Hier sproeit men niet. Kikker ziet mij.

Meneer kikker is not amused!

Een minikikkertje lijkt wel te zwemmen in het gras.
Behalve wat verscherpen na het verkleinen is de foto niet bewerkt. De kleuren zijn zo uit het toestel gekomen. Wel een grappig effect, maar in realiteit is mijn gras niet fluo, dus eigenlijk ben ik hier niet zo content mee. Ik zal toch nog eens het hoofdstukje over de camera-instellingen moeten herlezen precies.

…de kikker legt een ei! Alhoewel, eerder duizenden eieren. ‘t Zal vermoedelijk niet allemaal van één kikkertje komen, azonenoop. Maar niettegenstaande mijn geduldig wachten, geen bruine kikker meer te zien in de vijver. Dus geen educatieve uitweidingen aangaande de voortplanting der amfibieën alhier, noch schone close-ups van spiedende oogjes boven de waterlijn. Maar wat niet is kan nog komen.

Kikkereitjes zijn momenteel wel de enige eieren die ten eigenwijze tuin gelegd worden, want ons Shiva bougeert voorlopig niet op dat vlak. Ik ben er weer vet mee, met mijn Brahmas.

Al moet ik volledigheidshalve wel vermelden dat het klein grut wél danig aan de leg is, bijvoorbeeld de Gehoornde metselbijtjes. Die zijn nog zo beleefd om zich niet met mijn zaaiactiviteiten noch met mijn drankgewoonten te bemoeien, gelijk het op sommige locaties al eens het geval blijkt.

Allezjoep, als ons Shiva haar eerste ei gelegd heeft, dan zal het écht lente zijn.

Hoe heerlijk toch het seizoen. De nadagen van de zomer, het begin van de herfst; ik ben er zot van. Allerlei zaken in de tuin lopen op hun laatste benen, overal zijn losse eindjes weg te werken.  Ik vind dat plezant, zo dingen afronden. Nog één keer het maaisel afvoeren, nog de laatste tomaten, courgetten en boontjes oogsten, het perkje van de rode bieten en de pastinaak binnenkort vrijmaken, de haag voor het laatst geschoren, de tuinmeubels in de berging gezet,… tegelijk alweer de eerste keer de houtstoof aansteken, weer okkernoten eten, de routine van het nieuwe schooljaar dat nu écht weer in de plooi gevallen is…

De zomer is mooi en goed geweest, alweer. Oh, en ik heb het zelfs niet over het weer, al was dat ook niet om over te klagen, bende zageventen. Nee, het was fijn. Het was goed. En nu komt er alweer een mooie periode, met paddenstoelen, boswandelingen, vogelkes voederen en tuinplannen maken voor volgend jaar. De ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Wat een bevoorrechte mensen zijn we toch, denk ik dan, en heb de neiging om hout vast te houden. Of om Seppe, onze serrekikker vriendelijk toe te spreken. En hem zachtjes aan te manen om toch stilaan aan zijn winterrust te gaan denken. Jazeker, heel af en toe ben ik de mildheid zelve.

Vanaf half september mag ne mens al stillekes aan beginnen denken aan de najaarsmaaibeurt. Normaal gezien kan ik daar nogal met de grove borstel door gaan, maar dit jaar moet het echt op kousevoetjes. Tussen het lange gras zitten er namelijk nog behoorlijk wat bruine kikkers. Ze proberen zich weliswaar op tijd uit de voeten te maken, maar ik moet toch een beetje inhouden om ze niet te scalperen. Soit, al de helft gemaaid ongeveer ondertussen, en tot nu toch nog geen enkele in de fricassé. Hopen dat het zo blijft. ‘t Zou spijtig zijn om zo’n schoon oogjes te pureren (kliktekeer op de foto om hem groter te zien!).

Dé kikker. Trouw op post, zo goed als elke keer dat ik de serre binnen stap. Een soort gatekeeper die ongewenste rondkruipers in de serre systematisch consumeert. Zo heb ik ze graag zie. Alleen jammer dat het beestje zich beperkt tot de begane grond. Al wat zich pakweg tien centimeter hoger weet vast te klampen aan stengels en bladeren zit veilig tot ik ze er zelf eigenhandig uit pluk. Nee, een boomkikker om mijn tomatenplanten rupsenvrij te houden, dat ware ideaal geweest.

Maar pazzop, ik ga zeker niet klagen. Het tomatengeweld is zelfs zodanig buitensporig dat onder het gewicht van de tientallen trossen één en ander aan planten al op de grond gekletterd is. Gelukkig zonder al te veel erg, en na het nodig geknutsel met touwen en touwtjes geraakt alles weer opgehangen aan het geraamte van de serre. Wreed professioneel oogt het evenwel al lang niet meer, de hele mikmak aan koordjes en touwtjes doet bijwijlen denken aan de elektriciteitspalen in Birecik waar ik in mijn jeugdige-jaren-reizen de slappe lach van kreeg. Het eindresultaat is een soort hangende tuin van tomatenplant-marjonetten die aan een netwerk van touwtjes de zwaartekracht trotseren. Het trekt op niks, maar het houdt stand.
Nee, ik ga volgend jaar maar eens investeren in een paar stevige tomatensteunen vermoed ik. Nooit gedacht dat uit zo’n frêle plantjes zo’n gigantische struiken van ruim twee meter zouden groeien.

Twee tomatenrassen zijn nu op kruissnelheid wat afrijpen betreft: de lilliputs (in het mandje, nogal flets van smaak, doen denken aan de trostomaten van dendeleis) en de hellfruchts (in het witte kommetje, lekker! zoet! sappig!). Nieuwe coeur de boeufs en de allereerste lemontrees en pink brandywines zullen voor een van de komende dagen zijn. De paprika’s daarentegen blijven wrang en onrijp voorlopig.

En courgetten of course, die blijven in een belachelijk tempo bloemen en vruchten aanmaken. Vullen met gehakt en feta, in de soep draaien,…  maar dat nieuw recept bij Mme Zsazsa lijkt me ook bijzonder lekker, en deze morgen hoorde ik op radio 1 een recept voor courgettentapenade : courgette in olie bakken, daar op het einde look en een beetje munt (voor een frisse toets) bij en de boel mixen. Zelfs ik kan dat maken, en ik heb nochtans maar 1 jaar avondschool kokdingk gevolgd!

Als ik zo achteraf naar de foto’s kijk dan valt het me op dat ik dringend eens wat moet opkuisen, bijna overal is wel een grasspriet of een storende vlek in beeld. Dju toch.

Kikkerdril! Helemaal vanzelf in de vijver geraakt!  Allez, ‘t is te zeggen, door ma-puit zelve, zonder mensenhulp. Ondertussen (de foto is al een paar dagen oud) zijn de schijfjes al komma’s geworden.

‘eye iz in ur cellar, guarding ur winez’ zouden ze op lolcats zeggen.

Een kikker had post gevat op een fles wijn. Nu hebben we in het verleden al mogen merken dat de kikkers ten onzent vaak blijk geven van goede smaak (zie alhier), dus eigenlijk was het niet zo verwonderlijk dat deze jongen een fijn flesje Chinon uitgekozen had om zich op te nestelen. Hij leek ook niet echt van plan om zijn fles zonder slag of stoot af te geven, als je zo op onderstaande foto kijkt. Maar een flesje Roodeberg deed het ook voortreffelijk bij het stoofpotje lam-van-eigen-erf, dus hij mocht rustig blijven zitten.