt het me op dat ik dringend eens wat moet opkuisen, bijna overal is wel een grasspriet of een storende vlek in beeld. Dju toch.

Kikkerdril! Helemaal vanzelf in de vijver geraakt!  Allez, ‘t is te zeggen, door ma-puit zelve, zonder mensenhulp. Ondertussen (de foto is al een paar dagen oud) zijn de schijfjes al komma’s geworden.

Onze kelder vormt bijwijlen het verlengstuk van de tuin. Muisjes, insecten, spinnen en kikkers maken er occasioneel gebruik van als het hen buiten om de één of andere reden niet aan staat. Dat is niet echt een probleem, onze kelder mogen ze gebruiken en ze vinden meestal wel de weg terug naar buiten. En anders helpen we hen wel een handje indien nodig. Deze week was het weer prijs:

‘eye iz in ur cellar, guarding ur winez’ zouden ze op lolcats zeggen.

Een kikker had post gevat op een fles wijn. Nu hebben we in het verleden al mogen merken dat de kikkers ten onzent vaak blijk geven van goede smaak (zie alhier), dus eigenlijk was het niet zo verwonderlijk dat deze jongen een fijn flesje Chinon uitgekozen had om zich op te nestelen. Hij leek ook niet echt van plan om zijn fles zonder slag of stoot af te geven, als je zo op onderstaande foto kijkt. Maar een flesje Roodeberg deed het ook voortreffelijk bij het stoofpotje lam-van-eigen-erf, dus hij mocht rustig blijven zitten.

Mooi weer. Iedereen content.

Onze tuin is niet zo aan scherpe grenzen. Geleidelijke overgangen zijn overal te vinden: van haag naar houtkant, van houtkant naar bos of grasland, van bloementuin naar boomgaard naar ruigte… En ook aan de buitengrenzen wordt geknabbeld. Heel af en toe komt de tuin zelfs binnenshuis. Het populairste bruggenhoofd is wat dat betreft de kelder. Die kelder heeft een kelder’raam’ dat niet veel meer is dan een open gat dat voor de vorm afgeschermd is met een gaasje. Die kelder heeft op zijn laagst gelegen punt ook een afvoerput: een putje van 50x50x50 centimeter van waaruit een lange buis richting beek vertrekt, dit om het binnensijpelend grondwater af te voeren.

En rond dat putje zitten momenteel minstens twee kikkertjes, die telkens als ik mij een Westmalle / Westvleteren / Quintine / Witkapke / … ga halen haastig in het putje plonzen. Ik vind dat heel grappig en leuk. Ik ga dus geregeld nog een extra biertje halen, gewoon om die kikkers nog eens te zien plonzen. Het leven kan schoon zijn.

Dringend af te werken isolatietoestanden (12cm glaswol) houden me de laatste weekends binnenshuis. Veel gefotografeer in de tuin komt er dus voorlopig niet van. Maar zie: toen ik gisteravond van mezelf vond dat ik wel een Westmalle tripel verdiend had werd ik in onze (ik geef toe, enigzins vochtige) kelder begroet door een overwinterende Bruine kikker. Hij was zelfs zo beleefd om roerloos te blijven zitten tot ik terug was met m’n fototoestel. Daarna mocht hij beschikken en verder de kelder insecten- en pissebeddenvrij houden.