De eigenwijze tuin

Ho kijk, dat zwiepte daar nogal heen en weer vandaag in ons sparrenboske seg. Jammer genoeg geen enkele zeezieke en bijgevolg fotografeerbare buizerd kunnen betrappen, al moet ik bekennen dat ik niet echt gezocht heb; veel verder dan twee meter en langer dan een halve minuut heb ik mij niet in het bos gewaagd. Want naar ‘t schijnt dienden we ons ver van al wat naar bos riekt te houden vandaag, en ne mens moet het nu ook niet zóeken newaar. Maar spectaculair was het wel. Bekijk vooral de tweede helft van bovenstaand filmpje op ‘full screen’ voor de ‘full experience’ :-) . En neen, ik was zat noch bibberig!

Elke keer weer als het zo stormt hou ik mijn hart vast voor mijn dierbare oude fruitbomen. Maar ook deze keer hebben ze het wonderwel goed doorstaan. Ondanks de bedenkelijke staat waarin sommige verkeren: dood hout, aantasting door zwammen, houtworm,… Zoals de pruimelaar op de foto hier boven. Wreed veel stevigheid kan die gruyere-stam toch niet meer bieden peizek? En aan zijn voet staan van die verdachte paddenstoelen. ‘t Zouden breedplaatsrussula’s kunnen zijn, maar misschien ook iets heel anders.

Dat is allemaal wel schoon en goed en wel voor de natuur en de biodiversiteit en al, die paddenstoelen en die holtes en die dode takken, maar dat wijst er toch op dat het einde voor sommige bomen stilaan naderbij komt.  En dat zal toch weer een droeve dag zijn, als één of -God verhoede- meerdere van die oude reuzen neergaan.

Maar allez, deze keer hebben ze het toch maar weer overleefd. Hoera!

Goh, dat was me nogal eens een mooie zonsopgang deze morgen. Ideaal om wat fotootjes te maken in de tuin.

Read more »

Oei. Laetiporus sulphureus. Zwavelzwam in het nederlands, Chicken of the Woods in het engels. Doorgaans vind ik  kiekens leuk, maar deze had ik toch liever niet gezien in mijn tuin.

Read more »

Wilgen hebben het ontegensprekelijk voordeel dat het volstaat om op het geschikt moment, op een geschikte plaats een stukje wilgentak in de grond te duwen om er nieuwe boom uit te laten ontspruiten.  Als je daarenboven

Read more »

Wat een fijne dag, vrijdag. De hele dag ‘in het hout gewerkt’, er zijn weinig dingen die bevredigender zijn voor het hobbyboerke in mij. De twee knotwilgen aan de straatkant dienden verder afgewerkt (er stonden nog wat ‘kapstokken’ op die er af moesten), en daarna moesten met de takkenschaar en handzaag de grote en kleine takken opgekuist geraken.

Read more »

Het is al van begin september geleden dat er een grote tak uit de oude kerselaar gedonderd is. Op een windstille dag nochtans, ineens met een behoorlijk gekraak naar beneden gekomen.

Read more »

Weet ge’t nog, aandachtige lezer, dat ik vorig jaar boomzaaggewijs de oude knotwilg te lijf ging?

Read more »

Vreest niet, het is niet de bedoeling om met de eigenwijze tuin de zacht-erotische* toer op te gaan, maar

Read more »

Du jamais vu, zo’n gigantische hoop kersen als er dit jaar aan de boom hangen.

Read more »

Annetanne stelt bij de commentaren op het vorig bericht de kwaliteit van wilg als brandhout in vraag. Wilgenhout wordt inderdaad dikwijls als tweede keus beschouwd op dat vlak. Eik, beuk en es staan een stuk beter aangeschreven.  Nochtans, wilg afschrijven als brandhout zou ik zeker niet doen. Van zodra de diameter groter is dan pakweg een pols dik, is het voor mij goed genoeg om de houtstoof in te gaan.

Wilg wordt (samen met populier) trouwens ook intensief aangeplant als korte omloop hout (om houtpellets te maken). Daar hanteren ze de norm 2,5 kg (oven)droog hout = 1 l mazout wat de warmteopbrengst betreft. Dat geeft toch al aan dat je je ook met wilgenhout in je houtstoof kunt warmen.

Ik stook zelf met een relatief hoog gehalte aan wilg, gemengd met andere houtsoorten als es, tamme kastanje, fruitbomenhout,… naargelang het aanbod. En dat aanbod aan wilg is nu eenmaal groter dan andere houtsoorten. Maar eigenlijk vind ik wilg best handig om het vuur snel goed op gang te krijgen: Aanmaakhoutjes met daarboven een paar kleine (of gekliefde) wilgenstammetjes gaan makkelijk in brand en geven heel snel behoorlijk wat warmte af. Tegen dat een vuurtje met gewone es goed op dreef is duurt het toch al heel wat langer…

Eenmaal goed op gang schakel ik dan over op grotere (niet gekliefde) stukken wilg, of -als de living voldoende opgewarmd is en er enkel nog wat ‘onderhoudswarmte’ nodig is- een blokje tamme kastanje, es of appel of perenhout. Met de luchttoevoer flink toegeknepen, zodat het mooi langzaam opbrandt. In feite geeft wilg (samen met andere ‘zachte’ houtsoorten) evenveel warmte af als ‘harde’ soorten als eik, beuk en es. alleen brandt het veel vlugger (en geeft dus ook vlugger warmte af).

Maar ziet, objectieve gegevens zijn ook voor handen:

Wilg brengt het er dus zelfs nog beter van af dan populier (in onze streek een populaire brandhoutsoort). Maar het verschil in calorische waarde per gewicht van al die soorten is nagenoeg gelijk: het varieert (voor droog hout) tussen de 5,1 kWh/kg (eik) en  5,3 kWh/kg (berk). Je hebt dus nagenoeg evenveel gewicht eik nodig als wilg om eenzelfde hoeveelheid warmte op te wekken. Maar het volume verschilt wel aanzienlijk: vergeleken met eik heb je ongeveer een vierde meer hout nodig (dus meer stères) voor een even grote warmte opbrengst.

In feite is -naar mijn geheel persoonlijke mening, spreek mij gerust tegen- de mate van droogheid veel belangrijker dan de soort hout: twee jaar drogen is bij ons een proefondervindelijk minimum geworden voor wilg, en drie jaar voor hout van fruitbomen. Dus, Annetanne, laat manlief maar in actie schieten, dan kan je je binnen drie jaar warmen aan je eigenste wilgentakken.