De eigenwijze tuin

Gisterenavond nog gauw van het avondzonnetje geprofiteerd om een paar foto’s te maken van de ontluikende pinksterbloemen. In deze periode van het jaar is het licht zo rond half zeven op z’n mooist. Voor de volledigheid: ook zo rond zeven uur ‘s morgens is dat het geval, maar dan zijn er doorgaans andere prioriteiten, zoals op tijd op mijn werk geraken dan wel uitslapen.  Bijgevolg is vooral het namiddag-gebeuren aan mij besteed.

Voila, een pinksterbloem. Elk jaar opnieuw fotografeer ik ze. Neen, dat steekt nog niet tegen wat mij betreft. (Even tussendoor: zoals gebruikelijk zijn de foto’s aanklikbaar voor een groter formaat. Vooral doen, want veel mooier en scherper zo.)

Terwijl ik zo met die pinksterbloemen bezig was zag ik van uit mijn ooghoek dat ook de kruisbessen in bloei stonden. Bij nadere inspectie bleken er ook nu weer 

Read more »

Een metserbijtje (Osmia rufa vermoed ik, maar ik kan fout zijn) inspecteert de aangeboden nestbuizekes. Rechts een appartementje dat al in gebruik is. Wie wil kan makkelijk zelf zo’n nestkast voor wilde bijtjes maken.

Het beest op de foto hieronder is een mannetje Roodzwarte dubbeltand (Nomada fabriciana). Hij behoort tot de Nomada, de Wespbijen of Koekoeksbijen. De naam Nomada klinkt in mijn oren ietwat vervaarlijk, en dat zijn deze diertjes in bepaald opzicht ook. Het zijn namelijk cleptoparasieten: ze stelen het voedsel van een ander. Dat die ander er het leven bij inschiet maakt hun zaak niet. De vrouwelijke bij dringt het nest binnen van een ander bijtje (meestal zandbijen), eet het aanwezige ei op en legt vervolgens zelf een ei. Het aanwezige voedsel wordt dan door de nomadalarve opgesoupeerd.

Pazzop! Laat u vooral niet vangen aan bovenstaande titel (die berichtjes moeten nu éénmaal een titel krijgen, ‘t schijnt, en hoe dramatischer, hoe meer volk komt lezen heb ik van mijn gazet geleerd). Want ik heb genóten van het relatief goede weer vandaag, jazeker. Maar met de eerste zonnestralen vliegt het in mijnenof al direct vol met vreemdsoortig gedierte, waar ik met de beste wil van de wereld geen namen op kan plakken. Wilde bijtjes, vermoed ik. Maar verder kom ik niet, ondanks de gespecialiseerde sites op ‘t interweb. De beestjes waarvan ik vind dat ze enigzins op de individuen in mijn tuin lijken blijken immers uiterst zeldzame zandgrondbewoners te zijn, of pas bij hoogzomerige temperaturen rond te vliegen. Derhalve: wie mij verder kan helpen mag het zeggen. Eeuwige roem en mijn diepe dankbaarheid zullen uw deel zijn.

Ergens begin mei vees ik een nestkastje voor wilde bijen in elkaar, zo een specialeke waar je langs de zijkant naar de ontwikkelende larfjes kan piepen. En wat zag mijn lodderig oog dit weekend?

Inderdaad, een paar kleine gangetjes afgesloten. Bewoond dus! En tiens tiens… als ik aan de zijkant kijk zie ik geen kamertjes à la wilde bij, maar wel een stuk of vijf spinnetjes, onbeweeglijk achter elkaar gelegd.

Nu zijn dat geen spinnen-geplogendheden vermoed ik, maar eerder truken van één of andere sluipwesp die een paar spinnetjes gevangen heeft, en daarna netjes opgeborgen met op elk spinnetje een eitje. Met natuurlijk de bedoeling dat elk eitje in een larfje resulteert dat het spinnetje (hoogstwaarschijnlijk slechts verdoofd en niet dood) levend gaat opsmikkelen. Met nieuwe sluipwespjes als resultaat, evidament. Maar helemaal zeker dat dat hier zo’n geval is ben ik niet, ik moet mijn licht nog eens gaan opsteken bij bevoegde personen op het internet. Maar intrigerend in elk geval. Wordt vervolgd. En moest ge denken dat dat zowat het vettigste is wat insecten elkaar lappen, lees dan vooral dit eens.

Toegegeven: ik steel met mijn ogen. Dus als ik bij mijne maat een wijs nestkastje zie, dan bouw ik dat schaamteloos na. Ik geneer mij voor niets, ik. Ook eentje hebben? Zie alhier! En ‘t is echt kweet-nie-hoe-wijs, want ge kunt die biekes zien en al!

Het hoeven niet altijd houtkanten, insectenmuren en takkenwallen te zijn om je tuin wat natuurvriendelijker te maken. Een simpele nestkast kan al volstaan, en nog simpeler te maken is een nestblok voor solitaire bijtjes. Een blok/stammetje onbehandeld hout, een boormachine en fijne boortjes (3mm, 4mm en 5mm zijn het meest geschikt). Blokje goed vastklemmen, tien minuutjes boorwerk en je kan je werkstuk al ophangen. Liefst minstens een halve meter boven de grond, recht naar het zuiden gericht en in de volle zon. Ideaal voor (volstrekt ongevaarlijke) solitaire bijtjes. Ze gebruiken de gangetjes om er hun broedkamertjes in te maken, met telkens 1 ei en het nodige stuifmeel. Tussen elk broedkamertje maken ze een tussenschot, en helemaal op het eind sluiten ze de gang ook netjes af. Kan je ineens zien of de gang al bezet is of niet.